et cetera...

ne kadar da

2011-12-17T20:53:00.005+02:00

uzun bir zaman oldu yazmayalı. araya cenazeler, mezuniyet, askerlik, düğünler, mevsimler girdi. ara sıra kısa kısa yazdıysam da, eski performanstan uzak olduğumu da kabul etmem lazım. zaten bu blogu da neden yazdığımı yıllardır anlamış değilim. arada sırada kişisel tarihime düştüğüm notlar, denemeler, zırvalamalar şeklinde bir durum var tabi. genel olarak internet modalarını, sosyal medya hedelerini fazla sevmem. facebook kullanmam. twitter ne işe yarar anlamam. google plus nedir allahaşkına? bir tek linkedin denen şeye kayıtlıyım o da işte bir nevi iş arama şeysi gibi. yıllardır gelip geçen internet modaları arasında en sevdiğim şey gene blog olayı galiba. yazılanları okumayı da, yazmayı da, yorumlamayı da seviyorum. fikri, bilgisi, düşünceleri olan herkesi takip etmeyi seviyorum. düşüncesi ne olursa olsun. tanıdık tanımadık. çok da önemli değil. eskiden tanıdığım insanların şu anda ne yaptıkları da zerre umrumda değil açıkcası. merak ettiğim insanı telefonla arar sorarım. ama blog olayı biraz daha farklı. yemek tarifinden tutun da, sinema eleştirisine, futbol tarihinden tutun da gezi tavsiyelerine kadar her türlü faydalı faydasız blogu yazan da okuyan da candır.

benim blog genelde fazla kişisel birtakım yazılar içerdiğinden belki yukarıda saydığım kategorilere girmez. zaten muhtemelen de buraya yazdıklarımı en çok okuyan da benim. kendim için yazdığımı zaten söylemiştim daha önce de. yazmak çok eskiden beri iyi geliyor bir şekilde.

özlü bir söz uydurup yazıyı sonlandırayım;

"hayat bazen carlos carvalhal gibidir. başınıza gelen çok kötü bir olayın ardından günü kurtarmak için çok da düşünmeden aldığınız bazı kararlar bazen çok iyi sonuçlar verebilir. "

erken terhis hayat kurtarır

2011-06-18T22:07:00.002+03:00

kanserde erken teşhis, askerde erken terhis hayat kurtarır!

bu hareketi künyem kaldırmadı. (sabah sporu esnasında künye levhası zincirden çıkıp yere düşünce)

hadi beyler, ne atarsak kardır. (kar temizliği sırasında)
bir içtima daha var, o da öğlen mi dersin. (sabah içtimaından sonra)
zenci olup zibidi olacağıma çinli olup efendi olurum. (tv'de zencili klip izlerken)
çirkin silah yoktur, bakımsız silah vardır. (silah temizliğinden sonra)
takımın parka değerini düşürmeyelim. (içtimada tek tük parka giymemiş kişilere hitaben)
gargara streisand. (boğazı ağrıyan arkadaşa gargara tavsiye ederken)
nicole k'idman yurdu. (...)
içtima gibisin, katılmak istiyorum. (genel)
"evet beyler, pastayı kestik, kim dağıtacak?", "dağıtım izni lazım şimdi..." (doğumgünü kutlamasında)
ziyade onbaşı. (çay-kahve ısmarlamayı seven piyade onbaşıya hitaben)

bir ay oldu sivil hayata geri döneli. anlatacak çok şey var elbette, zaman zaman yazarım.

şimdilik sadece askerdeyken arkadaşlarımın da katkılarıyla biriktirdiğim birbirinden kötü esprilerle açılışı yapıyorum..

oşim dias ker

2010-12-10T16:44:00.002+02:00

kaderin garip bir cilvesi olsa gerek. bu blogda defalarca yazmışımdır, gündelik hayatımda binlerce kez söylemişimdir; ankara'dan hiç hazzetmem. ama işte ne olduysa oldu, dün geceden beri "ankara" kelimesi o kadar güzel, o kadar mutluluk verici bir kelime oldu ki hayatımda, her duyuşumda her okuyuşumda yüzümde belirli belirsiz bir gülümseme oluşuyor.

herkes bilgisayarlarının başında o malum sayfanın açılmasını beklerken, ve sayfa bir türlü yüklenmezken telefonum çaldı ve sevdiceğimin güzel sesinden duydum ilk defa; "kısa dönem, ankara, mamak"...

önümüzdeki 5 ay 5 gün boyunca ankara'da, mamak'ta olacağım. muhabere ve elektronik bilgi sistemleri okulu ve eğitim merkezi komutanlığı. kısa dönem piyade er.

herkes kendisine iyi baksın.

nihayet

2010-06-19T20:16:00.005+03:00

yeniden bir şeyler yazmaya vakit bulduğum için ne kadar mutluyum anlatamam. yazmayı özlediğimden değil, vaktimin olmasından mutluluğum. akıllara ziyan bir akademik yarıyılın ardından hiçbir şey yapmadan olduğum yerde uzanıp dinlenebileceğim bir kaç günün varlığı bile keyif verici.
son aylar hem çok yorucu hem de çok keyifliydi. şu anda hissettiğim keyif ise yorgunluk falan bırakmıyor akılda. dile kolay, 8 tane ders geçtim tek dönemde. güz döneminde de 7 tane geçmiştim zaten. mezun olmama bir aydan biraz fazla kaldı. başımın belası matematik derslerini de yaz okulunda halledersem bu iş tamamdır. ohh bee!!
tabi önümüzdeki hafta içerisinde evi de boşaltmam gerekiyor. yaz boyunca göçebe hayatı yaşayacağım biraz. yaz okulunun ardından başımın çaresine bakıcam. şimdilik yüksek konsantrasyon ile abanmam gereken matematik derslerim var öncelikle.
yalnız matematikleri vermeden okulu bitirmem de efsane bir hareket oldu. böylece inşaat mühendisliği müfredatındaki matematik derslerinin ne kadar gerekli olduğu konusuna da açıklık getirmiş oldum.
şimdi, bizim bölümün programına göre ilk 4 dönemde toplam 4 adet matematik dersi almak gerekiyor. ben ise bunlardan sadece ilkini geçtim. geri kalanından ya kaldım ya da hiç almadım. matematikler haricindeki tüm zorunlu ve seçmeli dersleri de dün itibariyle tamamladım. her şeyi... neye yarıyormuş bu matematikler meraktan ölmek üzereyim. şimdi sadece mezuniyet için yeterli kredi sayısını tamamlamak için matematikleri geçmem gerekiyor. aslında matematik derslerinin varlık nedeni bölüm derslerinin temelini oluşturmak. ama hiçbir matematik dersini geçmeden, bütün bölüm dersleri, hem de yüksek notlarla geçilebiliyormuş. nerede kaldı temel? madem bu kadar gerekli bu dersler, ben nasıl onları almadan bölümü bitirebildim?(farkındaysanız 'okulu' değil, 'bölümü' bitirdim.) bir şekilde inşaat mühendisi olmak için gerekli yeterliliğe sahip olduğumu ispatladım. şimdi geriye dönüp, artık bundan sonra hiçbir işime yaramayacak olan matematik derslerini almam gerekiyor. nasıl? muhteşem değil mi? böylesine mükemmel bir sistem sizce kendiliğinden oluşmuş olabilir mi?

neyse düzeltemeyeceğim saçmalıklar yüzünden kendimi üzmeme gerek yok. artık şu kadarcık kalmışken her şeyin bitmesine, buna da katlanıcam artık. bi nevi matematik yaz kampı gibi değerlendirmek gerek. mezun olmadan önce son bir engel. onu da hallederim bu kafayla.

üzerinde yazılacak çok konu birikti gene; quaresma transferi, fenerbahçenin şampiyonluk (!) kutlamaları, dünya kupası, gelecek ile ilgili planlar ve tabii ki blogun olmazsa olmazı, iğrenç espriler... hepsi çok yakında bu sayfalarda.

bu arada sayfanın tasarımında biraz değişiklikler yaptım. biraz da böyle deneyelim bakalım.

herkese iyi yazlar...

yoklama

2009-12-11T19:48:00.005+02:00

bişeyler yazmaya ilk defa bu kadar uzun bir ara verdiğimin farkındayım. aylar olmuş yaa di mi..

neden böyle oldu? çünkü temmuz ayının sonunda taşındım. galata'daki yeni evimize interneti bağlatmak ise neredeyse bir ayı buldu. ondan sonra da iştir, okuldur, bir hayhuy bir koşuşturma.. fırsat olmadı bi türlü.

yedi tane ders aldım bu dönem, bakalım sağ salim çıkabilecek miyiz. kaldı 3 hafta, son düzlüğe sağlam girdik ama, hadi hayırlısı.

yazacak o kadar çok şey birikti ki, keşke bi not defterine yazsaydım da unutmasaydım bazılarını.

neyse şimdi yavaş yavaş ısınma turları..

....

boynu tutulmuş, acı içersinde kıvranan sınıf arkadaşım: "tanıdığın masör var mı?"

ben: "var, masör alanson..."

.....

televizyonda kanal değiştirirken sevdiğim bi şarkıyı duyduğum zaman dururum. bozuk saat bile günde 1 kere doğruyu gösterirmiş ya , yeşim salkım'ın "deli mavi" şarkısı da o hesap işte.

metin şentürk bir koltuğa oturmuş, salkım koltuğun kenarına tünemiş, şarkı söylüyorlardı:

" söööz, sana yemin sana söööz, kör olayım yalansaaa" kısmında metin şentürk gülmeye başladı. metin şentürk sen sempatik misin, sibernetik misin? seni anlamadım ya, ben ona yanıyorum..

.....

sabahın köründe, otobüs durağının yanında simit satan amcaya yanaşan çaresiz genç delikanlı sorar: "abim, dedeman oteline nasıl giderim?" aldığı cevap, masum bir şekilde otobüs bekleyen ve olanlara sadece kulak misafiri olan beni bambaşka alemlere daldırmaya yetecektir :

"napcan sen orda yaaee!"

simitçi amca sen de bambaşkaymışsın...

.....

şimdi sınıfımızın ilgisizlerinden bir arkadaş var. hikmet. benim eski hallerimden daha beter. yani ben hiç olmazsa okula gitmiyodum. bu eleman sorsan tam zamanlı öğrenci. ama ödevlerden habersiz, "sınav nereye kadar?" sorusunu sınavdan bir gün sonra sorar... böyle ilgili bi arkadaş işte. derslerin birinde hoca tek tek, isim isim yoklama yaparken bir yandan da birkaç hafta önce yaptığı quizin notlarını açıklamaktadır:

hoca:hikmet?

hikmet: burdayım hocam.

hoca: nolcak senin bu halin evladım?

hikmet: hocam quizin olduğu gün gelemedim ben, valla hastaydım. yoksa kesin gelirdim...

hoca: evladım gelmişsin zaten. sıfır almışsın sınavdan!!??!!

hadi ben bu okulu bitiririm de, sen napıcan be hikmet..?

can, çanak tuttu

2009-06-18T17:15:00.006+03:00

bazen düşünüyorum da, türk yazılı ve görsel basınının mutfağında nasıl bir ortam var acaba. mutfak derken mecazi ve gerçek anlamı bir arada kullanıyorum. yani hem hakikatten bu insanlar iş yerlerinde ne yemek yiyorlar da kafaları böyle çalışıyor, hem de çalışma ortamları nasıl bir yer bunları merak ediyorum. neden mi? örnek vereyim; ertuğrul sağlam antrenör olduğu günden beri hakkında yapılan haberler genelde şu şekildeki başlıklarla veriliyor: " sağlam karar, sağlam transfer, beşiktaş sağlam'a aldı, bu galibiyet çok 'sağlam',vs...", kaç sene oldu bir kişi "nedir bu bizim yaptığımız" demedi, halen inatla ve ısrarla devam ediyorlar. şimdi mesela erhan altın diye bi adam var, kocaeli antrenörüydü, takımın kazandığı her puan türk basınına göre "altın puan" idi, normal olarak. şimdi denizlispor ile anlaştı ve bilin bakalım ne oldu, "denizli altın buldu"! mesut bakkal manisa'yla anlaşınca çıkan haberin başlığı : "bakkal manisa'ya şube açtı"! vay anam yaratıcılığa bak be! "eurovision'da hadise çıktı!" vallaha mı? ne yiyor ne içiyorsunuz hakkaten anlamıyorum. sırf eğlencesine yapıyor olsalar neyse ya, bi de bu işten para kazanıyorlar.

acaba ben meşhur bi insan olsam, topçu, popçu vs. benim hakkımdaki haberler nasıl başlıklarla verilirdi? hele bi zorlayalım : " takımına can verdi" (gol attığım maçtan sonra), " canı çıkıyordu" (çalıştırdığım takım kümede son anda kalınca), "çanağı kırdı" (uludağ'da dötüstü düşüp çanağı kırdıktan sonra), "çanak çömlek patladı" (x takıma transfer olmam kesin gibiyken son anda herkesi yanıltıp y takıma imza attınca), "porselen çanak" ( dişlerimi yaptırdıktan sonra)...

konudan birazcık saparak bir derdimi paylaşmak istiyorum. mesleki anlamda yerinde olmak istediğim bazı adamlar var. yani birisi çıksa "şu adamın yaptığı işi yap, aynı parayı sana vericez" dese, bir milisaniye düşünmeden kabul ederim. kim mi bunlar? mesela rıdvan dilmen. sakatlıklar ameliyatlarla falan geçen profesyonel sporculuk günlerinden bahsetmiyorum elbette. lakin şu anda yaptığı işi, aynı paraya seve seve yaparım. başka kim var? barcelona fc yedek kalecisi, pinto (ya da başka biri de olabilir). victor valdez, malum, ne akar ne kokar. altyapı ürünü, ve has katalan evladı olduğu için kolay kolay yerinden de kımıldamaz, giderek de kendini geliştirir. velhasıl kelam, bu adamın yedeği ya bi kupa maçında oynarsa oynar, onun dışında takımın gittiği her yere gider,barcelona maçlarını saha kenarından izler, her kupa törenine katılır, madalyayı alır, benim ömrüm boyunca alamayacağım bir maaşı da oturduğu yerden koyar cebine. ooohh..böyle bi kaç adam daha var da, bazıları tanıdık falan, dedikodu gibi olur yazmiim şimdi burda.

ilk paragrafla ilgili bir şey daha söyleyip yazımı burda kapatıcam:
gün gelir de beren saat'le yakın arkadaş olursam, kendisini her gördüğümde "naber,nasısın?" sorusundan önce, "beren, saat kaç?" diye sorarım. beren'i kendimden tiksindirmek pahasına bile olsa yaparım bunu anlıyor musunuz..

sosi

2009-04-29T23:32:00.005+03:00

"robert de niro mu, al pacino mu..?"
yılların bitmez tükenmez geyiğidir di mi? senelerce "robert de niro" cevabında ısrar ettim, aksini söyleyenlerin yüzüne ukala ve alaycı, yapmacık kısa kahkahalar attım, "tıha!" diye.
fakat son zamanlarda, artık yaşlanıyor muyum neyim, cevabım değişti. hatta ne yalan söyleyeyim soru bile değişti.
yeni cevabım "bill murray"... soruyu da siz düşünün artık.
ayrıca öyle hissediyorum ki, yıllar geçtikçe sorular da cevaplar da değişecek. işte bu güzel bişey. sabit fikirli olmak ise çok faydalı bişey değil. "ben yanılmışım, ön yargılıymışım" diyebilmek lazım, değişebilmek ve insanların da değişebileceğini kabul etmek lazım.

konuyu yusuf'a getiricem burdan.
(sene başından beri nazarım değmesin diye bi tane beşiktaş yazısı yazmadım. çünkü ne zaman gaza gelip bi beşiktaş güzellemesi yapsam, akabinde herşey tepetaklak oluyor.
serdar özkan, serdar kurtuluş güzellemesi yaptım, adamlar futbolu unuttular, batuhan'a övgü yazısı yazdım, herif 18 yaşına gelmeden cozuttu, gaza geldim "şampiyon oluyoruz" dedim fener maçları arifelerinde, fener bize 'tıkladı' gitti, şampiyon falan da olamadık netekim. şimdi yeniden gaza geldiğimi falan sanmayın. heralde bu saatten sonra da sırf benim nazarım yüzünden ligi dördüncü sırada bitiricek hali yok takımın, konumuz yusuf).
evet, yusuf şimşek.

beşiktaş'a transfer olma ihtimali ilk gündeme geldiğinde ilgili haberin linkini bana yollayan kuzenimle dalga geçmiş, "hadi ordan" demiştim. transfer gerçekleştikten sonra da "ulan takıma bak ne hallere düştük, yusuf'a kaldık" diye üzülmüştüm. geçmedik dalga bırakmayan cimbomlu, fenerli arkadaşlara mahçup olmamak için, onlara uyup "keh keh, hakkaten huzur evine çevirdiler takımı, deli ibrahim, rüştü, yusuf... bari şifo'yla, metin-ali-feyyaz'ı da geri çağırsınlar", demişliğim oldu, "rıdvan'ı da istiyomuş demirören" diyenlere, "hehe doğrudur abi yapar" diye boyun bükmüşlüğüm oldu. (bu sonuncusu olmadı, bu kadar zekice espriler yapıcak kapasitede bi tane fenerli arkadaşım yok...ühhü...)

dürüst olmak gerekirse, sadece dalga geçmekle kalmıyordum, düşünce olarak da gerçekten çok yadırgamıştım yusuf'un beşiktaş'a gelişini.
söylediğim lafları, içimden dışımdan sarfettiğim bütün cümleleri bana tek tek yedirdiği için, her hafta her hafta "ben tam olarak nerelere tükürmüştüm?" diye beni arattığı için, öncelikle kendisine buradan teşekkür ederim. gerçekten çıplak gözle izlediğim en şahane futbolculardan bi tanesidir kendisi.
hala daha şüpheleri olan varsa, bi zahmet ligtv.com.tr'ye üye olsun, ardından da eskişehir-bjk maçının ikinci golünü bi izlesin. ha üstüne bir de hala "kardeşim bu çalımları anca türkiye ligi'nde atarsın, başka ligde izin vermezler bu kadar at koşturmana" diyenlere de tff.org adresini öneriyorum. beşiktaş'ın hangi ligde oynadığını öğrenmeleri açısından.

kısacası, yusuf daha şimdiden beşiktaş'a delgado'nun senelerdir yaptığı katkıdan fazlasını yapmış, en azından taraftarlara umut aşılamış, hiçbişey yapmadıysa bile, çok önemli bir hayat dersi vermiştir, almak isteyenlere: ne yapın edin, bill murray'ın oynadığı ne kadar film varsa hepsini teker teker, tekrar tekrar izleyin. yemişim al pacino'sunu da, robert de niro'sunu da...

ayrıca, hayat tabii ki yaşlandıkça güzelleşir...(yaşadıkça ve yaşlandıkça...)

zayi

2009-04-13T22:06:00.010+03:00

geçtiğimiz günlerde gördüğüm bir rüyadan bahsedeceğim önce kısaca:

sarıyer-anadolu kavağı arasında, boğazın ortasında bir adadayım. yanımda jack shephard, ben linus, sayid jarrah, ve yüzünü tam seçemediğim birileri daha var. derken yanımıza bir tekne yaklaşıyor ve teknedeki adam jack'e " ben sizi tanıdım, siz yemekteyiz programındaki yarışmacılarsınız değil mi?" diyor, jack de, "evet biz onlarız, hadi bizi bu adadan kurtar" diye cevap veriyor.

...

daha devamı da var tabi, ama genel konsept "yemekteyiz adası" şeklinde gelişiyor. sabah uyandığımda daha da genişlettim geyiği, misal sayid 'işkence çorbası' sunuyor misafirlerine... (oooofff...!)

...

bunun üzerine, kafamda süper bir fikir gelişti. amerikan televizyonlarında ne halt edilse çakmasını türk televizyonuna uyarlayan süper yaratıcı yapımcılarımızın aklına gelmeden ben düşündüm bunu, evet. türk işi 'lost'. bugüne kadar yapmadıkları kabahat. bundan sonra akıllarına yapmak gelirse, benden türk prodüktörlere dev hizmet! dizinin ismi zaten bu yazının başlığında da görülüyor. karakterler isimleri için türkçe isim önerileri... az sonra..! ayrıca hizmetimi bununla da sınırlı tutmuyorum, casting'i de bedava yapıyorum. daha ne olsun...

işte türk televizyonlarının yeni yıldızı! zayi! çok yakında...

işte dev kadro!..

dr. jack shephard / dr. cenk çoban: memet ali alabora (yoksa özcan deniz mi? aslında nejat işler de bu role cuk oturur, dr. deniz koyarız ismini de, hmmm...)
benjamin linus / bünyamin abi: haluk bilginer (ya da uğur yücel... aslında gönlümden çetin tekindor geçti ama yaşı tutmuyo)
hurley / şişko nuri: kadir çöpdemir (diğer bir adayım da rasim öztekin, ama illa daha genç olsun derseniz, ata demirer de olur)
john locke / cihan lokman: şener şen (mazhar alanson da olabilir duruma göre)
sayid jarrah / seyit biçer: yılmaz erdoğan (birol ünel de olabilir, aksan da kırık hafiften)
kate / bihter: beren saat (özellikle kötü oyunculuk konusunda hayli benzemekteler)
sawyer / behlül: kıvanç tatlıtuğ ( e bihter'i koyunca behlül'ü koymasam olmaz)
juliet / jülide: meltem cumbul ( 'cuk' diye bir ses geldi farkındaysanız)
charlie pace / teoman: dağhan külegeç (ya da doğrudan teoman'ın kendisi, bilemedim, kısa boylu birisi olsun bari - not: sonradan düşündüm de, buraya özgür çevik yakışır aslında)
claire / dilara: özgü namal (sarışın özgü namal...düşün bi..)
dr. christian shephard / dr. hayri çoban: mustafa alabora (baba- oğul hesabı)
desmond / ismet: feridun düzağaç (aslında ilk adayım uğur polat'tı, ama sonradan f.d. aklıma geldi, daha bi güzel oldu sanki)
jin / tatar cem: ilhan mansız (ya da serdar ortaç)
sun / suna: zeynep tokuş (eğer jin rolünü serdar ortaç alırsa buradaki adayım ebru gündeş)
daniel faraday / deniz seki : okan bayülgen (ne var kardeşim, 'deniz', unisex bir isim değil mi?)
charlotte / kadriye: dolunay soysert
rose / gül abla: ahsen gürzap
bernard / bedri abi: kadir tobpaş (ağaçtan yaptım, al!)
mr. eko / ayı ekrem: servet çetin (eh yani...)

ve...

richard alpert / ajda pekkan: mustafa sandal (no comment!..)

bunun dışında gönlümden çeşitli roller için ismi geçtiği halde yer bulamadığım ozan güven, özkan uğur, mustafa topaloğlu, tarık mengüç, şafak sezer, banu alkan, ahmet çakar, yaşar alptekin gibi isimleri de flashback'lerde, ya da diğer karakterlerde oynatırsak tadından yenmez. mesela arada bir iki bölüm gözüken nikki- paolo karakterleri için "ibrahim kutluay- demet şener" çiftini öneriyorum (consecutively).
...

bunun haricinde 'heroes' için de planlarım var. uçan adam zaten belli, sabri yıldız'ı izlemişsinizdir, esraceyhan'ın programında uçtu hani. geri kalanı da yavaş yavaş olur. birden olmaz öyle.

o diil de, "bez bebek" izleyen insan var mı ciddi ciddi?

hayfi deli ti

2009-03-27T13:28:00.002+02:00

dünyada hala icq kullanan insanlar olduğunu biliyor muydunuz? (discovery channel tarzı giriş)

im programlarının bence gelmiş geçmiş en güzellerinden bi tanesi olan aysikü çıktığında yurdumun internet kullanan genç dimağlarının hepsi hemen bir account alıp, rüzgarın en şiddetli estiği anlarda yelkenlerini doldurup o çet senin bu çet benim dolaşıp durdular. ne zaman msn moda oldu hemen bir msn hesabı açıldı, icq terk edildi... şimdi kime sorsan ne icq numarasını, ne de son kullandığı nickname'i hatırlar. ama bazı sadık insanlar her yeni modaya tuzlukla koşmadılar ve halen icq kullanıyorlar. kimseyle çet yapmıyorlar belki ama bütün gün "o-oo" sesi gelir diye umutla bekliyorlar.

ya da daha yeni, daha taze bir örnek verelim; last fm. hesaplarımızı açtık, arkadaşlarımızı ekledik, otu boku tag'ledik. sonra..? feysbuk çıktı, mertlik bozuldu arkadaş. hoop, herkes last fm den elini ayağını çekti. ha şimdi girsem hesabıma baksam en son 23 haziran 2008'de bişeyler dinlerken gözükmüşüm. e tabi bilgisayarı yavaşlatıyo diye yazılımı kurmadık, sonra da arada sırada online müzik dinlemek için radyosundan istifade ettik. ama ben dahil pek çok kişi last fm'i de terk ettik. ama ben last fm'i kıçıkırık bir feysbuka satmadım! evet halen feysbuk üyesi olmayan insanlar da var, benim gibi.

şimdi buradan açıklıyorum neden feysbuk profilim olmadığını. bakın buradan net bi şekilde söylüyorum, benim feysbuka üye olmamdan kısa bir süre sonra yeni birşey moda olacak, insanlar birer birer ona üye olmaya başlayacak, sonra benim feysbuk'tan yolladığım arkadaşlık taleplerimden hiçbirine cevap gelmeyecek, kimse sorsam "yaa ben eskisi kadar girmiyorum feys'e (böyle tipler var, facebook'a kısaca "face" diyen, samimiyetten), zaten eski tadı da yok" diyecek. feysbuk da terkedilecek ve başka bişey moda olacak.

herhangi bir internet modasının "eski tadı" denen şey, her neyse, işte onu yıllardır ben kaçırıyorum. ben üye oluyorum, peşinden eski tadı kaçıyor.

işte bu yüzden üye değilim feysbuka, siz o çok sevdiğiniz sosyalleşme şeysinden uzaklaşmayın, kopmayın diye. yoksa ben bi girsem, bir aya kalmaz çöker feysbuk. illa ki bir gün modası geçicek, insanların hevesi azalacak vs. ama işte ben elimden geldiğince geciktiriyorum, çünkü benim varlığım çöküş üzerinde katalizör etkisi yapıcak, bunu biliyorum.

bu arada icq numaram: 96787495

beklerim..

adres

2009-02-20T15:35:00.002+02:00

nasıl bir cazibem, nasıl bir çekim gücüm varsa sevgili dostlarım, ne zaman birisi yolunu kaybetse, bir adresi bulamasa, hemen yolumu çevirip gitmek istediği yeri bana sorar, " siklamen çiçeği sokak nerde bilion mu kardeş?" şeklinde. böyle tipimde mi bişey var nedir, göremediğim bi aura mı vardır, anlamıyorum. yani bana bakan birisi, "aha bu kesin buraları çok iyi biliodur, öyle bir tipi var bunun" diye düşünüyor heralde. yahu atina'da bile adres sordular bana kardeşim, yunanca! şahidim bile var. dogo'ya sorun. di mi dogo, metro'da bize yaklaşıp adres sormadı mı yunanlı bir vatandaş? sordu.. e cevap veremedik haliyle, "then milao elenika*" dedik, kaçırdık komşiyi. (*: "yunanca bilmiyorum")

hayatımda en kolay adres tarif ettiğim anlardan bi tanesi de taksim meydanında otobüs beklerken " dı marmara oteli nerde acaba?" diye soran gençlere kaşlarımı kaldırıp, gözlerimi kocaman açıp, başımı ileri uzatarak caddenin karşısını gösterdiğim andır.

ama tabii, her zaman bu kadar kolay olmuyor yer tarif etmek. hele ki gitmek istediği yeri soran şahıs bir teyzeyse. çünkü teyze size soruyu sorar ama cevabınıza aldırmaz. teyzedir o.
misal "buradan sarıgaziye hangi otobüsle giderim?" diye sorar, "burdan oraya otobüs yok teyze, kadıköyden aktarma yapacaksınız" cevabını alınca da inanmaz, " burdan otobüs varmış" der, ve homurdana homurdana uzaklaşır!! teyzeler nedense hep sarıgaziye ya da sultançiftliğine gider, ve her seferinde bana nasıl gideceklerini sorarlar, ve hiç bir zaman verdiğim cevabı beğenmezler. zaten dinlemezler bile, onlar için önemli olan soruyu sormaktır.

zamanında, badehanede yanıma yaklaşıp: "türk müzikleri ve istanbul şehir hayatıyla ilgili nasıl daha fazla bilgi edinebilirim?" diye soran genç bir ispanyol cıvır hatuna da e-mail adresimi vermişliğim vardır!! hani bi sorusu varsa internet üzerinden sorsun, cevaplayayım saflığında. dogo ise tam bir sene t*şak geçmişti! içim temiz kardeşim ben napiim!!! kötü niyet yok içimde, hep bir yardımcı olma kaygısı, hep bir insaniyet! her adres soranı, yol-yordam tarifi isteyeni şeyetmeye mi kalkalım yani! töbe töbe! ondan sonra sultançiftliğinden, sarıgaziden gelicekler pompalı tüfeklerle amcalar, abiler. anlat bakalım onlara, "ben teyze bana işve yapıyo sandımdı" dersen belki ucuz kurtulursun, vurmazlar da pompalıları, g*tüne sokarlar..

he ben hiç mi adres sormuyorum kaybolduğumda, ben de soruyorum, ama kime? bakkala, manava, postacıya, taksiciye.. yerel esnafa ya da işi gereği semtleri, sokakları bilmesi icap eden insana. yoldan rastgele adam çevirip yol sorduğum vaki değildir. ama işte bende nasıl bir şeytan tüyü varsa... bilemiyorum belki de duruşumla falan bir güven duygusu veriyorumdur karşımdakine. " bu sevimli adam, bundan zarar gelmez" intibaı uyandırıyorumdur. hakatten de benden zarar gelmez ama ya.. en kötü e-mail adresi falan veririm. pis huylu bakkallar gibi tabela yaptırsam ya "adres sormak ücrete tabidir" diye. ulan o da ne fenadır ya. neyse başka yazıya artık.

tasnif dışı

2009-01-15T20:35:00.003+02:00

ya ben bu askerlik şubesini çok seviyorum. valla ne zaman işim düşse askerlik şubesine, o kadar eğleniyorum, o kadar keyifleniyorum ki işi gücü bırakıp o an askere gidesim geliyo. ama şu an deil. işim var gücüm var.
malum okul işlerinden dolayı yine askerlik şubesine gitmem gerekti geçen gün. af başvurusu yaparken ilişkimi kesince hemen haberi olmuş canım ordumuzun, 'sen bi gelsene. ne ayaksın sen? kaç giyiyon? postal var burda, al bakayım giy şunu' diye eve mektup yolladılar.
dedim 'komtanım ben daha çok gencim, okul bitmedi, yoksa seve seve..'
'sıs lan, gel bakiim son yoklamana!' diye bağırınca komutan (bunların hepsi benim beynimin içinde gerçekleşiyo tabi) ben de ağlaya ağlaya öğrenci işlerine gittim,
'al bu kaadı git tecilini yap' dediler.
atladım otobüse, minibüse gittim şubeye. canım şubem. bi tanecik şubem.
geçen seferkinden(*) daha rahattım tabi, bu ikinci seferim. ben rahatım da, orası bambaşka bir gezegen. acaip bi dünya.
sonuç olarak askerlikle ilgili bir sorunum olmadığına dair bir belge aldım şubemden. canım şubem. üniversite öğrenimim devam ettiği için tecilliyim. burası ok. ama dahası var. dahası şu ki, askeri kayıtlara göre son mezun olduğum okul ilkokul...!!!
yani şanlı türk ordusunun süper bilgisayarına göre ortaokul+lise okumadan direkt ilkokuldan üniversiteye geçmişim. gerçi üniversitedeki performansıma bakınca çok da saçma gözükmüyo ama...
e benim sürücü ehliyet belgemin bile kopyası var askerlik dosyamda, gördüm. ehliyetimi alırken de lise diploması fotokopimi verdim ben. hadi onu geçtim, senelerdir tecil işlemlerimi üniversiteyle doğrudan hallediyo şubem. ordan da mı ayılmadınız en son bitirdiğim okulun lise olduğuna?
şimdi açıklama şu; henüz yoklama- muayene bişey yaptırmadığım için bilgilerim güncellenmemiş, o yüzden bilgisayar rastgele olarak ilkokul mezunu yazıyomuş. düzeltilmesi için benim muayene olmam gerekiomuş. lise mezunu olduğum muayene sonrası çıkacak yani.. öyle doktorlar var ki, şıp diye anlıyolar ne mezunu olduğunu.

canım şubem. şubem benim.

okul bitsin hemen gidicem valla. vatan hizmeti. şubem..

kapoera

2009-01-09T00:17:00.003+02:00

bu deminki post deil. başka bu.

şimdi geçenlerde, bi arkadaşımızın ricasını kıramadık, kendilerinin kapoeira gösterisini izlemeye gittik. gösteri dediğim, işte bu arkadaş kapuera kursuna gidiomuş da işte, bizi çağırdı izleyelim diye.

gittik, gördük. dikkatimi bi olay çekti, burada nakledeyim.

şimdi böyle bi adam var bunların hocası, senseisi, neyiyse artık, şeyhi diyelim biz. bu şeyh hazretlerinin brezilyalıya benzer bi tarafı yok. bu kapera, brezilya halk oyunları gibi bişey benim bildiğim.

"avela guvele heyelaaaa" diye bağırıyo bu, elinde de tek telli bi saz var, sopayla vuruyo bu kemençe çalar gibi, dikine tutuyo bu sazı. yanında bi çocuk vurmalı, germeli çalgılarla ritm turuyo. "aveleeeaa heee, guvalla guvalla, kapeeyraaa, bananevaaa uuvaaa"

şimdi ben bu şeyhe bakıyorum bu böyle bembeyaz bi adam, kırmızı saçlı, çilli.. yani işte yolda yürürken arkasından, 'lan havuç' diye laf atıyodur insanlar, o model.

bakıyorum bakıyorum, brezilyalı olmasına imkan yok. öğreniyorum ki belçikalıymış şeyh.
adam belçikalı, gelio istanbulda, 'brezilyanın geleneksel danslarını öğretiom' diyerek yolunu buluyo..

gerçekten bravo.

istanbul hakikatten fırsatlar şehri, özellikle batılılar için.

ya tamam, bu şeyh mükemmel bir kaperia üstadı da olabilir.. ama ben misal, paramla kaperi dersi alsam, illa da yabancı hocadan alıyosam brezilyalı isterim be..

yani tango kursuna gidiceksiniz diyelim. iki tane kurs buldunuz, ikisinin de yabancı hocası var, birindeki yabancı hoca arjantinli, birindeki moğol.. allaşkına hangisini tercih edersiniz?

benimki belli, kurt hoca kalli...

...

konudan alakasız bir hatıram geldi. aktarayım.

ingilizce hazırlığı yeni bitirdiğim yıllarda sıkça şu diyaloğu yaşardım:
- sen şimdi ingilizce mi biliosun?
- evet
- konuşsana biraz..
- ...

hey gidi günler..

son olarak,

"geylergeyi sarayı"
by dogo

kapora

2009-01-08T23:21:00.003+02:00

siz hayatta hiç kapora verdiniz mi? bi yere kapora bırakmak zorunda kaldınız mı? ben kaldım dostlar. çok feci bişeydir kapora. allah kaporayı icat edenin bin belasını versin.
yani mesela düğün salonu ayarladınız, ya da yemek rezervasyonu yaptırdınız, hemen ardından kritik talep gelir: "yalnız küçük bi kapora bırakırsanız..."
pis bir cümle. 'bırakır mısınız?' falan değil. öyle yarım yamalak, soru desen soru değil, emir desen emir değil.. ortada bırakılmış. "... bırakmazsanız deli döveriz" gibi.
bi de tabi bu küçük kaporanın miktarı nedir? nereye kadar limit var. mesela ben hiç 1 yetele kapora bırakmayı denemedim hiç bi yere. kapora, bırakanın içine oturacak miktarda olmalıdır. yani mesela 100 liralık halısaha rezervasyonuna 20 lira gibi.
şimdi tabi mal satan insanın, kendini güvenceye almak istemesi kadar doğal bişey yok da, satın alanın yaşadığı gerilim nedir? nedendir?
kaporanın ödenme anından, yani rezervasyonun yapılmasından, hizmetin alındığı, yani alışverişin gerçekleştiği ana kadar geçen, tüketicinin yaşadığı kabus gibi saatler, günler vardır bir de... çünkü kapora yanabilir. rezerve ettirdiğin hizmeti almaktan vazgeçersen kapora yanar. bu çok pis bişeydir. allah bu korkuyu düşmanımın başına vermesin. ya da versin. düşmanım ya.. düşmanımdan nefret ederim ben.
neyse ben gidiym, kapora yanıcak..

dokuz

2009-01-02T14:58:00.007+02:00

eh arkadaşlar, neresinden baksanız tarihi günler yaşıyoruz. di mi ya.. 2000'li yılların ilk on senesini de bitiricez nerdeyse. 30'lu yıllar, 70'ler, 80'ler neyse bu da öyle bişey işte. kaçlar denir şimdi bu yaşadığımız yıllara? the first decade of 2000's...

tekel 2000 diye sigara var lan bu arada. bi kere falan tadına bakmışlığım var, linyit kömürü gibi valla.. 90'ların başında çıkmıştı sanırım piyasaya, herhalde o dönem için öyle bir ismi 'geleceğin sigarası' olacağı temennisiyle vermişlerdi. zaten o yıllarda herhangi bir ürünün, sloganın falan içine bi yerlere 2000 kelimesini yerleştirince mükemmel bir iş yapılmış oluyordu. 2000'lerin bilgisayarı, 2000'li yılların gazetesi, hatta 'ikibine doğru' diye haftalık, politik bir dergi bile vardı. dünya tarihi 2000'den önce ve 2000'den sonra olmak üzere ikiye ayrılacaktı sanki.

yani bundan bi 15 sene önce ikibinler çok büyük heyecanla beklenirdi. peki noldu? o zamanlar istanbul büyükşehir belediye başkanı olan adam şimdi başbakan oldu.. bu mudur yani ikibin, ikibin diye beklediğimiz şey? biz ışınlanma falan çıkacak, marsta koloniler kurulacak, uçan minibüslerin arka koltuğundan ön tarafa retinamızı uzatarak "usta bir yeni beşiktaş alsana şurdan" diycez diye beklerken olana bak. bence 2000'ler fiyaskodur hacı..

tabi nostalji diye bi olay var. mesela 80'lerde herkesin elinde olan gemmaç(*)'lardan şimdi birinin elinde görsek "vay baba bee, harbi böyle bişey vardı ya, biz bununla oynuyoduk di mi, süper ya, retro ya, kıl, yün" diyoz ya, ulan 2020 senesinde 'ayfon' bu tarz bir nostalji objesi mi olacak şimdi? okar bayülger televizyon programına 'ayfon' çıkartıp, "gençler siz bilmezsiniz, ikibinlerin ilk on senesinde böyle eski, dandik, boktan bi cihaz vardı, ama bok var gibi herkes almıştı" mı diyecek yani? olamaz.. dedirtmem. ben 'ayfon' için birilerinin, hele ki okar bayülger'in böyle sözler sarfetmesine göz yumamam. 2000'lerde eğer dünyada bir tane adam gibi, zamanının hakkını veren bir şey olmuşsa bu 'ayfon'dur hacı, kanımca 2000'li yılların ilk on senesinin yüz akıdır.

yılbaşı kokteyli:
evet biliyorum. yılbaşı geçti. olsun. gene gelir. seneye gene var. o yüzden size muhteşem bir yılbaşı içkisi tarifi vericem. bi dahaki yılbaşında siz de deneyin.

içindekiler:
soda
nane yaprağı
havana club rom
yeşil limon
toz şeker
kırılmış buz
bira
kırmızı şarap
tuz
olmeca tekila
limon
şampanya
pimm's (*)
portakal dilimleri

hazırlanışı:
soda, nane yaprağı, rom ve yeşil limon ve toz şekeri kırılmış buz ile karıştırıp mojito yapınız ve saat 21.30 gibi içiniz.

daha sonra yemekle beraber bir şişe bira içiniz.

daha sonra yemeğin üstüne bir kadeh kırmızı şarap içiniz.

pimm's, ve portakal dilimlerinden hazırladığınız içeceği yudum yudum, bardak bardak içiniz.

yeni yıla girmenize çok az kala 3 shot tekilayı, tuz yalayarak ve limon emerek içiniz.

yeni yıla girerken şampanya patlatınız ve yudum yudum, bol bol içiniz.

arada bir şişe birayı da fondipleyiniz.

pimm's'e devam.

o esnada masada gördüğünüz ve sahibini bilmediğiniz bir kadeh kırmızı şarabı da içiniz.

ve üstüne birayla cila yapınız.

afiyet olsun!

not:tarafımdan, bizzat, 31 aralık 2008'i, 1 ocak 2009'a bağlayan gece, aynen uygulanmıştır. sonuçları ölümcüldür!! kendinize birazcık saygınız, azıcık da sevginiz varsa böylesi bir menünün mümkünse yanından geçmeyiniz, sevdiklerinizi koruyunuz.

herkese iyi seneler!

gribalizasyon

2008-12-25T17:44:00.009+02:00

hastalık beni

yataklara düşürdü,
zalım hastalık beni..
aleme rezil etti,
hayın hastalık beni..

çorba içtim yetmedi,
ilaç içtim kesmedi,
el ayaktan düşürdü,
kalleş hastalık beni..

şifacılara gittim,
irenç sıvılar içtim,
gene rahat komadı,
huysuz hastalık beni..

nane-limon kaynattım,
yorgan altına yattım,
geçmedi viran etti,
soysuz hastalık beni..

paket paket selpağı,
yarım günde bitirdim,
şelaleye döndürdü,
kahbe hastalık beni..

dinlen geçer dediler,
vitaminler verdiler,
yine de kar etmedi,
s.kti hastalık beni..

üstümüzü örtelim,
bol sıvı tüketelim,
canbeyi üzmeyelim,
üzdü hastalık beni..

ilişki

2008-12-05T20:02:00.004+02:00

bu blogu okuyanlar az çok bilirler benim üniversite öğrenciliği serüvenimi. kısaca şöyle özetleyebilirim: fiyasko!!

yakın zamana kadar okulu bitirme ihtimalim de yoktu aslında, yine de bi gelişme olur umuduyla takılıyodum öyle, ve nihayet bir gelişme oldu ve meclis kanun çıkardı ve son 20 senedir bi şekilde okulunu bitiremeden ilişkisi kesilenlere okulu bitirmek için son bir şans daha verdi. ben de bu affa ancak okuldan ilişkimi kesersem başvurabiliyodum. e napim madem bitiremiyorum ben de bu haktan yararlanayım dedim ve bugün itibariyle önce okuldan ilişkimi kestim, ardından da aftan yararlanmak için başvurumu yaptım. ve bundan sonra, okulun ne kadar ek süre tanıyacağını ve ne zamandan itibaren geri dönüş yapacağımı öğrenmek için beklemek kaldı sadece.

ama bu ilişki kesme süreci sanırım üniversite hayatının en tuhaf bölümü. elde bir kağıt parçası, okulun çeşitli müdürlüklerine gidip hepsinden okula borç takmadığını ispat eden imzaları toplaman lazım. revir, kütüphane, kantin, bakkal, berber... kısacası veresiye defterlerini temizlemen lazım.

ilişki kesme prosedürü tamamen saçma sapan bir bürokrasi. son yedi senedir boğaziçi üniversitesinin herşeyiyle bi şekilde dalga geçtim, inanılmaz saçma bir sürü uygulama gördüm, bu kadar saçma ve dandik bir olaya rastlamamıştım. nihayet öğrencilik hayatımın son anında bana bunu da gösterdiler, sağolsunlar.

şimdi ilkin saymanlık mıdır nedir işte okulun muhasebe işlerine gittim ve borçlu çıktım.. dakka bir gol bir.. zaten 800 ytl harç ödemişim dönem başında, şimdi de öğrencilikten feragat ettiğimi beyan ediyorum. bi an ümitlendim bana paramı geri vericekler diye ama ne münasebet!!! üste bir de para aldılar. ben harcımı yatırdıktan sonra harçlara zam gelmiş, aradaki farkı benden istediler. ayaküstü 60 ytl'den olduk. hayır iş bi de öyle tuhaf ki, her damga, her mühür, her imza için 20 kaat isteseler zaten paşa paşa ödiceksin. girerken de böyleydi burası. her adımda ayakbastı parası.

neyse ordan sıyrıldım revire gittim.
revire imzalanacak formu uzattım. nasreddin hoca'nın torunu olduğu her halinden belli olan mizah üstadı zat, formu görür görmez 'yanlış yazmışlar ismini' dedi. 'efenim?' dedim, yapıştırverdi espriyi üstad 'cam çanak yerine can çanak yazmışlar'!!!???!!!
'ha evet, porselen çanak, cam çanak, evet, anlıyorum, hıhı, evet' diye bişeyler mırıldandım ve imzamı, mühürümü kaptığım gibi koşarak uzaklaştım ordan. çıkarken arkamdan 'hayırlı olsun' diye bişeyler dedi. zaten bugün en çok duyduğum kelime de bu oldu. kime ne hayrı dokunacaksa. neyse genelde mezun olmadan önceki işlem olduğu için ilişki kesmek, insanların iyi niyet dileklerine çok da takılmamak lazım.

yurtlar müdürlüğü ve kütüphaneyi kazasız belasız atlattıktan sonra sondan bir önceki aşamaya gelmiştim. bölüm başkanından alınacak imzanın işin en zor kısmı olacağını tahmin ediyordum çünkü bizim bölüm (inşaat mühendisliği) zaten başlı başına bir çıkmaz sokaktır.
sekreterlikteki görevli yüzüme bakmadan beni savuştururken arada ağzından 'hilmocayadaosmanocafrsshhhhggşşş' şeklinde bir takım sesler çıktı.

‘hilmi hoca ya da osman hoca’ gibi anladım ben bunu ve bu insanların odalarına doğru yöneldim. kapılar kilitli. cuma günü saat 14.30. tekrar geri gittim sekreterliğe,'kimse yok' dedim, 'ama siz de çok kötü bir günde geldiniz' dedi bu sefer anlaşılır şekilde. iyi gün ne demekse. kaderimse çekerim kardeşim napiym. düştüm elinize bi kere.
'bekleyin burda'
'peki'
....
'osman bey çıkmış ama hilmi bey hala okulda, siz buralarda bekleyin biraz, gelir birazdan, ama kapısının önünde bekleyin, çünkü siz görmeden çıkıp gidebilir'
'peki'.

çaresiz, mahzun, kaderine mahkum, mazlum, zavallı bir insan oldum o anda. bir buçuk saat cansız bir kapıyla baş başa kaldım. her yerde herhangi bir görevli, 10 saniyede imzayı verip yollarken, bölümdeki en yüksek egolu hocalardan birinin keyfine kalmıştım şimdi. daha önce başka işlerim için iki kez kapısını çaldığımda ikisinde de benimle yüzüme bile bakmaya tenezzül etmeden konuşan mükemmel insan, üstün yaratık, küçük ve büyük dağların mimarı, mühendisi beyefendi gelecek de benim ilişki kesme formumu imzalama lütfunda bulunacak. gelmedi tabii ki. toplantı odasında olduğunu öğrendim, ve bu sefer toplantı odasının kapısında beklemeye başladım. kapı açıldı, herkes dışarı çıktı, hilmi hoca içeride kaldı. kapının ağzında dikilip bi kaç kez gülümseyerek yüzüne baktım. 'bi saniyenizi rica edebilir miyim' ifadesiyle, her seferinde bakışlarını kaçırdı benden. okuldaki, ve özellikle bölümdeki hocaların pek çoğunda rastlanan bir tavır, hiç şaşırmadım. en sonunda atik davrandım ve 'hocam, bakar mısınız?' dedim, 'bana mı bakmıştınız' dedi. 'evet' diyip formu uzattım ve nereye imza atacağını aramaya başladı. elimle gösterdikten sonra imzayı aldım. 'mühür, kaşe, damga?' dedim, boş bir ifadeyle suratıma bakıp 'bilmiyorum valla' mimiğiyle cevap verdi. fazla muhattap olmadı yani benimle. çünkü ben alt insan, o üst insan. yüce varlık...

hop, tekrar kayıt işlerindeydim. artık son noktayı koymaya yakındım. neredeyse üzerindeki herşey silinmek üzere olan öğrenci kimliğimi teslim ettim. imzayı aldım. öğrenci işlerine gittim, teslim ettim belgeyi. 'af için mi?' diye sordular. 'yes' dedim. malum, ingilizcem iyidir. 'ne zaman başvurabilirim' dedim. 'kimlik fotokopiniz var mı?' dediler. 'yok','e hadi çektirin gelin, gelirken de bankaya transkript ücreti yatırın saat beş olmadan halledelim işinizi' dediler. ben bayramdan sonra af başvurusunu ancak yaparım diye düşünürken böyle bir gelişme olunca, 'eyvallaa..' diyip koşarak çıktım. son 20 dakika içerisinde herşeyi bitirip, okulla ilişkimi kesip af başvurumu yaptım.

bu kadar kolaymış meğer. yıllardır içinden çıkılamaz sandığım bu saçma ve koca evrenden, kestirmeden de olsa bi çıkış varmış. artık boğaziçili değilim. kısa bir süre sonra geri dönmek üzere.

bye.

doymadım

2008-11-27T13:05:00.006+02:00

doyamadım, devam ediyorum.

ey adam.. senin hiç mi kankan yok. erkek yok mu senin hiç hayatında... oturup kendi çalışanınla 5 senede bir şarap içmek dışında bi arkadaşınla oturup içsene bi gün de.. bi gün de oturup insan gibi rakı içsene. al liseden, üniversiteden, mahalleden kankalarını, otur rakı sofrasına, söyle beyaz peynirini kavununu, dertleş bi gün de be.. hay senin babanın bordo şarap çanağına be..!

hümeyra iyi, nil burak hoş da müzeyyen senar'dan haber versene bi. zeki müren'in de taş plak kayıtları var onlar nolmuş bi sorsana. ulan orhan gencebay dinlesene delikanlı gibi..!! barış manço? yeni bir gün? aha, haberin yok mu yoksa senin? ama semiramis pekkan dinlemeyi biliosun di mi? eşşek seni...!

bişey diil, şimdi millet aslıhan pasajında, anabalada plak aramaya, toplamaya başlıcak, hepsinin evinde pikap var, gramofon var ya..

arog gelse de izlesek...

futbolla alakası olmayan adam..

2008-11-26T14:13:00.006+02:00

malum filme gittim ben de efendim. uzun uzun filmle ilgili bişeyler yazmaya pek gerek yok. zaten herkes bişeyler yazmış, aşağı yukarı aynı anlamlar çıkıyor hepsinden. ben izledim ve sevdim filmi (müzikler vs.), ama tabi neden bu kadar kıyamet koparlıdığını da anlamış değilim. sinemaya yılda bir kere giden televizyonda ise sadece avrupa yakası, yaprak dökümü ve kurtlar vadisi izleyen insanlara çok ilginç gelmiş film anlaşılan. kötü bi film deil. ama sahici de deil. hani bi benzetme yapacak olursak türkçe pop müziğin eski zamanlarında popüler bir yabancı şarkıya türkçe söz yazdıkları ve piyasa öyle verdikleri zamanlardaki şarkılar gibi. melodi güzel, sözler de fena deil ama bize ait deil pek. hani film paris'te geçse, başrollerde de jude law ilen natalie portman oynasa da olurmuş, senaryo bire bir aynı kalsa bile olur. neyse izlenir mi, izlenir.. ama bana samimiyetsiz geldi. herşeyden önce, unutulan önemli bir şey var : futbolsuz hayat olmaz!!!

çağan ırmak sinemasının evreninde bu var aslında. karakterlerden hiçbiri futbolla ilgilenmez. hiç bir evin duvarında 67-68 sezonundan bir trabzonspor posteri yoktur, hiçbir baba fenerbahçe maçı izlemez, hiçbir karakter beşiktaş beresiyle dolaşmaz (kubuzetto), hatta sokaktan galatasaray formalı adam geçmez.. şaka mı lan bu!!! yani ben beyoğlunda film çekiyo olucam, istiklal caddesinde, o esnada arkada kalabalıkta yürüyenler arasında galatasaray formalı kimse olmicak!! pes yani!! tesadüfen geçen kimse yoksa bile yoldan geçen birine para veririm, 'al giy şu formayı, aha böyle yürü' derim..

ondan sonra sen çetin tekindor'u bağırttır tabi "tam burda böyle gollerimi açeydim iki yena duteydım onu, duteydım onu ben, getme deyeydim" diye.. 'babam ve oğlum' diye dönem filmi yapmayı biliosun, '86 senesinde '90 model ford taunus oluyo. ama bi allahın kulu da rıdvan'dan, prekazi'den bahsetmiyo. neymiş, ıssızmış, peeh..

sen çocukken hiç mi top oynamadın adam? 5'te devre 10'da biter mantığıyla kör karanlıklara kadar maç yapmadın mı mahallede? çocukken attığın en güzel golü hatırlayıp mutlu olmuyo musun arada? sen ne ayaksın be adam..?

ya sen bi gün arkadaşlarınla maçtan önce kafayı çekip, sonra kafan kıyak maça gittin mi? bi gün santradan sonra üçlü çekip, pınarbaşı söyleyip, omuz omuza verdin mi tanımadığın adamlarla? takımın gol attığında hayatında ilk defa gördüğün bi herife sarıldın mı? hakem gözünün önündeki nizami golü vermediğinde gerçekten içinden gelerek ağız dolusu sövdün mü? 'pozisyon golmüş allah belanı versin' dedin mi hakeme? sen neye yararsın be adam..?

ya bu sezen aksu'nun şarkısında var ya hani 'acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir' cümlesi, aynı onun gibi işte, 'hayatında futbol olmayan adam biraz eksiktir'. futbolu seven her adam biraz daha adamdır benim gözümde. eğer futbolla ilgilenmiyosa zaten bırak ıssız kalsın ya!

61

2008-11-22T13:39:00.004+02:00

şu anda blogu açtığım 2005 mayısından bu yana girdiğim 61. postu yazıyorum. daha fazla olmuştur gerçi ama silinenler, editlenenler büdütlenenler derken 61 olmuşuz. haydi trabzonsporlular! nerde konfetilerim, nerde meşalelerim, nerde barış memiş? (1)
(link verdim ama gene de üşenenler için özet geçiym: trabzonspor taraftarları, trabzon şehrinin plaka numarası 61 olduğu için maçların 61. dakikasında bi coşuyolar falan böyle, hatta trabzon doğumlu bir oyuncu olan barış memiş'de 61 numaralı formayla o dakikada oyuna falan giriyor... off, anlatırken yoruldum.)

vedat özdemiroğlu çok kötü hale getirdi beni. eskiden de kötü esprilerim vardı ama son zamanlarda sayesinde seriye bağladım. bi kaç tanesini burada yaziim diyorum valla mahkemeler kapatır siteyi. gerçi kapansın, başbakan bile yuutupa giriyomuş baksana..(2)

frederic chopin miles kartı...!

sen irenç espriyi yap, boku vedat özdemiroğlu'na at. oh be ne güzelmiş.

bu arada blogun sayfa tasarımını (sanki ben tasarliom) ve ismini başlığını falan değiştirdim. güzel oldu. kelebek ne alaka diyenlere bir şarkıyla seslenmek istiyorum burdan: evde her köşeyi döşedikçe böyle zevkli...konfor zevkle buluştu çağdaş yaşam bu demek, rahatlık bu kolaylık bu, bir kere döşenir her yere döşenir, kelebek!

eski reklam cingıllarının da tadı kalmadı mirim. "oba oba nefis makarna, oba lezzet her sofrada.."

hey gidi günler. makarna demişken: "ananı babanı soyunu sopunu nuhun ankara.."

bilenler bilmeyenlere anlatsın. uğur yücel'in yeni dizisi çıktı; canım ailem.. çok şahane deil ama lost başlayana kadar idare eder bizi. bu arada lost'un ilk 4 sezonunu 2 ayda bitirdikten sonra 1 hafta kadar lost zehirlenmesi yaşadım. resmen böyle rüyalarımda benjamin'ler, locke'lar..off ne fenaydı be..

ve bu da oldu. karaköy vapur iskelesi battı. heyy gidi güneşli pazartesi!!! "gel yaniyy, gel yaniyy, gel yaniyy..!" (3)

oba makarna demişken obama'yı da buradan tebrik ediyorum.(blogu okuyanları hayattan tiksindirircesine kötü espriler ardarda gelirken)

ardarda demişken arda'ya da geçmiş olsun dileklerimizi buradan iletiyorum. (siyaseten doğruculukta tavan yapmak, istemeye istemeye başkaları yaptı diye kendini yapmak zorunda hissetmek)(4)

bu yazı da böyle olsun bakalım.

yazamadım

2008-11-06T23:05:00.004+02:00

bu arada bi de blogger.com'u kapattılar. kaçak maç yayını yüzünden..ahahah.. saçmalık. tam da o aralar aklımda bissürü alakasız yazacak şey biriktiydi, yazamamıştım. şimdi yazayım dedim bari.
...

a star is born
çocukken, oturduğumuz mahalledeki komşulardan birine, yeğenleri misafirliğe gelmişti bir yaz tatilinde. bir iki hafta onlarda kalmış, sokakta bizimle arkadaşlık etmişti. benden bir, belki iki yaş büyük, kısa boylu, kalın yapılı bir çocuktu bu. şivesi hepimizinkinden farklıydı, garip garip küfürler ediyordu, "ananın dızdığı" diyordu mesela. "kızkaçıran"dan "torpil" yapıyordu. en sıcak yaz gününde bile şort yerine kumaş pantolon giyiyordu. "mekap" ayakkabıları vardı. maç yaparken de pantolonla oynar, bazen "mekap"larıyla, bazen de çoraplarıyla oynardı. hepimizden çok koşar, hepimizden çok terler, hepimizden az yorulurdu. yanına bir kişi daha alır, biz dört kişi olsak bile yenerdi. "ben tek siz hepiniz" derdi, çok hırslıydı."abanmak yok" derdik biz de; öyle sert vururdu ki, toptan "kütenk!!!" diye ses gelirdi. karşısında duranın feci canı yanardı. sadece topa vururken değil, ayağında topla koşarken karşısında duranın işi zordu. çünkü karşısına gelen herkesi ezer geçerdi. faul maul de diyemezdiniz. "ne faulu lan, omuz omuza" derdi. omzuna çarpan çocuk üç metre öteye uçardı, konduğu yerde omzunu sıvazlardı acı içerisinde
sonraki yaz gene gelmişti bu. bıyıkları çıkmış sesi, kalınlaşmıştı. sağ kolu da alçıdaydı. köyde ağaçtan düşmüştü. kolundaki alçıya rağmen aynı hiperaktiflik devam ediyordu. kırık koluyla ağaçlara çıkıyor, ağaçtan aşağıya kafamıza tükürüyor, bilmediğimiz küfürleri ediyor, maç yaparken "ben tek siz hepiniz" diyordu gene. kaybettiği zaman hırstan ağlıyor, bütün gücüyle topa vuruyor, tek başına hem korner kullanıyor, hem kendi yaptığı ortaya yetişip gol atıyordu.
...
yıllar sonra o çocuğu tekrar gördüm. inönü stadı'nda, sahadaydı. kaptanlık pazubandı takmıştı koluna bu kez. aynı hırs, aynı bilinçsiz kuvvet, aynı enerji...bildiniz mi kimden bahsettiğimi? peki
sizin mahalleye de gelmiş miydi siz çocukken? yoksa zaten sizin mahallede mi oturuyodu? okul arkadaşınız mıydı yoksa?

kızkaçıran'dan torpil yapmak:
şimdi pek yok galiba ama bizim çocukluğumuzda bakkalarda, kırtasiyelerde uçan, patlayan bir takım çatapatlar,maytaplar, minyatür havai fişekler satılırdı. bunlardan füze altındaki fitil ateşlenince gökyüzüne uçan 10 cm boyunda rampalı bir roketti. yıldız yağmuru tepesini ateşleyince kıvılcımlar saçarak yanan bir nevi minik meşaleydi. torpil kalem pil boyutunda fitilli bir dinamit gibiydi. hiç bi atraksiyonu olmadan sadece şiddetli bir şekilde patlardı. kızkaçıran ise hepsinin en ilkel, en basit ve en eskisiydi sanırım. bu ise minik bir sigara boyutunda (hani 57 vardır ya iran sigarası, hah tam o kadar işte), fitili olan bişeydi işte. bişeydi diyorum pek bi tanımı yok. rampası olmayan roket gibiydi. yere yatay koyup fitilini ateşleyince rastgele sağa sola uçardı. bu ateşli oyuncakların hepsi aynı temel prensiple çalışmaktaydı; hepsinin içinde değişik miktarlarda beyaz, yanıcı bir toz vardı. bu tozun miktarı ve oyuncağın şekli genel işlevi belirlerdi. yani kızkaçıranın içindeki tozu başka bir yere boşaltıp, ayrıca patlatabilirdiniz.. parmak kalınlığında, 10 cm uzunluğunda bir borunun içerisine birkaç tane kızkaçırandan boşaltılmış barutumsu tozu doldurup fitili ateşleyince torpil gibi patlardı. işte ben bu lüzumsuz bilgiyi senden öğrendim mehmet yıldız... ya da adın her neyse... benim için sen mehmet yıldız'sın. sana bi türlü kanım ısınmadı. iyi topçu musun değil misin anlamadım.. iyi insan mısın değil misin onu da anlamadım.. senden sadece şunu rica ediyorum mehmet yıldız.. beşiktaş maçlarında ya cezalı ya da sakat ol.. (gerçi sen kolun kırık olsa da oynarsın ya). beşiktaşın maçı kazanıp kazanmaması önemli değil. ben seni o sahada görmek istemiyorum galiba mehmet yıldız.. seni görünce çocukken tanıdığım o "adam gibi ama aynı zamanda çocuk gibi" olan çocuk geliyor aklıma.."ananın dızdığı" ne demek lan!!!

okul kafası

2008-11-06T21:48:00.002+02:00

son bir aydır pek bir okullu oldum. okuldan atılmadan önceki son dönemimi derslere girerek, ödevleri yaparak, sınavlara kasarak geçiriyorum. kime ne faydası olacak tam belli değil ama pes etmeden önce son bir sıkı çırpınış (g*t korkusu diyelim hadi) belki bir işe yarar diye umut etmekteyim.
yıllar yıllar geçti ilk başladığım günden bu yana (7 yıl). üniversitede girdiğim ilk dersi de çok iyi hatırlıyorum. ismine tav olup "modern philosophy" almıştım, seçmeli hesabı.. fen edebiyat fakültesinin güzelim binasının en üst katında boğaz manzaralı bir sınıftaki derse zor bela yetişmiştim. meğer aldığım ders felsefe bölümünün 3. sınıf dersiymiş. bi de okuldaki ilk günüm, konuşulan ingilizceden de kelime anlamıyorum.. ışık hızıyla bıraktım dersi tabii add-drop döneminde. sonra onun yerine "introduction to philosphy" aldım. ne felsefe sevdasıymış arkadaş. inşaat mühendisliği öğrencisiyim lan ben!!
neyse yıllar geçti, hala ilk gündeki kadar yabancıyım okula; binalar yıkıldı, yeni binalar yapıldı, 2 kere rektör değişti, yemekhanenin yeri değişti, kuzey kantinin yeri 3 kere değişti... ben hala herkes herşeye bu kadar hakimken benim nasıl herşeye bu kadar uzak olduğumu anlayamıyorum. hala yalnız başıma yemek yiyorum, hala hangi kantinin çayı içilir, hangisinin tostu güzeldir bilmiyorum. iki dersin arasında 3 saat boşluğum olsa nerde oturulur ders çalışılır keşfedebilmiş değilim. mesela elinde laptopu olan herkes çatır çatır internete giriyo kütüphanede, study'de, ben bi türlü hiçbir wireless network'e bağlanamıyorum. bi şifre mi var, bilmediğim bir kod mu var. aranızda anlaştınız bana komplo mu kurdunuz lan ipneler!! herkes nasıl herşeyi bu kadar doğal ve rahat yapıyo ya!
geçen senelerden birinde bölümün en kazık derslerinden "structure analysis 2" alıyorum, düşün yani birincisi çok tutmuş devamını çekmişler.. (öeehh kendimden tiksindim). neyse ders gerçekten çok zor. bütün sınıf , 50 küsür erkek (bu inşaat bölümündeki kız/erkek oranı da ayrı bir olaydır), oturmuşuz study'de final öncesi ıkına zorlaya çalışıyoruz. ben konuyu biraz kavramıştım, bi iki kişiye anlattım iyi anladığım konuları. adamlar anlamadı.. anlar gibi oldular daha doğrusu ama soru çözmeye gelince tık yok. uzatmiim fazla, sınava girdik. ben dersi geçtim DD ile. sınavdan önce çalıştırmaya çalıştığım gençlerden birine sordum, "BA aldım" dedi.. OHA!!! naptın??!! ne ara, neyi, nerde öğrendin?.... son anda ellerine bi tane arşiv geçmiş, hepsi ezberlemiş,yan yana oturmuşlar, kopya çekmişler, vs. bilmemne.. ama hepsi geçmiş dersi, BB ve üzeri notlarla.. ulan benim neden bunlardan haberim yok?!!! aylardır her derse girdim, son bir haftalık kasışların hepsinde de ordaydım.. bi şekilde herkesin bildiği ama benim bilmedğim bi ipnelik çıkmıştı gene...offf!!
yani bunun gibi o kadar çok şey var ki, okulda etrafımda olan biten herşey kendimi biraz daha yalnız ve yabancı hissetmeme neden oluyo..
mesela kuzey study'de bir adam var, bildiğin öğrenci bu (galiba?). her sabah okula gelirken yanında onlarca sayfa ders notu, kitap vs. getiriyo, bunlarla birlikte iki tane kocaman termosla çay ve yaklaşık 20 kişilik kristal çay takımı taşıyo her gün. böyle cam bardaklar, cam çay tabakları, cam çay kaşıkları... oturuyo çalışma salonunda cam kenarındaki masalardan birine, bütün gün gelene geçene çay ikram ediyo. elleriyle. bi de kristal şekerliği var. allahım!! her gün!!! bi kişi de demiyo "kardeş sen kimsin, ne ayaksın?"
ulan okula girişte söylediler mi bunları hepinize? ben nerdeydim? kayıtta kitapçık mı dağıttılar bunları anlatan?
yakında kurtulucam sanırım bu dertten. kabus oldu bu okul bana yeminlen.. bitse de kurtulsam be.

konuyla pek bi alakası olmayan başka bir gözlem:
son bi kaç senedir öğrenci değişim programlarıyla epey bi yabancı öğrenci de gelmeye başladı okula. iyi, güzel.. yalnız bi şey var dikkatimi çeken. bugün mesela bi çocuk gördüm. bildiğin gavır.. yabancı işte. sarı. benden daha zayıf, daha kısa. ufak tefek. sarı. neyse bu saçları böyle mohikan model kestirmiş, yanları kazıtmış, üstler uzun, arkalar daha bi uzun. gözünde kemik çerçeveli gözlükler. bileklerinde bir takım ipler, kulakta küpe, ayakta terlik (aylardan kasım). şekle boğmuş kendini. işin ilginci, olmuş da herif. bi an kendimi düşündüm...ulan bu şekilsel çalışmaların hepsini, hadi geçtim herhangi bikaçtanesini yapsam nasıl y*rrak gibi durur bende.. hiç yakışmaz. ama adama yakışmış arkadaş. gavur böyle bişey işte. yani saçımı o model kestirsem var ya mahallede dayak yerim lan! ama yabancı ya o, ona yakışıyo.. ben de yabancıyım, ama okula yabancı...

tr

2008-10-14T13:33:00.005+03:00

talented mr. ripley en sevdiğim filmlerden biridir. arada sırada canım çeker tekrar tekrar izlerim. gwyneth paltrow ne kadar güzeldir. italya'daki sahil kasabası ne kadar güzeldir. müzikler ne kadar güzeldir. philip seymour-hoffman ne harika oynamıştır ufacık rolünü. matt damon ne kadar hüzünlüdür, hannibal rising'deki hannibal lecter ile ne kadar benzeşir hüzünleri, cinayetleri, yalnızlığı, yetenekleri... çirkin ne kadar güzeldir. ne kadar mahzun, ne kadar kederlidir.

avrupa şehirlerinde gezerken kendimi patricia highsmith romanlarında gibi hissediyorsam, sokaklarda yürürken dillerini anlamadığım insanların bana, bir yabancıya bakışlarını şüpheyle dolu buluyorsam, pasaportumu isteyen her güvenlik görevlisine tedirgin ve gergin bir o kadar da yapmacık gülümsemelerle bakıyorsam hep bu film yüzündendir. kocaman taş binalar, geniş geniş sokaklar, caddeler, tren istasyonları, garlar, nehirler, kiliseler, ağaçlar, yollar, arabalar bir film setinin parçası gibi hep. avrupa şehirlerinin sokaklarında başıboş gezerken içimde oluşan kırılgan ve hüzünlü seri katil soğukkanlılığı. türkiye'de ne kadar çay içiyorsam, yurt dışında o kadar kahve içmem, türkiye'de ne kadar kola içiyorsam yurt dışında o kadar bira içmem.. hepsi anthony minghella'nın eseridir birazcık. tom ripley olmak isteğinin içimi kasıp kavurması. tabi bir attila ilhan şiirinin mısraları aklımda çınlar her adımda.

tabi bu avrupa şehri frankfurt olunca insanın kafasında oluşan bütün bu karizmatik ve büyülü atmosfer bir anda darmadağın oluyor. her köşe başında bir dönerci, her an her yerde aralarında türkçe konuşan insanlar. aynı film dekorunun içerisinde, herkes türk! sadece frankfurt değil tabii ki, kolaylıkla tahmin edilebilir ki almanya'nın pek çok yeri böyledir. hatta sadece almanya da değil. örneğin metz'de tiyatro salonundan çıkmış otelimize yürürken, kaldırımda bekleyen bir grup erkek aralarında konuşuyor, kendilerine yaklaşan arkadaşına sesleniyor içlerinden birisi: "cemal abiii, yorgun gördüm seni!".

o anda ne tom ripley kalıyor, ne hannibal lecter. isterseniz floransa da meşhur davut heykelinin karşısında ağzınız hayranlıktan bir karış açık vaziyette olsun, bir anda türkçe konuşan birilerini duyunca kafanızın içinde oluşturduğunuz o kurgusal atmosfer bir anda dağılıveriyor. bir kelimesini bile anlamadığınız bir yabancı dil aslında sadece bir fon müziği iken, kendi anadiliniz bir anda konsantrasyonunuzu dağıtan bir gürültüye dönüşüveriyor.

tabi bir de kendi arkadaşlarınızla aranızda "nasıl olsa burada kimse anlamaz" diye düşünerek bağıra çağıra ağzınıza geldiği gibi düşünmeden türkçe konuşabilmenin özgürlüğü almanya'da olamıyor ne yazık ki.. çünkü herkes türk olabilir. her yerden türkçe anlayan birisi çıkabilir.. "aha adamın bıyığına bak la! ne komik" demek göt ister.

gora filminden bir arif ışık repliği geliyor aklıma sürekli " herkes türkçe konuşuyor. ben anlamıyorum ki, hangisi türk hangisi yabancı!"

son bir soru, anket niteliğinde.. cevap verecek arkadaşlar comment bölümüne yazabilirler..

uçak indiğinde alkışlayan yolcular sadece türk müdür?

previously on..

2008-09-12T18:01:00.006+03:00

işlerin güçlerin seyrekliği ve henüz okulun açılmamasından mütevellit tembelliğin sınırlarına vurduğum günler yaşıyorum şu aralar. gerçi bu yaşta hala okul sözcüğü içeren cümle kuruyorsam bu tembelliğim pek de şaşılacak bir şey gibi gözükmüyor.tabi bütün gün evde otur otur nereye kadar.. lig başlar başlamaz tam keyiflenecekken milli maç arası girdi. bilgisayarımdan da championship manager'i kurduğum hızda kaldırınca ben de bari dizi izleyerek zamanımı katledeyim dedim. zaman benim değil mi, kim ne karışır. fakat öyle boş beleş bir iş deyip de geçmemek lazım. aranızda vardır dizi bağımlısı olanlar. yaprak dökümü, sıla falan.. onlar işte.. şaka lan şaka.. cnbc-e, abc, fox, showtime dizilerinden bahsediyorum.

şimdi bu dizimani durumunu iki şeyle ilişkilendirerek incelemek istiyorum. 1- cnbc-e (ya da genel olarak televizyon) faktörü, 2-internet faktörü, 3- korsan cd/dvd piyasası.. 3 oldu farkındayım..ama korsana karşıyız...

cnbc-e sevdiğimiz bir adet televizyon kanalıdır. borsada işlem gören birkaç tane şirketi olan bir holdinge ait olup da bütün gün borsa haberi, yorumları vs yapması hariç kıl olduğum bir yanı yok gibidir. seçmece filmler, diziler bulur ve orjinal sesi+türkçe altyazısıyla yayınlar.. iyidir yani. yıllardır özellikle amerikada 80'ler, 90'lar ayırd etmeden bütün popüler dizileri yayınlamış, bizim jenerasyonu seinfeld, simpsons, how i met your mother'dan mahrum bırakmamışlardır sağolsunlar. bu tip sit-com'lar haricinde amerikan televizyon endüstrisinde paralı yayıncılıkla birlikte harlanan dizi yapımcılığının en baba yapımlarını da sunmaya devam ediyor, ekürisi e2 ile birlikte. battlestar galactica, carnivale, rome, heroes, buffy the vampire slayer, angel, ghost whisperer, diye gider bu böyle. ben şahsen tv'de dizi izlemek konusunda tercihimi komedilerden yana kullanırım. arada bir, ya da bir kaç bölüm kaçırmanın çok bişey farketmediği, denk gelince izlemenin keyifli olduğu bir durum. günlük planımı televizyon yayın akışına göre yapmak anlamsız ve saçma gelir. futbol hariç. bi de digiturk'ün mymax, comedymax, dizimax kanalları var ki aynı şey geçerlidir. tv karşısına geçmeye vaktim olduğunda bunlardan birini açarım ve sevdiğim bi dizi varsa izlerim. ya da çemberimde gül oya..

benim bölüm kaçırmadan takip ettiğim diziler ise küçükken süper baba, az büyüyünce de ikinci bahar olmuştur (kendimden tiksinmek üzereyim). alacakaranlık'ın ise gönlümdeki yeri apayrıdır. son dönemdeki dizi salgınına oldukça geç katıldım. evime sınırsız internet almam bunu tetikledi. ama bunun öncesinde bende fazlasıyla mevcut olan "popüler olandan kaçma sendromunun (POKS)" da etkisiyle "lost izlemiyorum, eksikliğini hissetmiyorum" cümlesini gün boyu bir kaç kez keyifle kullanıyordum. egosal deodorant gibi yani. "o kadar süperim ki lost izlemiyorum" kafası. gel zaman git zaman önce kendime canım macbook'umu aldım, hemen akabinde evdeki internet bağlantısını sınırsıza çevirttim, hemen akabinde heroes indirmeye başladım. zaten tetiği çeken bu oldu. tabi indirme ile devam eden dizi bağımlılığının genel seyri şöyle oluyor ki, bi tane indirip bi tane izleyip, sonra bir hafta bekleyip yenisi çıkınca indirmek ve izlemek yemiyor. en az beş tane indirdikten sonra izlemeye başlanıyor. bir seferde beş tane izlemeden başından kalkılmıyor. bu da benim gibi boş vakti bol olan bir tembele süper uygun bir tarz. heroes'dan sonra dexter, chuck, pushing daisies, terminator-the sarah connor chronicles ve son dönemde house md takip etti seriyi. ve nihayet geçen haftasonu lost...

şimdi kolay da değil hani. bunların bazıları 4 sezonu bitirmiş. önce onları hızla bitirip yetişmek gerek. bi yandan da geçen seneden takip ettiklerim yeni sezona başlıyo. misal dexter sezon 3 bölüm 1 yayınlandı bile. şimdi bunları takip etmek de zor. hem de kafayı sıyırmadan hepsine zaman ayırıp izlemek de ayrı zenaat. öte yandan örneğin lost'un ilk 4 sezonunu bir-iki ayda bitirdikten sonra bünye sürekli yenisini isteyecek ama yeni bölümler henüz çekilmemiş olacak..yani anlayacağınız çok zor bir meslek. maaş bağlasalar yeridir.

neyse dediğim gibi lost inadımdan kurtuldum ve de nihayet ben de sardırdım. hemencecik de anladım olayı daha ilk sezon bitmeden. anlatayım isterseniz: doktor gregory house sağ bacağı tutmayan bir doktordur (hadi be!). kutup ayıları bir gün bir uçağa binerler ve adli tıp memuru dexter morgan'ı ziyarete giderler. dönüşte uçak arızalanır ve avusturyanın başkenti sidneye düşer. bu uçaktan sağ çıkan kutup ayılarının bazı özel güçleri vardır. kimisi ateş üzerinde yürüyebilmekte, kimisi metalleri bükebilmektedir. bir gün doktor house ve yardımcıları, foreman, chase ve cameron sudoku çözerlerken, 4-8-15-16-23-42 sayılarını gören hiro nakamura kendini samurayların arasında bulur. bunu duyan phoebe, chandler ve joey tribbiani hemen barney stinson ve ted mosby'i yanlarına alarak george costanzanın yanına giderler. george bu esnada john locke ve sayid jarrah'la evde oturmakta ve "bir kişi daha gelse de king oynasak" demektedirler. peter petrelli, geçen seferki oyunda (previously on king),rıfkı elinde patladığı için kızmış, "hepiniz bana şirket yapıyonuz olm" diyerek ortalığı yakıp yıkıp, smallville'deki lise arkadaşı klark kent'in yanına gitmiştir. burada sylar ile sawyer lex luthor'a lana lang yüzünden gider yapmışlar, "seni bi daha bacımızın yanında görürsek çok pis döveriz" diye tehditler savurmuşlardır. derken fikoyla nihat alihaydar ustanın yerinde kebap yerken bi anda olay yeri inceleme (CSI) amiri tahir kemal ve ferit çağlayan gelirler. hurley bir buçuk adana söylemiştir ama hala siparişi gelmemiştir. bunun üzerine kate ile sermetin evlatlığı alişan nişanlanır ve herkes mutlu sona erer.

maç başlıyo..

2008-08-24T14:17:00.004+03:00

oh be...
neydi o öyle yok olimpiyattır, yok hazırlık kampıdır falan. yani o kadar fena vaziyetteydim ki bi yerlerden cm03-04 bulup kurdum bilgisayarıma hatta bi buçuk sezon oynadım da sonra dedim napiorum ben siliverdim bi çırpıda. yok roncattoydu yok todorovdu aduydu derken beynimi bitiriodum az daha.. aşk hayatım, iş hayatım, özel hayatım falan herşeyi kökten bitiriveriyodum. ne bir film izlemek ne bir kitap okumak. neyse ki, ilk sezonumda birinci ligden premier lige çıkardığım cardiff city takımıyla ikinci sezonumun şubat ayında fırtınalar estirirken bi yandan da önümüzdeki sezonun flaş transferlerini yaparken kendime geldim. oyundan çıktım ve tüm dosyaları sildim. sonra da torrent sitelerini açıp "lost - season 1 complete" yazdım indirmeye başladım.. (bkz:zorla kaşınmak) dedim neymiş bu keyt kimmiş bu soğyır.. cerrah merrah.. merak işte.. ee ne demişler, insanın başına ne gelirse ya meraktan, tek tek basaraktan, bade süzerekten...
ama allahtan sezon başladı da yeniden yeşil sahalara döndük. yine yeniden bıkmadan usanmadan her keriz beşiktaşlının yaptığı gibi kombine bilet bile aldım (bkz:bile bile lades). üstelik son üç sezondur müdavimi olduğumuz yeni açık tribünü bırakıp kapalı tribün üst kısıma geçiş yaptım. hadi hayırlısı inşallah ayağımız uğurlu gelir.
futbol demişken,betmenin tadı damağımda kaldı. dizi olayı ne güzel halbüki.. keşki kris nolan amcam bu kadroyu toplamışken lost tadında bi dizi yapsaydı. hem belki heath kardeşimizde düzenli iş , ssk+yol falan diyince bi düzene girince hayatı deprese de olmazdı bu kadar. ya da devam filmi olarak the joker diye bir film çekilseydi hemen. hazır kostüm makyaj falan varken..
uğur inceman bence süper transfer. hatta bu sezon kombine almamın en önde gelen sebeplerinden. keşke heath ledger ölmeseydi de onu da alsaydık forvete, delgadoyla yanyana süper oynarlardı, yanlarında bi de holoşko.. boboyu da robin olarak bi dahaki filme yollardık artık. gerçi robin biraz bodur muydu? gordon şildenfelt'in tipi de tam amerikan filmlerinde ilk ölen keriz polis gibi. hani böyle kızı falan vardır. 3 yaşında. bi onbeş dakka herkese sempatik gösterilip sonra silahlı soyguna copla gider bu. hemen sonraki sahne tabutun üstüne serilmiş amerikan bayrağı katlanır, 3 yaşındaki kızın annesine hediye edilir. hatırladınız di mi... bence sinan engin düşünsün bunu.
şimdi beşiktaşta gençleştirme operasyonu başladı ya. altyapıya önem verilio, kesin altında sinan enginin pis emelleri var. seda sayanın oğlunu a takıma çıkarıp milyon dolar koparmak için tezgahlamıyosa bak... kötü yabancı transferler, millon avroluk zararlar.. takımın özüne dönmesi lazım mesajı. ne varsa altyapıda var boşverin transferi. sonra jünyor seda sayan gelsin çaksın imzayı desin beni ne real osasunalar ne chicago bullslar istedi de ben doğuştan beşiktaşlıyım verin milyon ytl yi... ohh..
tabi deli ibrahime de değinmezsem olmaz. acaba terlik parmak arası mıydı diye düşünmeye başladım. hani acaba toramana o yüzden mi posta koydu deli.. "erkek adam parmak arası giymez" dedi herhal. o da tabi "sen bana inbe mi diyosun" diyerekten tek tek basaraktan bade süzerekten..
"fantezi futbol" diye bişey var bilionuz mu? böyle siyah lateks giysiler içerisinde, kırbaçlar, kelepçeler, kokulu kremlerle falan oynanıyo... sürekli internette reklamları dönüyo, ntvspor falan.. çok ilginç..

şimdilik benden bu kadar. maç izlicem ben. kartal gol,gol,gol!

çok leziz iki yazı tavsiye edicem bi de naçizane. biri bu, öteki de şu..
bi de albüm/şarkı tavsiye ediyim... (ben de kim oluyosam..)
barış manço,yeni bir gün,ne ola yar ola... dinleyiniz dinletiniz..

yabancılaşma

2008-07-18T13:53:00.003+03:00

şam uluslararası havaalanı-gidiş..

dünya ne kadar da küçük diye bir laf var ya hani.. hiç de öyle deil bence. dünya çok büyük, kocaman. aklınızın hayalinizin alamayacağı kadar kocaman. mesela bütün ömrünüz boyunca yürüseniz yine de heryeri göremezsiniz. bırak yürümeyi iyi durumda bir otomobille bile olmaz. git git bitmez. gör gör nereye kadar. ama görülecek çok şey var orası ayrı. milyarlarca insan var. hepsi bir hayat yaşıyor. senin gibi, benim gibi insanlar. ama bunlardan milyarlarcası. herkes kendi dünyasını tek dünya sanıyor, herkes dünya onun etrafında dönüyo zannediyor.

anladık, istanbul, new york, paris, madrid, los angeles, londra.. anladık hepsi çok güzel, kalabalık. hayatın merkezi, dünyanın kalbi.. anladık. peki ya bosra? bosra'yı bilir misiniz? mesela hayat orada nasıl? geceleri alemlere akıyolar mı orada da? peyoteyi bilirler mi? babylon? mojo? reina? caddebostan sahil? akmerkez? istiklal caddesi? otto? bağdat starbucks? herhangi bir starbucks?

bi gidin görün dicem ama.. bi yandan da hiç tavsiye etmem. havaalanında girişte 3,5 saat süren pasaport kontrol sırası, korkunç bir sıcak.. bir garip dünya, bir tuhaf garibanlık. yabancılık. kendine, dünyaya yabancılaşmanın bir başka hali. aynı yemekler, mezeler, kebaplar bi yanda.. ayran, kakuleli türk kahvesi.. camiler, kiliseler, kiliseden devşirme camiler. memlekette gibisin bi yandan, öte yandan lisan başka, alfabe başka.. medeniyet? ülke? devlet? tarih? din? herşeyi bir kenara koy, senin doğru bildiğin herşey orada yanlış. sende tamam olan herşey orada eksik. ama oralarda da yaşıyorlar. baya bildiğin yaşıyorlar. onsuz olmaz dediğin şeylerin çoğu orada yok. yukarda saydığım mekanların, yerlerin hiçbirinin adını duymamışlar. yine de hayat güzel.

bütün bunları yazarak bişey sorgulamıyorum. zaten herkes kendi doğrusunu yaşasın, bana ne? tüm bu yokluk edebiyatını yapıp alaçatı'ya tatile giden adamım ben evet. neyse.. en azından birazcık daha farkında olmak gerek belki de. mojitomu yudumlarken bunları anlatıcam insanlara. ben de böyle bi model oldum.

ama çok güzel planlarım var gelecekle ilgili.

'mekdonardo' nedir? *

2008-06-18T10:41:00.006+03:00

"lost in translation" isimli filmi izledim dün. şunu düşündüm izlerken; bu film hayatında hiç tokyo'ya gitmemiş bir insan için ne ifade eder, tokyo'dan yeni gelmiş bir insan için ne ifade eder? sokaklar, taksiler, japonca, japonlar, otel odaları, suşi, sake... 10,000 km uzakta bir tuhaf gezegen. derdini bir türlü anlatamadığın restoranlar, barlar, marketler... iletişememenin verdiği iç sıkıntısı yavaş yavaş huzursuzluğa ve iç sıkıntısına dönüşüyor. bugüne kadar en işlevsel aygıtım zannettiğim dilim, ingilizcem, orada hiç bir işe yaramıyor. daha fenası el kol işaretleriyle, vücut diliyle de hiçbir derdini anlatamıyorsun. çok farklı bir anlayış, çok farklı bir kültür... şöyle örnek vereyim; bir restoranda oturup yemek yediniz ve hesabı isteyeceksiniz. garsonla göz göze geldiniz ve iki elinizi havaya kaldırıp, bir elinizle kalem tutarmış gibi yapıp öbür avucunuzun içine birşeyler karalamaya çalışır gibi yapıyorsunuz. hesap istiyorsunuz. dünyanın kaç tane yerinde bu hareketin karşılığında garson size KALEM getirir?

düzenli, kalabalık, gürültüden uzak, temiz, teknolojik, görüntü kirliliğinden başka bir kirliliğin göze batmadığı bir uzak diyar. en garip olanı da bütün kalabalığı ve temposuna rağmen ses kirliliğinin olmaması. arabalardan korna sesi gelmez, insanlar birbiriyle bağırarak konuşmaz, yol kazı çalışması yapan aletlerin sesini duymazsınız, çöp kamyonları ve temizlik görevlileri var mıdır yok mudur anlamazsınız. istanbul'da pazar sabahı 8.00 am sularında "ahaleeoouuvv, galdır galdır...hooop!" diye çöp kamyonunun şöförünü sesli komutlarla yönlendiren temizlik görevlileri normaldir. kamyonun arkasındaki kısımdan çıkan mekanik sesleri saymıyorum bile.

hiçbir risk almadan yaşıyorlar oralarda. hiçbir şeyi sansa bırakmıyorlar.herşey planlanmış, herşey öngörülmüş. muhtemelen hastanelerde sadece yaşlı insanlar vardır, kaza, yaralanma, kemik kırılması, dikiş, bıçaklanma, kafaya inşaattan kalas düşmesi gibi vakalar yoktur. ve ola ki öyle bir olay oldu, çok yüksek ihitmalle panik ve telaşa kapılıp, çözüm üretemezler. yanılıyor olabilirim. ama tedirgin olduğumu da itiraf etmeliyim.

yahu insan zevk olsun diye ingilizce öğrenir ya. hani biz geri kalmış ülkeyiz, dış dünyaya yaranma ihtiyacı içerisindeyiz ondan öğreniyoruz ingilizceyi, ama kardeşim bu kadar mı kayıtsız olunur. italyanca öğren, fransızca öğren, türkçe öğren... yok. dediğim gibi hiçbir sürprize hazır değiller. turist gelsin, japon mutfağından bişeyler yesin, metroda adam gibi açıklamalarla bi yerden bi yere gitsin, sahneye gösteri yapmaya uluslararası bi topluluk gelsin... bunlar beklenilen şeyler değil. hazırlıklı olunan şeyler de değil. o yüzden ya japonca bilicen, ya da ... bilmicen. belki de bir devlet politikasıdır, eğitim yaşantısının herhangi bir yerinde yabancı dille ilgili bir temel bilgilendirme yapılmayışı. fazla paylaşmak istemiyorlardır. fazla karışmak, hybridleşmek işlerine gelmiyordur dicem. ama tuhaf bir amerikan hayranlığı da var...

dillerinde epey bir ingilizce sözcük var. ama anlayabilmek ve anlaşabilmek mesele. mesela "ışık masası" japonca nasıl denir? " rayting konsoro" ... yani "lighting console". ama ingilizce telaffuz ettiğiniz gibi söylerseniz kimse sizi anlamaz. türkçe ya da ingilizce "hamburger" derseniz kimse sizi anlamaz ama"hambaagaaaa" dediğiniz anda köfteniz önünüze gelir. örnekler çoğaltılabilir. dönüşümün üzerinden 10 gün geçti artık hafıza yavaş yavaş detayları unutuyor.

özetleyelim: japonya'ya gitmeniz söz konusuysa ve ingilizce biliyor olmanızdan dolayı kendinizi rahat hissediyorsanız hiç boşuna heveslenmeyin. kimse sizi anlamaz.

gitmeden önce bir "kill bill vol.01", geldikten sonra da "lost in translation" iyi gider.

12 küsür saat direkt uçuş, çekilmez. bi de bunun dönüşü var. offf. jetlag falan filan... çekilmez.

sokaklar tuhaf, trafik tersten akıyor, insanlar sizi anlamıyor, çekilmez.

istanbul'dan 10,000 km uzak olmak beni tuhaf ve anlamsız bir şekilde boğuyor, çekilmez.

yine de osaka'yı tokyo'ya tercih ederim gibi geldi. en azından caddede karşıdan karşıya geçerken size araba çarpma ihtimali var osaka'da. ne güzel. bunun neresi güzel diye sormayın. 25 senedir istanbul'da yaşıyorum ben. adrenalin bağımlısı olmuşum.

* (bu arada başlıktaki sorunun cevabı: mc donald's. japonca'da tabii ki.)

....

nihayet yaz geldi. hayırlı uğurlu olsun herkese. kiraz mevsimi geldi. sait faik'in şiirini hatırlayın.
konserlere gidin, denize girin.
dinlenin, güneşlenin, müzik dinleyin.

aşık olun. birisini kendinize aşık edin. çok güzel oluyor.
:))

yol(cu)luk

2008-05-28T14:39:00.004+03:00

bazen de böyle oluyor işte.
tam "hiç bir nedenim yok" diyorken, bir anda nedenlerle doluyor ortalık. yaşamak için...
cevap ararken cevabın kendisine dönüşüyor insan,
bir meleğin büyülü dokunuşuyla.
bazen herşey tam zamanında tam yerinde oluyor.
sen farkında olmadan, zamanında bazı şeyleri doğru yapmışsın meğer, şimdi hepsi birer birer önüne geliyor, kullanmaya hazır doğrular olarak.
dünün anlaşılamamış doğruları, bugünün umutları oluveriyor.
bir kaç hafta önce kendime ayıp ederken kaybettiğim sözlerimi buluveriyorum.
içimdeki sızılar yavaş yavaş diniveriyor, çok feci derecede yaşayasım tutuyor.
bazen hazırlıksız yakalanmak da iyi oluyor belki. o zaman plansız programsız içinden geldiği gibi... içinden geldiği gibi... içinden...geldiği gibi giderse diye korkarak belki biraz... ama akışına bırakarak...akışına bırakarak, yakışına bırakarak... aşk bazen insana çok yakışıyor di mi..?
uzak şehirler bekliyor şimdi beni yine. bu kez çok çok uzak. bir şehri ilk defa bu kadar özleyecek olmak, hem bu kadar uzak bir yere gitmek, hem böylesine bir zamanlama... istanbulumda yeni bir anlam bulmuşken nefes alışıma, şimdi zamansız oldu bu yolculuk... ya da belki tam yerinde tam zamanında. özlemek de güzeldir bazen. sonunda kavuşmak varken hele...
kim bilir belki de bu da onca doğrunun bir parçası. doğru parçası...parça parça doğrular. paramparça... belki de bugün benim doğumgünüm. ne dersin teoman? her gün insanın doğumgünü olabilir mi? istediği herhangi bir gün yeniden doğabilir mi insan?
şimdi eski bir şarkı var aklımda, ne söylemesi ayıp ne sözleri kayıp...
sadece saçma ve anlamsız.
yine de dilime yapıştı gitmiyor bir türlü...
hadi hep beraber:

bigicipen tunayt,bigicipen orrayt,tingzariyzi venyor bigicipen...

see you when I'm back...

veda şiyiri

çok gerekli değil ama,
bence biraz özle beni.

istanbulankara

2008-05-14T12:45:00.006+03:00

seninki benden kara. bu kötü espriyle bir süredir verdiğim araya bir ara veriyorum ve işte yine yeni bir post ile karşınızdayım.
bir kaç gün önce ankaradaydım ve ankarayı neden sevmediğimi bu sefer anladım. benim istanbul-ankara yolculuklarım hep geceden tren veya otobüse binip sabahın köründe ankarada olacak şekilde gerçekleşmiştir. genelde uzun yolculuklarda uyumak pek de becerebildiğim bir hadise değildir.(tabi bu arada şehiriçi belediye otobüslerinde de cam kenarındaki koltuğa oturur oturmaz anında uyuyuveren bir insanım o da ayrı) böyle olunca ankaradaki ilk günüm hep uykumu alamamış, her yanım saatlerce koltukta oturmaktan tutulmuş, huysuz, biyolojik saatimin içine edilmiş, dengemi şaşırmış bir vaziyette geçiyor. ilk günün sonunda kendimi anca toparlıyorum, tam normale dönecekken de zaten istanbula geri dönmem icap ediyor. insan gibi bir gün geçiremiyorum ankarada. yani benim sorunum ankarayla deilmiş aslında. yani bir gün ben de ankarayı sevebilirim belki. eğer bir gün ankaraya uçakla gidersem, şehirde acelesi olan bir turist gibi deil de oranın sakin ve uslu bir yerlisi gibi bir kaç gün geçirirsem, eğer bir gün ankarada deniz kenarında bir bardak çay içebilirsem işte o zaman belki ben de ankarayı sevebilirim, kim bilir...

ankara şiyiri

ben,
seninle
tunalı hilmiden kuğulu parka kadar
yan yana yürüme ihtimalini
bir türlü sevemedim.

burası sana çok uzak,
ben buraya çok dar.
hem deniz olmayan yerde,
kuğunun ne işi var...?

bu aralar...

2008-05-02T11:26:00.003+03:00

sakın gelme, sözlerim kayıp.
ayıp ediyorum kendime...
bir sızı var içimde;
ölesim tuttu.
yaşıyorum gürül gürül,
kaç gündür uyku tutmuyor, sakın gelme!
sakın gelme! hazır değilim, deliyim kaç gündür;
lodosum tuttu, poyrazım soğuk...
sakın gelme! dönesim yok;
çok uzaktayım çok...
bir şarkı var aklımda,
söylemesi ayıp, sözleri kayıp...
kaç zamandır dilimde;
sakın söyleme!

söz:fikret kızılok, müzik:fuat güner

verdiğim geçici rahatsızlıktan dolayı özür dilerim...

c.

göt gatan (stokholm notları 2)

2008-04-24T16:52:00.005+03:00

yıllardır bazı muhabbetlerde konu açılır bi şekilde ve şöyle bir cümle geçer : "olm can (bana hitaben), sen böyle esmer, kıllı bi adamsın ya, isveçe misveçe gitsen orda kızlar senin üstüne atlar ha, hasta olurlar". şimdi bunu diyen haklı olabilir. genetik çeşitlilik vs. değişik olan ilgi çeker. neyse konuya gelelim, bir efsaneyi daha çürüttüm. gittim isveçe misveçe, kimse üstüme falan atlamadı. dönüp bakan dahi olmadı. demek ki yalanmış. isveçli kızlar, siz de yalan çıktınız!
nisan ayı olmasına rağmen kutup bölgesine yakın bi yere gidicem diye kazaklar,montlar botlar giydim gittim. hava durumunu da kontrol ettim gitmeden önce, en fazla 10 derece gösteriyo. bi gittim ki, yaz gelmiş bahar gelmiş. ayva çiçek açmış. tişörtler, mini etekler...cemre düşmüş kızlara. gitmeden önce istanbul 25 dereceydi, dönünce burada da aynı manzarayla karşılaşırım diye hevesle döndüm, şu anda 10 derece burası. ama oradaki 10 derece yaz gibi bişey, burada nalet, berbat bir hava. bir kaç post önce yazdığım o iğrenç havanın aynısı. yaz gelsin artık!
göt gatan. evet.

kabus gibi şarkılar serisi:

# 1

leman sam - allah kolaylık versin
video
(uyarı:feci dile dolanır!)

#2

fikret alper - tenni terenne
video
(uyarı:rüyaya girer!)

sopasına uzanan adamın maceraları:

macera no:1

-merhaba. ben boğaziçi üniversitesine okul gezisine gelirken takım elbise giyen liseli öğrenciyim!
-beklesene burda...
-...

logga in (stokholm notları 1)

2008-04-22T00:45:00.003+03:00

*bence hava gayet güzel.
*çok düzenli ve boş bir şehir. insan yok. en merkezi neresiyse oraya gittim. yok abicim. trafik yok, kalabalık yok. başkent olacak bi de. utan be!
*kızlar genelde sarışın burda.
*isveççe'den başka bir dilmeyen bir insan hayatta bi yerden bi yere gidemez, metroyu kullanamaz. aha buraya yazıom bak. zaten telaffuzu zor, altında ingilizcesi de yok, hiç bişey anlaşılmıyo. nereye gittin, nerden geldin... yok kardeşim, isveççe bilmiosan metroya binmicen!
*sokak adları da zor telaffuz edilio, kaybolsan kimseye soramazsın. Tjärhovsgatan diye bi yerde kalıyorum, yazarken bile copy-paste şeyettim. nası okunuyo zerre fikrim yok.
*göt gatan diye yer var burda!
*kızlar genelde çok güzel.
*insanlar mezarlıkta piknik yapıolar, gözlerimle gördüm. hava güzel olunca yeşillik çayırlık heryere yayılıyolar. mezarlıkmış, ölüye saygıymış, piyuuu... bunlar mezarlığın yanından geçerken arabanın teybini de kapamıyolardır.
*gereksiz pahalı bi şehir stokolm. mesela: bigmac menü orta boy 54 kron, yani yaklaşık 15 lira falan. üstelik bigmac normalden ufak. çocukken bakkallarda hamburger şeklinde çoookşeker satılırdı ya. o kadar işte bigmac. ve daha pahalı. herşey pahalı lan. saçma!
*o deil de, ren geyiği yedim!
*buradan ortalamanın biraz üstünde güzel bir kız al ve istanbula götür. de ki "arkadaşlar aha da ben cennete gittim ordan bildiğin melek getirdim, işte melek bu, ben de peygamberim" desen direk dinini kurarsın. o derece...
*göt gatan diye sokak var burda ya. gatan zaten sokak demek. göt sokak.
*neyle besleniyo bu insanlar anlamadım. ikea köftesi ve ren geyiği etindeyse işin sırrı direk bizim memleketin kızlarına isveç rejimini başlatalım.
*dünyanın en saçma pisuar sistemini gördüm. metalden duvar var. 6 metre uzunluğunda. senin varlığını anlar anlamaz(ass:akıllı sifon sistemi), duvar boyunca şelale gibi su akmaya başlıyo. ama sen tek başınasın. 30 mg çiş için 100 litre falan su akıyo. israf.

tu bi kontinued...

ilkbahar, yaz, mevsim mevsim

2008-04-07T15:07:00.008+03:00

sevgili blog,

bilirsin ilkbaharla hiç aram olmadı benim. havası dengesizdir, hasta eder adamı. hormonlar bir tuhaf hareketlenir, napacağını şaşırırsın. beşiktaş hep böyle havalarda havlu atar şampiyonluğa. insanlar, hayvanlar birer birer çiftleşirken ben böyle mal mal bakarım hep.
yazı severim bak. giyinmek dert olmaz; bi şort, bi tişört, bi çift terlik tamam. denize gir, güneşlen. evde otur, aç camları sonuna kadar. karpuz ye, şeftali ye. akşamları buzz gibi bira, ohhh. hatunlar da cıvıl cıvıl miss... fazla giyinme ihtiyacı olmayınca herkes güzel.
ama ben özellikle yaz sonunu çok çok severim. eylül favori ayımdır. akşamüstleri hırka, pantolon giyme özlemini gidermek... taze taze lüfer yemek var sonra. eylülde ne giysen yakışır üstüne. aşk bile güzel durur insanın üstünde. yalnızlık da birliktelik de eylülde süper gider. herbirinin ayrı tadı vardır. platonik bile eylülde güzel. valla balığın da ilişkinin de eylülde çıkanı makbuldür desek abartmış olmayız herhalde.
kış da güzel. bi dinlenme, bi evden çıkmama hissi uyandırır insanda. uykunun en tatlı yeri gibidir kış. kar yağdı mı hele tadına doyulmaz. sokağa çıkarken en kalın ne varsa giyin. zaten üşümemek zorundasındır. giyinmek ihtiyaçtır artık.
bugünkü gibi havaları ise hiç sevmedim blog. sabah günlük güneşlik, öğlen yağmurlu, akşam soğuk. insan ne giyineceğini şaşırır. sabah ince giyinsen hava terse dönerse bütün gün üşürsün, kalın giyinsen sıcak olur, üstündeki montu, yağmurluğu bütün gün sepet gibi elinde gezdirirsin.ne yaparsan yap banko hasta olursun zaten. kalın giyinsen terler hasta olursun, ince giyinsen üşür hasta olursun. ne giyersen giy üstüne yakışmaz böyle havada. aşık olsan yüzüne gözüne bulaştırırsın. hormonlarına söz geçiremezsin.
sözün özü blog, böyle nalet böyle iğrenç bir hava olmaz olsun. hatta baharın hiç bi türlüsü olmasın. kıştan direk yaza geçiş olsun. ya da daimi bir güz, yaz dönüşümü de fena deil. en büyük ızdırap giyinmek oluyor be çok mevsimli iklimlerde. kışlıkları kaldır, yazlıkları indir, konversleri çıkar, botları giy. kafa karışıyo bi müddet sonra. en güzel hava, en güzel giyinebildiğin havadır.güzel hava insanın kendine yakışanı giymesidir dersek pek bir abartmış olmayız ha, ne dersin.

hava şiyiri

yağmur yağarsa tut elimi,
elma dersem çık.

.

teskere

2008-04-03T13:47:00.003+03:00

girişte üzerimi aradılar. cep telefonumu çantamın içine koydular, çantamı da bir dolaba. herşeyimi aldılar. sonra nereye gideceğimi de söylemediler, ben de sonsuz bir özgüvenle gördüğüm ilk kapıya yöneldim. kapıda bekleyen nöbetçi beni korkuyla karşıladı ve yanlış geldiğimi söyledi, aynen geri dönerken bu sefer yolun başındaki nöbetçi tedirgin bir şekilde beni süzdü ve nereden geldiğimi sordu. az önce ayrıldığım kapıyı gösterdikten sonra oraya nereden gittiğimi sordu. "buradan geçtim" dedim, elimle göstererek. bir an dalmış ve beni gözden kaçırmıştı, kaçırmaması gerekirdi. neyse ki zararsız biriydim, nereye gitmem gerektiğini tarif etti. tarife göre yürüdüm ve bir kapıdan içeri girdim, danışma gişesindeki görevliye derdimi anlattım, bana bir form verip başka bir yol tarif etti, koridorun sonunda sağdaki kapıdan sonra sola vs. şubemi bulmuş ama hala ne yapacağımı bilmiyor vaziyette iken oradaki erlerden birisi yardımcı oldu bana, nerede sıraya gireceğimi formu nasıl dolduracağımı tarif etti. formu doldurmak fikri çok hoşuma gitmişti doğrusu. az önce yanımda kalem malem ne varsa alıkonduğu için, neyle yazıcam neyle doldurucam diye düşünürken bir tebessüm yerleşti suratıma. askerlik şubesinde olmasam sesli sesli gülerdim, tuttum kendimi. aynı erden bi de kalem istedim verdi saolsun. doldurdum, sıraya girdim ama ne sırası olduğunu bilmiyorum. meğer yanlış sıradaymışım, ama olsun doğru sırada da bir süre kimse yüzüme bakmadı zaten. sıra dediğime bakmayın tek kişiyim bekleyen. üç kişi var çalışan, tek bekleyen de benim.
neyse bir dünya tuhaf tuhaf şeyler oldu hepsi anlatılmaz..ama arşiv bölümünde dosyam varmış. baya baya fişleniyomuşum senelerdir. bi inceleme fırsatı buldum. fazlaca sakat bi durum yok, seneye askere gidebilirim bi ihtimal onu gördüm. üniversiteden tecil hakkım bitmiş.. aslında elimde kalem falan yokken doldurmam için elime form tutuşturulduğu anda o kadar eğlendim ki, o an için "askerlik durum belgesi istiyorum" şıkkı yerine, "tecilimi bozup hemen askere gitmek istiyorum" şıkkını seçesim geldi. gidilir askere nedir yani. savaş mavaş olmasın da, barışta askerlik bence eğlenceli bişey. yani ben en fazla eğlenebilirim, yoksa sinir hastası olmak işten değil.
tabi mantığın bittiği tek yer askerlik şubesi değil. yabancı ülke konsolosluğunda vize işleri denen yerde de pek mantık aramamak lazım. isveç konsolosluğunda sabah 6.00 da sıra numarası dağıtılmaya başlıyor, ama insanlar onun için de 5.30 dan itibaren kapıya yığılıyor. orada numara verme işlemi yunan konsolosluğunda olduğu gibi kuyrukta olmuyor, kapıdaki görevli "söyleyin isminizi" deyince, en öne zıplayan ilk önce ismini söylüyor ve ilk sırayı alıveriyor. üstelik 4 kişi deyince, otomatikman 4 kişilik sıra numarası almış oluyor. ilk gelmiş olduğum halde bir anda 5. sıraya düşüyorum böylece. sonra saat 9 da sıradan içeri alacaklar mesela, ilk 4 ü alıyolar, sonra "sistem çökmüş, biraz bekleticez" diyolar. ilk girenler bi şekilde başvurusunu yapıyor, ben birkaç saat daha bekliyorum. sonra tam içeri alacaklar, "yarına ertelenebilir" anonsu geliyor, sonra "sistem çalıştı, sıradaki gelsin" diyorlar. içeri giriyorum, evrakları veriyorum. beğenmiyor tabii, hiç bir vize memuru hiç bir evrağı beğenmez. herşey tamamdır ama yazı okunaklı değildir. okulun ne zaman bittiği yazmıyordur. annanenin kızlık soyadı belirtilmemiştir. kıllık çıkarmak vize memurunun birinci vazifesidir. neticede, sistem gene çöküyor ve ben "şanslı" ilan ediliyorum. yarın sabah ilk sıra benim! hahahaha! ulan bu sabah da ilk sıra benimdi aslında.. neyse ben kapıdan sırıtarak çıkıyorum, kapıda ufak çaplı bir isyan başlamak üzere. "nasıl olur kardeşim sabahtan beri bekliyoruz, bak ta izmir'den geldim" vs vs... bağırmayın be, yarın sabah ilk sıra benim!

şiyir

şimdi tam emin değilim ama,
ileride çok sevebilirim seni.

bob

2008-03-28T00:13:00.006+02:00

evek, bundan yaklaşık bir yıl önce, gene bir fener maçından bir kaç gün önce, gene fenerle aramızda iki puan varken hevesle ve iştahla ve inanarak "şampiyon olcaz lan galiba" yazmıştım buraya bi yerlere. tabi o günle bugün arasında farklar da var. o zaman ligin bitmesine sadece 3 hafta vardı, şimdi bu maçtan sonra bile hala 7 maç kalıyo sanıyosam. o zaman acaip bi puan farkını eritip ikinci sıraya kadar yükselip fenerin dibine sokulmuştuk, bi nevi imkansızı başarmak hikayesi yazılacaktı neredeyse, şimdi ise geçen hafta son üç haftadır zaten bizim olan liderlik koltuğunu bıraktık. neyse yine de geçen seneden ağzımda kalan buruk tat, kursakta hala acısı çıkmayan heves mi artık nedir nedeni, bu sefer çok büyük konuşmak gelmiyo içimden. köyiçinden şölenlerle şenliklerle gidicez gene stada ama işte bi önceki yıldan kalma korkularla. yener miyiz? bence maç ortada... gerginim...
yıllardır bi huyu vardır bejeke yönetimlerinin, hangi adamı sevsek, hangi adamı kardeşimiz, abimiz bellesek, hangi adam 40 yaşına kadar kalsın takımda istesek bi şekilde küstürüp kaçırırlar. metin tekin, feyyaz uçar, nihat kahveci, markus münch, federico giunti, ilhan mansız, oscar cordoba gibi örnekler çoğaltılabilir. aksi gibi de tayfur ve deli ibo'ya nasip olmuştur bu takımda efsane kaptan olmak ve futbolu bırakmak (deli ibo henüz bırakmadı ama ondan bir sürpriz bekleyemeyiz heralde bu saatten sonra). şimdi de bobo'cuk kaçıyo. göz göre göre. brezilya milli takımı, sakatlık, bi de saçma kırmızı kart, bi de hakeme omuz... 4 maç yazmışlar... e döndüğünde zaten ya havlu atmış oluruz ya da tur. bu sene lig belli olmaz tabi de, e bobo naptın ligin ikinci yarısında total olarak? brezilya kampında playstation oynamak haricinde icraatın ne oldu ocaktan bu yana. senin niyetin belli de, saolsun bejeke yönetimi de hiç seni kalmaya ikna etme derdinde deil anlaşıldı bu da. sen de bir ferdinand, bir nihat oldun be bobo, seni de bize çok gördüler. heralde bizim deli ibrahim'den sonraki "bayrak adam" ihtiyacını baki karşılayacak. nah buraya yazıyorum bak, toraman da gider avrupaya biyerlere, kaptan baki mercimek olur, o da minimum on sene kalır takımda. olsun. napalım. "baki ortaya üçlü çektir kartala!"

armutlu'da "FRIENDS OTO YIKAMA" diye bi yer var. armutlu'yu anlatacak deilim, bilen bilir. hoş, armutlu'da olması dünyanın herhangi başka bir yerinde olmasından daha tuhaf deil ya, neyse. arabamı bi dahaki sefere orada yıkatmayı düşünüyorum. çok büyük bir gizem var altında bence. "I'll be there for youuuuu... "

cumartesi şiyiri

istediğin zaman gel,
ama bu cumartesi gelme...
maç var.

mart

2008-03-07T16:44:00.004+02:00

son 4-5 senedir başıma gelen en ağır gribal enfeksiyonla uğraşıyorum şu son bir kaç gündür. ve ayaktayım. çalışmak zorundayım ve yatıp dinlenmem, bol bol uyumam gereken şu günleri de trafikte, ayakta, yolda koşuşturarak, bir yerlerden bir yerlere ulaşmaya çalışarak geçiriyorum. halbuki bir tam gün yatabilsem sıcacık yatağımda dinlenebilsem...ohhh.. hiç bişeyciğim kalmaz...öhhöhööhöö..
galatasarayı inönüde gene yenip lider olduk, valla doyamadım. her hafta cimbomla oynasak ne güzel olur.
fener de tur atladı. iyi oldu. lige olan ilgileri azaldı. öhhhö...bu fırsattan yararlanıp sessiz sedasız liderliğe çöreklenelim. zaten şampiyon olsak da fenerliler çok ses çıkarttırmaz. klasik bir fener hareketidir, başkasının başarısını, kutlamasını duymamak için iki eliyle kulaklarını kapatıp "lalalalaallaaaaa....duymuyorum kiii...bananeeeee....!" tavrı. o yüzden iyi oldu. eğer CL den elenselerdi bir de ligi kaybettikleri durumda olacakları tahmin edebiliyorum. ya ligden çekileceklerdi, ya başkan istifa edip geri dönücekti, ya da buna benzer sansasyon yaratacak açıklamalarla gündemi değiştirmeye çalışacaklardı. şimdi şampiyon olan takım karşısında (inşallah beşiktaşım olur), takınabilecekleri tutumu özetleyen cümle :"bana ne siz şampion olduysanız, hıh, biz de şampiyonlar liginde ....finale kaldık!" olacaktır. olsun da. helal olsun. yenebildikleri kadar adamı yensinler, geçebildikleri kadar turu geçsinler. yeter ki benim başımı şişirmesinler. mümkün mertebe boklu dere, kadıköy meydan,altıyol, bağdat caddesi dolaylarında yapsınlar kutlamalarını.
iki üç maçı da üstüste kazansak da iyice rayına otursa şu şampiyonluk treni. öhhhöö.. bobo nerelerde kaldı yaa.. valla serdar kurtuluş da gelse miss..
öhhhhöö...
mart geldi, önümüz nisan mayıs, önümüz bahar. leyleği havada görmedik daha ama bu gidişle leylek bizi havada görecek galiba. hayırlısı.

grip şiyiri

bir yerlerden çıkıp gelsen şimdi
elinde bir poşet tylol hot olsa
suyu ben kaynatırım sen zahmet etme
fincanlar üst rafta
battaniye gerekmez
sen yatacaksan yanımda..

haftanın posası

2008-02-21T23:29:00.007+02:00

"türk'ün canı bişey yapmak istemiyorsa, başını göğe kaldırıp kar yağmasını beklermiş."
ata sözü deil, ben uydurdum. ama isteyen istediği yerde istediği gibi kullanabilir. haftanın başında da resmen görüldüğü gibi sanki istanbul'a son 3000 yıldır ilk kez kar yağdı. herkes ne yapacağını şaşırdı. her fırsatta ne kadar mükemmel şöför olduklarıyla övünen şu çılgın türkler, çarpışan arabalara binmiş bir alman kurt köpeği direksiyona ne kadar hakimse o denli hakimdiler direksiyona. bi akıllı ben miyim ya rab, alınan bütün önlemlerin yetersiz olduğundan adım gibi emin olduğum için, arabayı kapının önünde silecekleri havada kar tatiline bırakıp, kendimi iki ytl civarında bir ücret karşılığı istediğim yere geç de olsa götürtebilecek imkanı kullanmayı düşünen. hayır, ne özel bir bağ varmış arabanızla aranızda en kötü günde bile yanınızdan ayırmıyorsunuz, ne kıymetli incileriniz varmış minibüse binince hemen yerlere dökülüvericek. neyse pazartesi günü ben de mahsur kaldım evde. güneşli bir pazartesi olmadı, karlı bir pazartesi olunca da garajistanbul güneşli pazartesi'nin pazartesi günkü gösterisini iptal etti. hadi onu anladık, salıyı neden iptal etti? bkz: yazının açılış cümlesi.
kardan sebep, pazartesi eve kapandım. insanoğlunun en güzel icadı battaniyeymiş, ben bunu gördüm. edward scissorhands'i bir kez daha izledim. coni dep insan değil bunu anladım. tim burton ise apayrı bir kafayı yaşıyo arkadaşlar,allah gecinden versin ama aysel gürel hangi cennete gittiyse o da oraya gider. başka yer paklamaz böyle insanları. gerçi tim burton kendi cehennemini de cennetini de beetlejuice'da bir güzel tasvir etmişti ama..
konuyu tamamen değiştiriyorum; hazır olun!
türk basınının fenerbahçe'ye olan sempatisi tekerlekli sandalye basketbol takımı ya da ampute milli futbol takımına olan sempati kıvamında. başka bir takım olsa, fısıltıdan büyük ses çıkarmayacakları çaptaki en ufak başarılarında "avrupa'nın yeni fatihi, titetiyor yeri göğü, 11 kahraman, inle avrupa dinle avrupa fener geliyor heyleylöylöy", şeklinde aragaz verdikten sonra, gene başka bi takımın başına gelse "skandal, hezimet, utanın" kıvamında haberler yapacakları yenilgilerde de "canınız sağolsun, ruhunuz yeter " tadında teselli ve onurlandırma içerikli başlıklar haberler yapıyorlar. engelli sporcularla ilgili haberlerden tek farkı sayfalarda kapladığı alan. onun haricinde genel bakış açısı aynı. burada amacım engelli sporlarını küçümsemek falan değil. gösterdikleri yaşama sevinci, gayret benim ağzımı açık bırakıyor. ve elbette onların attığı her adım, ben dahil binlerce insana umut aşılıyor. fakat fener neden böyle yürümeyi yeni öğrenen çocuk gibi "ha benim evladıma, ha benim yiğidime" diye diye gazlanıyor onu anlayamadım. hiçbir başarısını da küçümsemiyorum fenerbahçe'nin. sadece bütün nesnellik yitiriliyor ona şaşıyorum. zaten benim aklım bir insanın neden fenerbahçe taraftarı olduğuna da ermiyor ya, neyse. ne demişler "feneri tutacağıma aklımdan bi sayı tutarım"

13

2008-02-04T23:33:00.000+02:00

kendimi yavaş yavaş tanımaya başlıyorum. tanıdıkça da seviyorum keratayı.
ne tuhaf mezhebim var, gazete bayiine gidip "bi roll, bi boxer" diyebiliyorum.
ne kadar çok şarkı biliyorum, bazen ben bile şaşırıyorum. her gün sadece bir tane şarkı söylesem on sene şarkı söylerim heralde.
mp3 arşivimin hali içler acısı. neşet ertaş'tan cim morison'a, nina simone'dan cengiz kurtoğlu'na, pentagram'dan mustafa sandal'a, kahtalı mıçe'den philip glass'a... hepsini de seviyom ha.
bobô brezilya milli takımına seçildi lan! salak mıyım ben buna seviniom? seviniom ama ..hahahaha...boboooooo, bobooooo.....
hala daha azcık bi ilgi göriim bi dişiden salak gibi heyecanlanıyorum, elimi kolumu nereye koyacağımı bilemiyorum. oysa bobô öyle mi..bobooooooo, boboooooo...
fenerbahçeli gökhan gönül'de de iyi sakal var ha... ibrahim üzülmez'le yarışır. sinekkaydısının ömrü 45 dakika! ama fenerli ya, kimseye batmıyo tabi.
bıyıklarımı kesince adama benzedim, ama bıyıklı halimi de seviom. güzel bi adam oluyorum ben zamanla sanırsam.
25 güzel bir yaş bence, bikaç sene bu yaşta kalayım ben.
bobô'nun ô'sunun üstündeki şapka var ya...bayılıyorum lan o şapkaya..ondan alıcam kendime bi tane..takıcam kafama onla gezicem.

beşiktaşımızın golü, 13 numaralı formasıyla;
da silvaaaa.....BOBOOOOOO!
da silvaaaa.....BOBOOOOOO!
da silvaaaa.....BOBOOOOOO!

(o'lar şapkalı, lütfen!)

kullanma kılavuzu

2008-01-21T02:15:00.000+02:00

ne yazıyorum?
neden yazıyorum?
yazdıkça bişeylerin değişmesi mi lazım?
daha mı güzel olacak herşey, ben buraya iki kelime tırtıkladıktan sonra?
kim okuyor buraya yazdıklarımı?
kimler okusun diye yazıyorum? belki de en çok kendim okuyorum. dönüp dönüp okuyorum, yazarken de yazdıktan sonra da yayınladıktan sonra da. bi daha okuyorum. ne anlatmaya çalışmışım acaba bu sefer diyerek. kendime bişeyler anlatmaya çalışıyorum sanırım. kendimi anlamaya. kenidimi kendime açıklamaya çalışıyorum.
kimse kullanma kılavuzuyla gelmiyor dünyaya. ama bazılarının ihtiyacı olmuyor. benim gibileri ise sürekli bir manuel okuma ihtiyacı içerisinde.
kilitlenip kaldı, şimdi ne yapmak lazım? yardım için F1'e basınız yazsa ya herhangi bir yerde. ya da bi reset tuşu olsa. şimdi bunu yaptık ama bundan sonra ne yapılacak?
bazı insanlar ne kadar da rahatlar. el yordamıyla yollarını o kadar kolay buluyolar ki. sanki daha önce 40 kere gelmişler dünyaya. o kadar rahatlar, o kadar kendilerinden eminler ki. onların o tuhaf özgüveni beni daha da tedirgin ediyo. ben mi yanlış yapıyorum bi yerlerde yoksa hakkatten bi yerlerde bi kullanma kılavuzu vardı da ben hiç mi görmedim?
yaşamak gerçekten tuhaf ve büyülü bişey. dünya tamamen bir tuhaf büyü üzerinde dönüyor. dünya dönüyor ya ne kadar tuhaf bişey deil mi. böyle yuvarlak, ama kocaman. olduğu yerde dönüyor, olduğu yerde de deil. durduğu yerde de durmuyor, bi de güneşin etrafında falan dönüyo, böyle bi acaip bi sistem. ulan bi dursanıza iki dakka nereye dönüyosunuz.
baktıkça bakası gelio insanın dünyaya. insanlara. bak bak şaşır. şaşı bak kaçır. başını sonunu kaçır. ne ara dönmeye başladın abi sen. bi kere dönmek için gereken enerjiyi nerden alıosun? takıldım biliyorum, ama saçma yahu!
bi de insanlar işte, ne kadar rahatlar. ne kadar biliolar herşeyi. aşkı, aşık olmayı, birilerini kendilerine aşık etmeyi. kolay bişey mi bu böyle. isteyince oluyo mu yani. herhangi bir insanın sana dokunmayı delicesine arulamasını nasıl sağlarsın?
ne zaman, nerede, neyi, nasıl yapman gerektiğini nereden biliosun bu kadar?
bu özgüven neyin nesi?
nasıl kendinden bu kadar emin olabiliosun?
bu kadar kolay yalan söylemeyi nasıl becerebiliosun?
bu mu aslında işin sırrı?
kendin de dahil olmak üzere herkese yalan söyleyebilmek...
kendinle ilgili, dünyayla ilgili yeni yalanlar yaratıp onlara inanmak...
sonra o yalan üzerinden yeni bir dünya yaratıp o dünyada yaşamak...
nasıl beceriyosun bu kadara kolay ayakta kalmayı?
kimsin sen?
niye okuyosun bu yazıyı?

sekiz

2008-01-01T19:06:00.000+02:00

herkese hayırlı uğurlu olsun öncelikle. yeni yıl. aslında ben de yılbaşı kutlamanın anlamsızlığına inanan bir insanım ama işte bi yandan da salak mıyım abi bedavadan eğlenme fırsatı. her banahede eğleneceksin arkadaş. cuma akşamı, hop! cumartesi gecesi, haydi! çarşamba, hoppalaa! yılbaşı, neden olmasın. eğlenmeye şartlanmak saçma tabi, öyle 'ha' deyince eğlenilmiyor, zaten bu yüzden insanoğlunun en faydalı icatlarından biri devreye giriyor, alkol! içiosun kendine geliosun. kasma yok, zoraki tebessüm yok... keyfince çal, oyna danset!
dediğim gibi her fırsatta eğlenmek lazım. soluk alıp verdiğin her anın kıymetini bilmek gibi bişey bu. eğlenme, içip dağıtma, kahkahalarla gülme, bağıra bağıra şarkı söyleme, dans etme kurtları dökme fırsatı bulunca kaçırmicaksın. yarın ne olur belli olmaz çünkü.
fırsatını bulmuşken yapabildiğin kadar yapmak lazım bazı şeyleri. misal bi tane bebek gördün pusette, tek tük saçları var, ağzında diş bile yok. salak salak etrafı seyrediyo... seyrediceksin. bakıcaksın uzuuun uzun. mucizevi bişey deil mi..
ya da güzel bir şarkı, dinle, bi daha dinle.. bedava ulan işte dinle. hala dinlemediysen levent yüksel'in ikinci kasedindeki çekirdek hatun isimli şarkıyı bi yerden bulup dinle. bulamazsan söyle bana yolliim sana.
hayatın bedava zevkleri derdi metüst bu tip şeylere. ben birsürü yenisini eklemiştim metüst'ün o zamanki listesine. para ödesen bile bedavadır bazı şeyler. çünkü aslında yaşamak başlı başına paha biçilmez bişey. mesela sinemada çok güzel bir film izlemek. kaç para? bugün tam bilet 10 lira diyelim. tamam cebinde o kadar bile para olmayanlar olabilir. ama senin var. gitsene sinemaya. atlas ya da emek gibi bi salonda aslanlar gibi izle filmi. yani bunun değeri hiç bir parasal değerle ölçülemez ki benim gözümde.
hayat mucizevi bir armağandır hocam. aynı zamanda zor ve eğlenceli bir oyundur. hakkını vererek yaşamak lazım, kuralları çok da ihlal etmeden oynamak lazım. çünkü, ya artık bunu tartışmak abes tabi ama, yani insan dediğin de amipten biraz daha kompleks bi organizma. amip ne, o da işte aslında bi kimyasal bileşik. insan oldukça kompleks bi kimyasal bileşik ve sürekli tepkime halinde. olay bu kadar basit aslında. yani o kadar önemli bi durum yok ortada. o önem atfettiğimiz binlerce şey, para, mesleki kariyer, aşk, politika... aslında tamamen uyduruk şeyler. uydurduğumuz oyunun parçaları. yoksayın demiyorum bak! oynicaksın, kurallarına uygun biçimde ilerliceksin işte. hiç mi süpermario oynamadın yahu, onun gibi bişey işte. çukur geldi mi zıplicaksın, mantar buldun mu yutucaksın, her bulduğun deliğe girmeye çalışmicaksın. ha bi tek şey var... fazla hakkın yok. hata yapmak konusunda sınırsız özgürsün ama ölünce bi kere ölüyosun. o yüzden hata yapma özgürlüğünü akıllıca kullanmak lazım.
yazının en kral cümlesini az evvel sarfettim artık uzatmicam.
unutma! çekirdek hatun, levent yüksel.

çeyrek

2007-12-28T02:14:00.000+02:00

10luk sistemin kabul görmesi tarihin hangi dönemine denk geliyor tam olarak bilmiyorum. fakat insanoğlunun 10 ve 10un üssü sayılara belirli bir önem atfetme huyu var. yeni arabanın bile 10.000 km bakımı var. 1999 aralık 31 gecesi yeni milleniuma girdik güya. kime ne girdi tam anlamadım ama... mesela hakan şükür arada bir "dalya" der, ne demekse. ne demek olduğu tam belli olmamakla birlikte yüzüncü kere bişey yapmış oluyo hakan. yüzler klübü. kimler var yüzler klübünde? hami, feyyaz, tanju? peki ya henüz tanımadığımız ama ileride bir gün tanışacağımız ve hiç unutmayacağımız yüzler klübünde kimler var? ya da çoktan unutulup giden yüzler?
konu dağılmasın, "yüz" kelimesi güzelim türkçemizin 'bug'larından biri bence. (böcek mi deseydim?). bizim konumuz sayı olan yüz. (sayıyla 100).
on,yüz,bin,milyon,trilyon... önemlidir bi şekilde. sayılar arasında daha bi farklı muamele edilir bu arkadaşlara. 1000.gol 1001. den daha önemlidir nedense.
toplamda ne kadar yaşayacağım bilemiorum. çok da önemli deil zaten, sadece rahmetli dedem gibi 96 yaşıma kadar yaşamak istemem. ama mesela kendisi 4 sene daha yaşasa 100ler klübüne girecekti.
ben şimdilik çeyrek yüzyıllık bir zaman dilimini yaşamış durumdayım. daha doğrusu önümüzdeki hafta, kürre-i arzda arz-ı endam edişimin 25. sene-i devriyesi.
çeyrek meyrek, yüz yıl yüz yıldır. artık ben de bi nevi dalya demiş durumdayım, çeyrek dalya.
'dalya' da ne tuhaf kelime.. sanki karşındaki adama küfür edecekken kelime ağzında yarım kalmış : "ulan dalya..."
25 yaşında olmak başka bi yaşta olmaktan farklı deil tabii ki, ama işte sayısal bir kilometre taşı olunca insan bi bok olacak zannedio, millenium gibi bişey. yine de dönüp bi muhasebe yapma hissiyatı doğuyo, her doğumgününde olduğundan biraz daha farklı olarak. çeyrek asırlık hayatın boyunca ne yaptın? üründen memnun musun, şikayetlerin nelerdir? iade etmek ister misin? tamamını deil de bi kısmını iade edebilecek olsan hangi özellikleri iade ederdin? (ürün fişini saklıyo musun peki?)
kısa bir özet geçelim:

sevdiğim özellikler
istanbulda doğmuş ve yaşıyor olmak
beşiktaş taraftarı olmak
hafıza iyi

sevmediğim özellikler (iade formu)
biraz boyum kısa
gastrit var
sanırım menisküs sorunu var dizlerimde
depresyona meyilli bir karakterim var

hayatla ilgili sevdiklerim
rakı
müzeyyen senar
futbol (maça gitmek)
şiir
film izlemek
sevişmek
arkadaşlar

hayatla ilgili değişiklik taleplerim
THIS SERVICE IS PERMANENTLY OUT OF ORDER

bundan sonrası için yapacaklarımın listesi
sigaraya tekrar başlicam, tekrar bırakıcam, sonra tekrar başlicam, sonra tekrar bırakıcam...
kendime bir ev bulucam, taşınıcam
daha çok film izlicem
arkadaşlarımla daha çok vakit geçiricem
müzeyyen senar ölmesin, imza kampanyası başlatıcam
gastrit denen illeti kökten kurutucam, daha çok rakı içicem
daha sık sevişicem
25 yıl sonra bi şekilde bu yazdıklarımı bulup okuycam...(internet yokken ne güzelmiş herşey, günlük tutarmış mesela insanlar. şimdi bu yazdıklarım mesela bi kaç sene sonra yok olabilir...)

sevdiğim şarkılar
shape of my heart
my way
yemen türküsü
güzelliğin on para etmez
kimseye etmem şikayet
dertliyim ruhuma hicranımı
ob la di ob la da
welcome to the machine
la vie en rose

sevdiğim filmler
la cité des enfants perdu
groundhog day
being john malkovich
eternal sunshine of the spotless mind
la science des rêves
léon
muhsin bey
süt kardeşler
godfather part II

sevdiğim beşiktaş kadrosu
oscar cordoba
serdar kurtuluş
ronaldo guairo
gökhan keskin
rodrigo tello
markus münch
federico giunti
mehmet özdilek
metin tekin
feyyaz uçar
ilhan mansız
yedekler: marijan mrmic, mutlu topcu, zago,zlatko yankov, sergen yalçın, pascal nouma
td: mircea lucescu

sevdiğim yemekler
(* annemin yaptığı tüm yemekler)
ıspanaklı börek *
pilav üstü kuru
lüfer ızgara
midye dolma
bigmac
waffle (siyah çikolata, muz, kestane şekeri, çilek), tercihan ab'bas
pando'da kahvaltı
kfc but
bambi kaşarlı dürüm döner
lor dolması *
aşure

kahveyi az şekerli, çayı şekersiz mümkünse bergamotlu (earl grey) severim, demlenmiş çay olursa makbule geçer.
sigaralardan camel, içkilerden rakı, rakılardan yeni rakı, biralardan efes, şaraptan anlamam kırmızıysa içerim.
sarışın esmer farketmez tüm kadınları severim.
futbol sevmeyen adamı anlamam.

adım can, 25 yaşındayım. 1.70 boyunda esmer ve arada sırada bıyıklıyım.
geceleri canım sıkılınca saçma sapan postlar yazarım bloguma.

biot savart law

2007-12-18T01:50:00.000+02:00

elektrik akımının oluşturduğu manyetik alanı hesaplamak için kullanılan bir formül bu. pazartesi akşamı girdiğim fizik 201 midterm'inde alt satırdaki 4 pi'li kısmı yazmayı unutmasaydım sorunun cevabına, belki de bu kez 201'den geçecektim. belki gene de geçebilirim. mühim olan biot savart kanununun neye yaradığını bilmek. manyetik alan bulmaya yarıyo. herkes öğrenmeli bence, bunu bilmeyen kalmamalı. ehliyet, pasaport hatta nüfus kağıdı almak için bunun bilinmesi şart koşulmalı. bilmeyen vatandaşlıktan olmadı insanlıktan çıkarılmalı, sürüm sürüm süründürülmeli.
bugün şöyle bir kanaate vardım kütüphanede ders çalışmaya çalışırken. hani bi kalıp vardır erkekler arasında "en verimli çağımızda askere alıyorlar" diye. aslında onun doğrusunu keşfettim, "en verimli çağımızda üniversiteye alıyorlar". akıl alır şey değil, nelerle uğraşıyoruz. hayır uğraşılsın, uğraşılmasın değil. ama ancak bilimle profesyonel ve akademik anlamda meşgul olacak olan bazı seçkin insanların zaman ve enerji harcaması gereken şeylerle neden bu kadar çok fazla insan ilgileniyo. düşünsenize kaç üniversite var türkiye'de, kaçında bu denli detaylı bilimsel eğitim veriliyo, bunların kaç öğrencisi var. ve gerçekten doğru yerde doğru şekilde değerlendirilseler belki de gerçekten birşeyler yaratabilecek üretebilecek olan bu insanlar, nedenini bile bilmeden formüller ezberliyorlar, güya kuantum fiziği öğreniyorlar, termodinamiği yalayıp yutuyorlar, entropiye fort çekiyorlar. şaka değil onbinlerce ortalamanın üzerinde zekaya sahip türk gencinden bahsediyorum. kütüphanedeydim bugün yahu, herkes kafayı gömmüş kitaplara kağıtlara amper diyor, gauss diyor, flux diyor. bilinçsizce.
arkadaşlarım var. video tasarımcısı, moda tasarımcısı, dansçı, oyuncu, vs. aralarında bu saçma tedrisattan geçmiş olanlar var. bu yazıyı okuyanlar varsa biot savart kanununu okuldan beri ilk defa yeniden görüyorlar. peki neden bir zamanlar değerli zamanlarını bununla harcadılar. bunu biliyor olmak neyin ön koşulu sizce. üstelik doğruluğu bile muğlak bugün fizik kuramı adına öğrendiklerimizin. aklıma din eğitimi veren okullar geliyor, eski yüzyıllardaki. insanların papaz, yargıç, hekim, vs olmadan önce illa din temelli bir eğitimden geçmek zorunda olduğu dönemler. bugün benim ve etrafımdaki pek çok insanın abuk subuk mühendislik eğitimlerinden geçip ondan sonra hayallerindeki işi yapmaları o kadar ağırıma gidiyor ki. yani bu insanlar minimum 4 senelerini boşa harcamışlar sanki. o kadar emek, o kadar enerji, zaman, sağlık kaybı ve ne var elde: mühendis diploması! bir nevi devlet üstün hizmet madalyası, almayanı dövüyolar.
evet okuyamadım ben. belki hiç mühendis diplomam olamayacak. belki de o kadar bunalıcam ki ben de etrafımdaki baskıdan, afla mafla bişeyle bitirip okulu mühendis 'çıkıcam'. ama gerçekten bugüne kadar kaybettiğim zamanın hiçbir telafisinin olmayışı üzüyor beni. bu kadar bilinçsizce tercih yapmak zorunda bırakılmak belki de esas sorun.
çok eğlenceli bir yazı da yazabilirdim bugün.
uzun zamandır yeni birşeyler yazmamışım. yaza yaza bunu yazdım.
biz bi ara organik kimya diye bi ders gördük lan!
böyle C'ler H'lar yanyana, sayılarını sayıp aradaki bağların sayısına göre latince isimlerini falan bulmaya çalışıyoduk. dimetil keton! trifenil dimetil kortezolid gliseral! homo hominis lupus! il nomine de patris et fiili et spiritus sanctus! amen!
sanırım yazının burasında kesmem iyi olacak çünkü çok güzel bağladım. yine de gün içinde ders çalışmaya çalışırken aklıma gelen komplo teorisini artık dillendirmenin zamanı geldi. kafası birazcık çalışan gençlerin özgürce üretmesini ve düşünmesini engellemek için onları bintürlü amentüyü ezberlemek zorunda bırakan zihniyet yüzyıllardır aynı lan işte!! egemen güçlerin bir komplosudur bu! yalçın küçük bu konuya eğilsin. neden bütün fizikçiler yahudi? neden tesla'nın önü kesildi? alp er tunga ölti mi? ıssız acun kaldı mı? özlek öçin aldı mı? imdi ürek ırtulır...

(ps: alpertunga destanını ezberden yazdım,valla)

look-a-like

2007-11-14T01:30:00.000+02:00

gün geçmiyor ki birilerine benzetilmeyeyim. nasıl bir cümleyse bu. açayım. arada sırada gelir birileri "olm geçen gün birini gördüm, aynı sen" der. çok karakteristik bir görüntüm olduğunu düşünmüyorum aslında. yine de arada sırada birilerine benzetilmek tuhafıma gidiyo, özellikle o benzetildiğim birileri, bir de üstüne üstlük meşhur insanlar olunca. "nerem benzio la buna benim" de dediğim oluyo "ehe ehe dabi ki la benziom olm" diye salak salak sevindiğim de oluyo. bu saçma post'u yazmaya karar verdim sonunda. benzetildiğim meşhur simalar listesi. işte size hayatımın çeşitli dönemlerinde etrafımdaki insanlar tarafından "sen aynı ... 'a benziosun lan" ların kronolojik olmayan, alfabetik de olmayan listesi:

ali eren beşerler (dünya çirkini bir adamdır, eski bjk'li futbolcu)
okan bayülgen (televizyon şeysi)
red kit (lucky luke, kovboy)
robert de niro (resimde al pacino'nun yanında duran abi)
david schwimmer (friends'teki ross geller)
kermit (kurbaa)
federico giunti (ortasahanın belkemiği)
tomer yosef (balkan beat box'un solisti sanırım,resimde ortadaki)
luis filipe madeira caeiro (bildiğin figo,bu arada bu da nasıl bir fotoymuş)
niyazi serhat akın (serhat'lı anderlecht, bu arada bu adamdan da nefret ederim)

bu yazı daha uzar belki, gayet de lüzumsuz bir post oldu. aklıma bu kadarı geldi şimdilik. ilginç olan bu listenin yarısının futbolcu olması. demek ki bende futbolcu tipi var.

atina

2007-10-20T00:32:00.000+03:00

başkent.
kalabalık. her renkten insan var. özellikle en koyularından fazlasıyla var. gece karanlığında etini pazarlayanların ancak rengarenk kısacık etekleri görülebiliyor.
yorgun bir şehir atina. herkese yardımcı olmaya çalışmaktan yorulmuş bir hali var. pakistanlılar saçmasapan el fenerleri satmaya çalışıyor yaşamak için, afrikalılar genelde çanta satıyor ama arada sırada otantik afrika zımbırtıları satanlarına da rastlıyor insan. araplar telefon kartı satıyor. kim alıyor bunları anlaşılır gibi değil.
ankesörlü telefonları boş bulmak imkansız. herkes sıla özlemi giderme peşinde.
çok fazla göçmen kabul etmekten yorgun düşmüş atina. ama yine de yüzünde güzel bir tebessüm var. sanki "biraz daha yerim olsa daha fazlasını alırım ama..." diyerek hüzünlü hüzünlü gülümsüyor.
anaç. insanı kucaklıyor sevgiyle. yemeklerin porsiyonları hep kallavi. yiyemeyenler de var mı acaba, diye düşünmeden edemiyor insan. acaba atina bütün evlatlık edindiklerinin de karnını kendi evlatlarınınki gibi doyurabiliyor mudur. yoksa gerçekten el feneri, kafaya takılan led lambalar, çok uçlu tornavidalar satanlar, satamayınca o ıvır zıvırları gece aç mı yatarlar.
biraz istanbul'a benziyor, biraz ankara'ya, bazı yerleri antalya'ya benizyor bazı yerleri bodrum'a. insanları aynı buradaki insanlara benziyor. aynı yüzler, sadece umutsuzluk silinmiş ifadelerden.
kızlar daha bi güzel demeye dilim varmıyor, sanki buradaki kızlar da en az oradakiler kadar güzel. ama gene de tuhaf bi cazibeleri var. belki hava daha sıcak, ondandır. izmir'e hiç gitmedim ben. belki de ondan kıyaslamalarım yersiz ve yetersiz. izmir'in kızları muhabbeti aslında atina'nın kızları gibi bişey sanırım. izmir'i de görmek lazım.
nerede ne yazdığını anlamaya başlamam üç dört günümü aldı. yani tam dönerken yazılanları okumaya başlamıştım. ama o da yetmiyor ki, alfabe farklı ama lisan da farklı, diyelim ki yazıyı enkripte ettin, anlamını nereden bileceksin. bi tuhaf yabancılık hali.
metro var. her yere. üç tane metro var. ondan inip ona biniosun, şehrin heryerinden heryerine gidiosun. bizim de burda metro var. eminönünden tramwaya biniosun, kabataştan fünikülere aktarma yapıosun, taksimden metroya biniosun ordan da otobüsle sarıyere geliosun, bunların herbirinde ayrı bilet atıyosun ya da akbil basıyosun. ve yol saatler sürüyo. bitmiyo. herhalde en çok (belki de tek) kıskandığım şey oldu metro. keşke bizim burda da öyle olsa diye iç çektim hep.
bizim burada yemekler daha güzel ve çeşitli, fiyatlar da daha uygun. ama orada da souvlaki var burada olmayan, keşke buralarda da pork yeme şansımız olsa.
taksicilerden bahsedecek olursam blogger.com'u kapatabilirler. o denli ağır laflar var söylenecek. şöyle özetleyeyim : olmaz olsun atina'nın taksicileri.
motorsikletler, troleybüsler, tuhaf eciş bücüş harfler, anlaşılması imkansız bir lisan olmasa ortalıkta türkiye'nin herhangi bir şehrine gelmiş olduğunuza kolayca inanabilirsiniz.
her taşın altından bir eski medeniyet kalıntısı çıkıyor. heryer agora, heryer açıkhava müzesi gibi, şehir merkezinde çarşının oralarda. güzel güzel eskiciler var, bit pazarı, kitapçılar, eski plaklar satan güzel kokulu dükkanlar var.

bir hafta cep telefonsuz yaşamak ne kadar güzel bişeymiş yarabbim.

şimdi yine evden bir haftalığına uzaklaşıyorum. bu sefer çok uzağa değil boğazın karşısına gidiyorum. beyoncé konseri için fenerbahçe stadyumunda kamp kuracağız anlaşılan.

hayatımın bundan sonrasını doğrudan etkileyecek tercihleri yaptığım hassas dönemlerden birinde olmamdan mıdır nedir, bir tedirginlik var üzerimde. ağız tadıyla gülemiorum, keyifle içemiyorum, eskisi gibi şarkı söylemek gelmiyor içimden.

bir meleğin büyülü dokunşuna ihtiyacım var belki de.

ruhumun ince ayarı bozuldu.
çatıya çık sen antenle oyna azcık,
görüntü netleşince haber veririm ben sana,
regülatör vardı eskiden
kendime regülatör takasım var.

güzel bir gün

2007-09-28T00:39:00.000+03:00

erken uyanınca günün daha güzel geçtiğini farkettim dün. işe gitmek zorunda olmadığım halde erken kalktım. güzel bir kahvaltı, ardından duş, ardından da yeni gömleğimi giyip sokağa çıktım. çok güzel bir gündü, güneşli... uzun zamandır amerikada olduğu için görüşemediğim bir arkadaşımla buluştum öğleyin, beşiktaşta sahilde buluştuk oturduk, konuştuk, görüşemediğimiz son bir yılın özetini geçtik, gelecekten bahsettik güldük, konuştuk. çok iyi geldi.
sonra o günün kalanına yaydığı işlerini halletmek üzere ayrıldı yanımdan. ben de pasaportumu teslim almak için emniyet amirliğine doğru yürüdüm, güneş çok güzeldi hala. gün bütün güzelliğiyle önümde akıyordu ben de ona ayak uydurmuş gidiyordum. o esnada uzun zamandır görüşemediğim bi başka arkadaşımı aradım, bütün günüm boştu, onunla da buluşsak iyi gelirdi. aradım, piyano dersine gittiğini, çıkışta arayacağını söyledi. kapattım, bi baktım pasaport dairesindeyim. bi buçuk saat sonra gelmemi söylediler, ne yapayım ben de ortaköye yürüyeyim dedim.
sakin sakin yürüdüm, ortaköye vardığımda saate baktım, daha hala çok vardı, bari bir kitapçıya gireyim vakit geçsin dedim. girdim sağa sola bakındım, çizgi romanları inceledim, alsam mı almasam mı diye kararsız kaldım. sonra yan raflardan birinde kamasutra ile ilgili kocaman resimli bi kitap gördüm, daha kapağından dikkatimi çekti. içimden pis pis sırıta sırıta o tarafa yöneldim, bir baktım hemen yanda bir kız başka bir kitabı inceliyor, dedim biraz uzaklaşsın sonra gelir incelerim. yolumu deiştirdim, bir yandan kız uzaklaştı mı diye keserken bi yandan da yalandan bukowski mukoski bakıomuş gibi yapıodum. derken yanıma satış görevlisi geldi, nasıl yardımcı olabilirmiş, onu sordu. "beni rahat bırakarak çok yardımcı olabilirsin" demedim tabii. "ben sadece öylesine bakıyodum" lafını hayatta söylemem. alıcı olmalıyım ben, eğer bir dükkandaysam. genelde bu tip durumlar için joker sorularım vardır. uzun zamandır aradığım, hiç bir yerde bulamadığım ve muhtemelen de çok uzun bir süre daha bulamayacağım bir ürünü sorar, olumsuz cevap aldıktan sonra, dükkanda biraz daha başıboş dolaşmayı haketmiş olmamın verdiği huzurla birlikte rahat rahat dolaşırken, satış görevlisi de yavaş yavaş başka birine nasıl yardımcı olabileceğinin merakını giderme peşindedir artık.
"eduardo galeano'nun 'gölgede ve güneşte futbol' isimli kitabı var mı?" diye sordum, "bakalım" dedi. genelde sorarım, bakarlar, ellerinde kalmamıştır, ben de onları daha da mahçup etmek için " en yakın hangi şubenizde var acaba?" diye sorarım eğer büyük bir zincir mağazanın bir dükkanındaysam. bu beni daha da haklı kılar, "bak sen beni bişey almaya pek de niyeti olmayan sahte müşteri sandın ama benim almak istediğim şey sende yoksa ben ne yapayım" bakışı ile bakar ve bi yarım saat daha gezerim dükkanı. gittik tezgaha, bilgisayara girdik, çatt buldu bilgisayar, takip ettim satış görevlisini, eliyle koymuş gibi buldu kitabı elime tutuşturdu. bozuldum biraz, ama çaktırmadım, teşekkür ettim minnetimi belirtmek için. bozuldum çünkü son iki yılın joker sorusu bi anda ıskartaya çıkmıştı, artık yeni bir zor bulunan kitap bulmalıydım satış görevlilerinin beni rahat bırakması için. bi yandan da hakikatten uzun zamandır aradığım bir kitabı nihayet alıp okuyabilecek olmanın mutluluğu vardı tabi. kitap elimde, biraz yürüdüm. baktım kamasutra kitabının etrafında kimse yok, hemen oraya seğirttim ve kitabı elime alıp karıştırmaya başladım. pozisyonlara falan bakıp çaktırmadan kikirdiyodum. "almak lazım aslında lazım olur, bulunsun evde" diye düşünürken arkasındaki fiyat etiketini görünce, "akşam internetten bakarım ya" dedim, kitabı yerine koyup tezgaha yöneldim. galeano'nun kitabını tezgahtara uzattım, o kasaya giriş yaparken ben de tezgahtaki istanbul şehir rehberi, astroloji, 'içindeki gücü uyandır, iş yaşamında başarılı ol' temalı kitaplara göz atarken bir de kamasutra el kitabı gördüm. tezgahtar hesapla ilgilenirken kitabı aldım sayfaları arasında göz gezdirmeye başladım, karşımdaki adama gösterdiğim yüzün çok bilgiç, görmüş geçirmiş gibi görünmesine dikkat ederek baktım. içimden "oha pozisyona gel, alet nasıl kırılmıyo olm" gibi ayıca şeyler geçerken, duruşumda ve ifademde "hmm bunu denedim çok rahat, hmm bu yeni çıkmış galiba akşama deneyeyim bari" tarzında bir özgüven hakimdi. neyse çok uzatmayayım kitabın parasını ödedim ve çıktım. hala bir saatim vardı, bir çay içmek üzere sahile yöneldim. sahildeki çay bahçelerine göz attım, kaçasım geldi. bir çay ve tost alıp, bir kamasutra el kitabı parası vermektense daha içlerdeki nargile kafelerden birinde bi çay içer, bi sigara yakar, yeni kitabıma bakarım dedim. öyle de yaptım.
çok güzel bir öğleden sonraydı, kitap da çok güzeldi. şimdi entellektüel futbol modasından da kaçmak lazım biraz ama bu kitap da çok güzel be, yani hayatta en sevdiğim şeylerden ikisini, futbolu ve edebiyatı bir arada bulmak harika. sanki ortaokuldayken, seneye de giyerim diye bi numara büyük alınan ayakkabı gibi. ya da daha çok, "beden dersinde de giyerim, kotun altına da olur" diyerek halısaha ayakkabısı almak gibi. bi taşta çok kuş. kuşlar.
zaman yeteri kadar geçince kalktım, pasaportumu da aldım, diğer arkadaşımla da buluştum, anlattı dinledim, anlattım dinledi.
akşam eve doğru yol alırken düşündüm, "erken kalkınca daha güzel oluyor gün" dedim. yapacak daha çok şey oluyor. böylece daha uzunca bir süre sahip olamayacağım bir şeyi, bir boş günümü, evde oturup bilgisayar başında vakit öldürmek yerine kendime ve arkadaşlarıma güzel bir gün ısmarlamakla geçirdim. ne de iyi ettim.

üç mevsim- üç şarkı

bahar - Fatima Spar und die Freedom Fries - Bosa Noga

yaz - Asfalt Dünya - Beni Severmiş O

güz - Dandadadan - Kız

ay heyt 2

2007-09-13T02:32:00.000+03:00

- devam filmlerine karşı önce bi coşup heyecanlanıp sonra hayal kırıklığına uğramaktan nefret ederim
- vesikalık meksikalık her türlü fotoğraf çektirmekten nefret ederim
- devlet dairesi protokolünden nefret ederim. bu yüzden iki üç senedir hastaneye de gitmiyorum zaten. gözlerim kör olacak dizlerim tutmuyo ama gitmiyorum.
- fatih terim, süleyman demirel, hakan şükür, tipi türk büyüklerinden nevvfffrret ediyorum hatta ediyorum nefret. kendisini vazgeçilmez, yıkılmaz, hata yapmaz, eleştirilmez sanan türk insanı modeli beni hayattan soğutuyo bazen. deli ibrahim bile burnundan kıl aldırmaz oldu...allam yaa
- ramazan ayı ve kola reklamları. evet
- yine devlet daireleri. telefonla devlet bürokrasisinin ve hizmetlerinin herhangi bir birimine ulaşmaya çalışmaktan nasıl nefret ediyorum anlatamam. bi de otomatik operatörler çıktı ya şimdi.
dahili numarayı biliyorsanız tuşlayın, eğer bilmiyorsanız operatöre bağlanmak için bekleyin. ama en iyisi hiç aramayın, çünkü dahili numarayı bilseniz de bilmeseniz de hiç bi skime bağlamicaz sizi, nıhahahahaa...
- sıcaklardan bıkmıştık biraz ama yaz mevsiminin de böyle sanki anasına küfretmişiz de kapıyı çarpıp ardına bakmadan çıkıp gidermişcesine bitmesinden nefret ederim .yemekte bile bi ara sıcaklar bilmemne vardır yahu.
- aslında adamakıllı bi yazı yazsaydım da bu ikinci nefret listesini yapmasaydım diye düşündüm şimdi. aklıma gelenleri sonradan eklerdim ilkine. aslında öyle de yapıcaktım ama yazdıkça aklıma yenisi geldi yazdıkça yenisi geldi, ne çok şeyden nefret ediyomuşum şu hayatta .

misal forum gibi olsa ya... okuyanlar da nefret ettikleri şeyleri yazsa comment kısmına.

şey de ne güzel kelimedir

sonra

2007-09-09T17:28:00.000+03:00

sonra eve geldim yorgun argın. çantamı bi kenara bıraktım, içinden kirli tişörtlerimi falan çıkartıp makineye attım. çantanın ön gözünde kırışmış vaziyette duran uykusuz'u çıkarttım, el yordamıyla düzeltip masanın üzerine koydum. tadını çıkartmak için bir anda hepsini okumayayım dedim, birazını otobüste, birazını sabah kahve içerken, birazını bilgisayarımın başında downloadlarımdan birisinin bitmesini beklerken okuyorum. en azından bir kaç güne yaymak istiyorum.
sonra geçenlerde özel bir amaç için açtığım yeni blog sayfasını sildim. sayfayı sildim. artık işe yaramayacağını anladığım için sildim, internette gereksiz yer işgal etmesin diye. internet de sonlu bişey malum. her aklıma estiğinde yeni blog açarsam interneti gereksiz meşgul etmiş olmaz mıyım. lüzumsuzsa söndür!
sonra bütün yaz yapamadıklarımın bir listesini çıkartmak istedim, o kadar kalabalık bir liste oldu ki kafamın içerisinde, baştan gözüm korktu, yapmayayım dedim. yaptıklarımın listesine şöyle bi göz attım, belki anlatsam birilerine parmak ısırtır. yine de ben güzel ve sakin bir tatil yapmayı tercih ederdim.
sonra beirut'un yeni albümünü indirdim. buradan indirilebilir. korsana hayır!
sonra yorgunluk nedir diye düşündüm. yorgunluğu haketmek gerekir, yorgunluk hakedilmişse güzeldir. dinlenmek ise yorgunluğun altını çizer, önemini artırır. eğer çok güzel dinlenebiliyorsan demek ki çok güzel yorulmuşsun, demek ki yorulduğuna değmiş.
sonra elim telefonuma gitti, geri geldi. birini aramak istiyordum ama kimi arayacağımı bilmiyordum. sadece birisiyle konuşmak istiyordu canım. ne konuşacağımın da önemi yoktu, ihtiyacım olan sadece bir ses duymaktı, kendi sesim ve bir başkasının sesi. konuşmak güzel şeydir. konuşmak, dinlemek, tekrar konuşmak, karşındakinin lafının bitmesini beklemek sonra kendi lafını söylemek, sohbet etmek. insan ne güzel şey, konuşuyo falan... kimi arayacağıma karar veremedim.
sonra masamın üzerindekilere baktım ; saat, üç tane kalem, cüzdan, telefon, bandaj, uykusuz, hesap makinesi, voltaren, telefon şarj adaptörü, iki tane defter, üç tane eski penguen, bir tane tırnak makası. ellerime baktım. evet.
dün telefonda 20 dakika hande yener'in sevgilisiyle konuştum! (yeminlen)
sonra ne güzel kelime değil mi. "son" dan geliyo galiba, birşey sona eriyo bir başkası başlıyo. bugün mesela dünden sonraki gün, yarın da bugünden sonraki.
son ra. eski mısırda bir tanrı!

seviyorum da...sevmiyorum

2007-09-05T03:02:00.001+03:00

* kilyos'u seviyorum da, sarıyer'i sevmiyorum.
* basketbol maçlarını seviyorum da, çok sık faul, mola vs. oluyo. oyunun ikide bir durmasını sevmiyorum.
* beyoğlu'nu seviyorum da, istiklal caddesi'nin aşırı kalabalık olmasını sevmiyorum.
* maça gitmeyi seviyorum da, çeşit çeşit adam var abi, bazen hakikatten sokaktaki, staddaki ortamdan soğuyorum.
* kızları seviyorum da, sonradan aşık olup .mı- .tü dağıtmayı sevmiyorum.
* denizi seviyorum da, deniz anasına hiç kanım ısınamadı.
* interneti seviyorum da bazen vaktimi gereksiz çaldığı konusunda da kıllanmıyo değilim.
* sevişmeyi seviyorum da, nasıl meşakkatli bişey anlatamam. şimdi önce sevişecek birini bulacan, sonra onu senin de sevişilebilecek bi insan olduğuna ikna edicen, sonra zaman, mekan... ohooo
* geceleyin yemek yemeyi seviyorum da buraya çalışan yemeksepeti restoranı yok, napcaz.
* içmeyi ve hatta sarhoş olmayı seviyorum da sabahleyin berbat bi şekilde uyanmayı sevmiyorum.
* sigarayı seviyorum da bazen uzun süre uzak durmak daha iyi geliyo.
* yaptığım işi seviyorum da , insanlara ne iş yaptığımı anlatmayı, açıklamaya çalışmayı, izah etmeyi, tarif etmeyi, dakikalarca uğraştıktan sonra hala anlatamamış olmayı sevmiyorum.
* kuzenlerimi seviyorum da bu aralar çatır çatır evlenmeye başlamalarından ve annemin durumdan vazife çıkarıp ikide bir bana bir takım imalarda bulunmasından hazzetmiyorum. yavaş yavaş evlenin, teker teker evlenin, ağır olun.
* festivalleri seviyorum da bitiyolar işte.
* okulu seviyorum da dersleri sevmiyorum.
* aslında dersleri de seviyorum da sınavları sevmiyorum.
* seni seviyorum da senin bi başkasını seviyo oluşunu sevmiyorum.
* seni de sevmiyorum.
* bi yürü git

ay heyt

2007-09-03T18:52:00.000+03:00

-plastik kabin şeklindeki festival tuvaletlerinden nefret ederim.
-kaç gün önce yapıldığı belli olmayan bayat bir tam ekmek arası kızarmış köfte ve patatesten müteşekkil festival kumanyasından duble nefret ederim.
-festival alternatif sahnelerindeki DJ performanslarından nefret ederim, yaptıkları şeye müzik demelerinden ayrıca nefret ettiğim gibi yüksek desibelden nefret kere nefret ederim.
-domestik rock topluluklarının bazılarından nefret ettiğim kadar çok az şeyden nefret ederim.
-efendi efendi maç izlerken sağdan soldan sataşan "bağırsanıza kardeşim siz ne biçim beşiktaşlısınız" diye müdahale eden tiplerden nefffret ederim.
-dizlerimin ağrımasından nefret ediyorum.
-beş günün ardından yorgun ve aç eve geldiğimde evde yemek olmamasından nefret ederim.
-tam televizyonda güzel bir film başlamışken mutfaktan "yemek hazır" anonsu gelmesinden nefret ederim.
-msn den titreşim (nudge) yollayan bir insanın daha sonra yazdığım hiçbişeye cevap vermemesinden nefret ederim.
-taze istavritin kılçıklarının bi şekilde kaçamak yapıp diş etlerine damağa falan saplanmasından nefretoğlunefret ederim.
-alkol tükettikten sonra bambaşka bi insan olan insanlardan nefret etmem için çok fazla sebep var.
-bi kaç gün şehirden uzaklaştıktan sonra dönünce bir güne birden fazla şey sığdırmak zorunda olmaktan da nefret ederim.
-"ben seni arkadaş olarak çok seviyorum" cümlesinden nefret etmeyeli yıllar olmuştu, yeniden nefret etmeye başladım hayırlısıyla.
-ayrıca festivale bambi büfe dükkanı açıp dilli kaşarlı tost ve sıkma portakal getirmeyen zihniyetten de nefret ediyorum.
-sokulacak, dokunacak,sarılacak hiç kimsenin olmamasından nefret edilmez de neden nefret edilir.

gene de güzel lan hayat

çocuklar

2007-08-28T23:48:00.000+03:00

tatile gidemediğim bir yaz. güneye bi yerlere her sene inmeye alışmıştım. olamadı bu sene. çalışkanlığım tuttu. bu iyi bişe tabi. eylül ayında bişeler yaparım diodum ama gene fazla zamanım olamayacak gibi. olsun ya bu sene de böyle olsun. seneye tatili biraz daha hakedip gönül rahatlığıyla yayarım bünyemi kızgın kumlara, ordan dalarım serin sulara.
gönül demişken, yaylarda bi gevşeme var, dikkat!
sakin olmam lazım. abartmaya lüzum yok.
yaylar demişken, "ay akşamdan ışıktır/yaylalar yaylalar"
konuyu hızlıca değiştirdikten sonra birazcık beşiktaşımdan bahsedesim var.
..
..
..
en son ne zaman bu kadar güzel görünmüştün gözüme. o kadar alıştırmıştın ki beni hüsranlara, sanki bi daha asla mutlu olamayacakmışım gibi gelmeye başlamıştı. mutlar ve umutlar üst üste o kadar çok başka baharlara, sonbaharlara kalmıştı ki baharları beklememeye karar vermiştim artık, ve birden yeniden çıkıverdin tüm güzelliğinle. eski hüzünlerin esamisi okunmuyordu artık gülen gözlerinde. ve benim de gözlerim gülüyordu artık, ve seni görmek için sabırsızlanmaya başlamıştım yine. günler geçmek, haftasonları gelmek bilmiordu işte, bi de ekstradan hafta içi buluşmalarımız yok muydu. benden daha mutlu insan var mıdır şu hayatta.
iki haftadır aramıza mesafeler girdi, uzaktan seyrettim seni, anlattılar. başkalarından dinledim, önce serdar kurtuluş'u anlattılar, hoş onlar anlatmasa da ben konuştuğum herkese serdarlarımdan bahsediyorum. kardeşlerim gibi, yeğenlerim gibi, sanki kendi evlatlarım gibi iki tane pırlanta gibi çocuk. sanki o sahada benim ruhumun birer parçası gibisiniz. sanki ben orada en çocuksu en güçlü ve en beşiktaşlı halimle sahada koşuyorum. hayır ben koşmuyorum, ruhum koşuyor, ruhumun en güzel yerlerindeki en saf en güzel en beşiktaşlı çocuk koşuyor oradan oraya, kazanmak için, güzel bişeyler yapmak için, mutlu olmak için, hiç bi çıkarı olmadan sadece çok sevdiği için, sevdiğini mutlu etmek için emek gösteren heyecanlı genç ruhumun en beşiktaşlı yerindesiniz siz. ah çocuklar ne çok seviyorum sizi.
sonra bu hafta da başka bi çocuktan bahsettiler, ağlayacaktım mutluluğumdan.
belki ilk defa oğlum olduğu gün bu kadar mutlu olurum, belki de ilk defa hiç tanımadığım 16 yaşındaki çocuk suratlı çam yarmasının tekini oğlum gibi seviyorum. "gol attı" dediler, "batuhan gol attı" dediler. heyecandan nefesim kesildi. soranlara "çocuk atmış" dedim. sanki "bizim çocuk atmış" dermiş gibi. çocuk atmış. çocuğun golüyle kazanmışız. boşversene kazanmayı. çocuk atmış işte. çocuk son dakkada atmış ve kazanmışız.
güzelliklerin çoktur ya, görene işte. çok güzel güzellikler vaadediyosun bu kez ilk defa, uzunca bir aradan sonra. sanki bu sefer baharda birlikte çiçek açacağız, kışın deniz kıyısında çayımızı yudumlarken simidimizi paylaşırken birlikte gülecek gözlerimiz. kimseye hesap vermek istemicem, işten, okuldan, evden kaçıp kaçıp seninle buluşmaya giderken. cebimdeki son parayı da senin yanına gelmek için yola harcamaktan hiç çekinmicem sanki. senin yanında ciğerlerime daha bi güzel dolacak deniz kokusu. seni izlerken yaktığım sigara sanki beni ölüme değil de yaşama bi adım daha yaklaştıracak, iç gıcıklayıcı plastik köpük bardaktan içtiğim çay dünyanın en güzel çayı olacak, kışın soğukta gözlerimin yaşı bile donarken gıkımı çıkarmadan yanında oturacağım ve seni ne kadar sevdiğimi düşüneceğim.
yarın seninle buluşacağım yine. sonra bi süre görüşemeyeceğiz. gene başklarından dinleyeceğim hikayelerini. ama çok sürmeyecek işte, eninde sonunda bi kaç hafta sonra da olsa gene yanında olacağım. gerçekten hiç aldatılmayacağımı, hiç terkedilmeyeceğimi bildiğim yegane sevdam.
ben seni sevdikçe sevgilim olacaksın,
ne beni sevmeni bekliyorum senden
ne de bana sarılmanı.
sadece hakedilmiş mutlulukların ışıltısı olsun gözlerinde.
kimseye anlatamam neyin seni bu kadar benzersiz
ve vazgeçilmez yaptığını
ama anlatabilseydim eğer
bu kadar güzel olmazdı seni sevmek.

hayat sensin, dünyam sensin, herşey sensin
gelecekse tüm acılar, ben hazırım senden gelsin
bu sevdadan vazgeçersem
öleyim daha iyi

sakin olmam lazım

2007-08-27T15:35:00.000+03:00

işte yine aynı sıkıntı. bunun adını bir süredir beceriksizlik koymuştum. aslında ben becerikli bi insanımdır, özellikle bahaneler üretmek konusunda. şimdi gene ya bahaneler üretme maharetimi kullanıcam ya da "beceriksizim abi ben" bahanesinden sıyrılıp bişeyler yapıcam. ama yapamıyorum işte, tam bişeyler yapmam gereken zamanda nefesim kesiliyo kalıyorum öylece. saçmalamaktan korkuyorum, en iyi becerdiğim şeyi bile yapamıyorum, konuşamıyorum...
bi iki duble bişeyler içersem belki cesaretim artar avuntusu da işe yaramıyo. bu sefer sarhoş saçmalaması yapmamak için kasıyorum kendimi. işin rengi değişince elim ayağım birbirine dolanıyo. çok gereksiz heyecanlanıyorum. ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, ne söyleceğim bi türlü gelmio aklıma.
- heyecanlanmak iyi bişey.. demek ki hala ölmemişim.
- ne yapacağını bilmemek kötü bişey deil, keza kimse herşeyi doğuştan bilmiyo.
- denemekten ne zarar çıkar, daha önce deneyip de yenildiklerimin hangisi kalıcı bir hasar bıraktı ya da bu güne kadar başıma gelenlerden daha kötü ne olabilir ki.
- hala emin deilim tam olarak ne hissettiğimden, belki de bu yüzden acele bişeyler yapıp yüzüme gözüme bulaştırmak istemiorum bişeyleri.
- elim telefona gidiyo, geri gelio... bi kararsızlık var ama..
- en kötü karar, kararsızlıktan...öeehhh
- şimdi hatalı mı oluyorum yani umduğumdan biraz daha deişik bi ilgiyle karşılaştığımda heyecanlandığım için.
- büyüyemedim hala..
- çok salağım lan.
- arasam ne dicem ki şimdi
- boşversem, aramasam, bıraksam, hiç umursamasam ne değişecek. hiç. ama bi yandan da çok güzel bişeyleri ıskalama ihtimali var.
- arasam, bi kere buluşsak bi yerlerde bişeler içsek, belki kendiliğinden bişeyler olur, ya da olmaz
- denemeden nasıl bilebilirim ki
- en kötü ihitmalle ne olabilir
- hayat çok kısa
- çok acele etmemek lazım yine de
- başka zaman başka bi yerlerde birbirimize rastlama olasılığımız nedir
- diyelim ki rastlaştık, o zaman kimbilir nerede ne zaman olucak, o gün beyinlerimizin içinde kimbilir ne ayrı fırtınalar kopuyo olucak
- biraz özletsem mi kendimi
- ya işlerinin güçlerinin yoğunluğunda aklından çıkıverirsem
- ne var ya işte arayıp "naber nasısın" diyim bari
- belki de tamamen aklımdan çıkarmalıyım bu konuyu
- kimbilir neler var aklında, benim düşündüğüm şeylere bak
- ya o da benimle ilgili bişeyler düşünüyosa
- salağım ben, neden beni düşünsün ki
- işte belki bi ihtimal... yok yok çok salağım ben
- arasam, açmazsa
- mesaj atsam
- ne dicem mesajda
- offffffffffffffffffffffffffffffffffffff!!!!
- ya bi akşam şöyle dışarı çıksak, konuşuruz falan, bişeler yesek içsek
- çok görmek istiorum
- arayı çok uzatmasak
- di mi

:)

ferahfeza

2007-07-21T17:41:00.000+03:00

sayfada küçük bir takım değişiklikler yapmanın zamanı gelmişti. uzun bi zamandır win95 notepad tadında takılıyoduk sade sakin. gerçi şimdi de çok alengirli bi tasarım seçmedim. hoş tasarımları da hazır şablonlar içinden seç beğen al/ne alırsan bimilyon reyonundan seçiyorum ama bu sefer biraz kodlarla da oynadım inceden modifikasyonlar yaptım. eğlenceli biraz da sabır isteyen bişeymiş bunu gördüm. zaman buldukça biraz daha oynarım belki. arada değişiklik yapmak lazım. değişiklik iyidir. tazelenmek lazımdır arada bir.
temmuz ayının sonu yaklaşmakta fakat henüz kıçımı suya sokmuş değilim. bi ara denize atmak lazım gövdeyi. havuz da olur ama deniz daha iyi. meşgul insan tripleri güzel gidiyo bu aralar. bi noktadan sonra "o kadar az vaktim var ki" demek ,eşit midir "büyüdüm ben artık kocaman adam oldum" demeye. götüm mü kalktı? gerçekten kısacık da olsa bi tatile ihtiyacım var, onun dışında kalan bütün vaktimi bişeylerle uğraşarak geçirmek, özellikle çalışmak çalışmak çalışmak (s.sabancı vurgusu) istiyorum.
bitti festivaller, bir hezarfen olayımız var eylülde, bi manimiz olmazsa orada da büyük bir zevkle koşturucaz.
supra-liga turco yaklaşıyo.. kombinemi aldım yeni açıktan. bekliyorum helecanla.
özledim be...

anlatabilseydim eğer

kazan'ın önündeki kalabalık,
prova yapmaktadır
çarşı meydandan dolmabahçeye giden
ömrümün en uzun, ömrümün en kısa, ömrümün en güzel yolu
gürültülü bir insan nehri olmuş akmaktadır
"oooo, Beşiktaşııım oleeyyy..."
gittikçe büyüyen bir uğultu sarar etrafı
kalabalık artar
renkler artık azalır
iki tanesinin hakimiyeti başlar
Siyah bir de Beyaz,

saat kulesi,
köfteciler, giriş kuyruğu,
turnike, üst araması,
"nerdesiniz, biz şimdi geldik"
" abi dolu mu orası"
rutubetli çim kokusu,
sahada ısınan topçulara bakıp ilk 11 tahmin edersin,
tribünlere çağırırsın teker teker;
"o o o ooo delgadoo"
"boboooo,bobooooo"
"oooooo deli ibrahim"
fazla naz yapmadan gelirler.

akşam olur inceden,
karşı tribündeki saate bakılır,
bi sigara yakılır,
takımlar sahaya çıkar.
ertuğrul sağlam el sallar tribünlere
"seviyoruz seni, seviyoruz"
para atışı
bu tarafa atıcaz ilk yarı
"havaya havaya, eller eller havaya"
santrayla üçlü
"laylaylaylaylaylaylaaaaaayy ooooo beşiktaaaşşş"

özledim valla
Beşiktaşım benim

"beklemek gövde kazanması zamanın
keşke yalnız bunun için sevseydim seni"

tanrıların arabaları

2007-07-10T00:31:00.000+03:00

gecenin bir yarısı açık mekdanılts vardır umuduyla gazlıyorum, bi yandan da evimde sakin sakin otururken "nereden çıktım aç karnına şu yola" demekten kendimi alamıyorum. bu yol üzerinde bildiğim bi tane mekdanılts var, şükür ki o da açık. tabi bu arada aceleyle evden çıkarken sigaramı ve çakmağımı da evde unuttuğumu bi kez daha hatırlıyorum. az evvelki trafik sıkışıklığında ilerlemeye çalışırken elimi normalde sigaramın bulunduğu cebime atıp koca bir boşlukla karşılaşmamın üzerinden neredeyse bir saat geçti bile. otoparkta yer bulamayıp geri dönmeye karar vermekle iyi mi ettim bilmiyorum, zira onca yolu boşu boşuna gelmiş olmam bir yana, hem akşamımı çarçur ettim hem de bi dünya benzin yaktım yok yere, israfın böylesi. bari eve aç dönmeyeyim de bi işe yarasın gece vakti buralara kadar gelmem mantığıyla daldım içeri, bi büyük bigmek menü bi tane de tavukburger söyledim. onbeş dakka bekledikten sonra (fast food) tepsimi aldım ve dışarıdaki masalardan birine yerleştim. hemen önümdeki masadaki teyze masayı silen çocuğa memleketini sorana kadar gayet de iştahla yiyordum. ama işte o andan itibaren "neden, nasıl, neresi, ne ( 5N 1K)" şeklinde kendime sorular sorarkene yabancılaştım bigmeke. kaçıp gitmek istedim oralardan. arabam 5 adım önümdeydi, plastik tepsinin üzerinde kalan son bi kaç kıtır patatesi de ketçap ve mayoneze banmadan kuru kuru attım ağzıma. boğazımdan geçişini kolaylaştırsın diye kola kamışına ciğerlerimin bütün vakumuyla yöneldim, ama "hırrr, kırrr" gibi sesler ve bir kaç damla lezzetsiz su geldi ağzıma. az evvel teyzenin mekdanılts görevlisine sorduğu soruyla geçici bir şuur kaybı yaşamış ve farkında olmadan bütün kolayı yutuvermişim. umursamadan yerimden kalktım, arabanın kapısını açarken bir yandan da yutkunuyordum. hala duruyodu son patatesler boğazımda biryerlerde.
şakira istanbula gelmiş, benim beleş biletim var, ama arabaya park yeri bulamadığım için kapının önünden sesini dinleyip geri döndüm.
aslında hiç çıkmayacaktım evden.
annemin güzel yemeklerinden yiyecektim.
sonra oturup biraz ders çalışacaktım.
sonra gelip alakasız bi konuyla ilgli bi blog entrisi yazıcaktım.
ama heyhat,
hayat işte böyle bişey.
sen teyze dur dur, masayı silen çocuğa "nerelisin?" diye sor.
teyzenin mekdanıltsta ne işi var peki?
kozmik evrenin bilinmeyen sırları işte
bu arada bunları dinleyin bence. özellikle bosa noga isimli nadide eser defalarca dinlenip gene de bıkılmıyor. ne güzel deil mi..nerden bulucaz demeyin, arayın.
hayat mucizelerle dolu..
yaz gelmiş
çiçekler açmış
küresel ısınmış
daha neler olacak acaba
bekliyorum
bekliyoruz
bekliyorlar
bekleyin
bekle
bek
pleybek
sağbek
(bence kelime olarak sağbek, solbekten daha sevimli daha sıcak, neden acaba)

etnisite

2007-06-01T22:16:00.000+03:00

hiç alışkanlığım olmadığı üzere güncel/politik sayılabilecek bir konu üzerine yazacağım. çünkü benim güncelim bu. uzun zamandır kafamın içerisinde döndürüp durduğum kelimeleri arada sırada biryerlere kaydetmem gerek, yoksa aralarında zaman zaman oluşturdukları anlamlı cümleler de anlamsızları gibi hafızamın dipsiz kuyusunda kaybolacaklar. sırf bu yüzden yazıyorum zaten, aklıma hatırlamaya değer olduğunu düşündüğüm bişeyler geldiğinde, o güzellikleri kelimeleri kullanarak sonsuzluğa hapsetmek için.
bu aralar bunu düşünüyorum. benim etnisitem ne?
bu aralar düşünüyorum, çünkü eskiden hiç düşünmüyordum, inanmıyordum milliyete, millete,ırka... insan olduğumu biliyordum, o da bana yetiyordu. kendimi gerçekten yakın kan bağım olan insanlar hariç kimseyle akraba olarak görmüyordum, kendimi hiçbir ırkın mensubu hissetmiyordum. bu konuda kendimi öyle güzel ikna etmiştim ki, kimse benim bu konuda aksi yönde düşünmemi sağlayamazdı.
fakat artık yavaş yavaş ihtiyarlıyor muyum ne, kendimi birilerine bişeylere ait hissetme ihtiyacı duymaya başladım. belki de bu kadar insan etnik kökenine bu kadar sahip çıkarken ben kendimi yalnız hissettim. öyle ya milyonlarca insanın inandığı ve uğrunda savaştığı birşeye ben neden inanmayayım. üstelik biraz mantıklı düşününce benim de bir etnik kökenim olduğu mutlak. yani illa ki dedelerimin de dedeleri vardı, ve onlar belirli bir kavimden soydan geliyorlardı muhakkak. ama benim işim değildi oturup araştırmalar yapmak, dedelerimin doğduğu topraklara gidip soy kütüğü araştırmak ve sonunda nereden geldiğimizi öğrenmek. aslında mantıklı olanı bu, ama bütün milliyetçi insanlar bu işe kalkışsalar sonucunda büyük bir çoğunluğu hayal kırıklığına uğramayacaklar mı? neticesinde tüm milliyetçi insanlar ait olduklarını düşündükleri ırkın çok güzel, kutsal, seçilmiş bir ırk olduğuna inanmakla birlikte arta kalan tüm diğer ırklardan üstün olduklarına inanırlar. fakat detaylı bir araştırmaya kalksalar aslında ait olduklarını düşündükleri ırkın sadece hakim ideolojinin isimlendirdiği bir faraza olduğunu, kendi gerçek etnik kökenlerinin aslında bambaşka olduğunu, hatta ve hatta aslında diğer aşağı ırklardan birine mensup olduklarını öğrenmeleri işten bile değildir.bu yüzden hiçbir aklı başında milliyetçi oturup da etnik kökenini araştırmaz, bunun yerine kendini ait hissettiği ulusa mensup kabul eder. kendini ne gibi hissetmek istiyorsa odur. çok bariz belirli bir etnik kökeni yoksa, kabul de görür o ulusun diğer milliyetçileri arasında, hoş zaten hepsi birbirinin aynıdır. özellikle amerikan milliyetçiliği ve türk milliyetçiliği örneklerinde bu bahsettiğim durum fena halde söz konusudur. neticesinde bunlar ve benzeri uluslar (fransa, ingiltere, italya, almanya,rusya...) aslında pek çok farklı etnik kökenin bir araya gelmesi sonucunda oluşmuş ve modern çağda kendilerine millet ismi vermeyi uygun görmüşlerdir.
uzun lafın kısası günümüzde kendini milliyetçi olarak tanımlayan insanlar aslında pek de etnik köken derdinde değiller. ama yine de bazı durumlarda bi etnisite hadisesi söz konusu. örneğin ben! ciddi ciddi etnik kökenlerimi açıklayacağım.. az sonra !!!
kendimi ait hissettiğim şeylerin bir listesini yaptım. bunlardan yola çıkarak kendi etnisite haritamı oluşturabilirdim. lafı fazla uzatmayacağım. listeyi yaptım, ve sonunda etnik kökenimi buldum. işte o liste, işte o etnisite;
-ekşi ekşi yenen yeşil erik,
-bahar yağmurundan sonra sıcak sıcak gelen toprak kokusu,
-taze kesilmiş domatesin üzerinde gezdirilmiş zeytinyağı, biraz de kekik serpilmiş üzerine, taze ekmeği suyuna banıp banıp yemek,
-iğde ağaçlarının insanı bayıltan kokusu,
-istanbul boğazının tuzlu,nemli esintisi,
-lüfer, palamut, hamsi, çinekop, kalamar, midye,
-lor dolması, ayran çorbası, ıspanaklı börek,
-beşiktaş, inönü stadyumu,
-az şekerli bol köpüklü taze kahve,
-beyaz peynir, kavun, roka, yoğurtlu semizotu
-müzeyyen senar,
-aşk,
-şiir,
-futbol,
-akdeniz,
-istanbul,
ve evet bütün bunlara ait hissediyordum kendimi, ve etnik kökenim de olsa olsa bunların en çok kesiştiği noktaydı. sonunda etnik kökenimi bulmuştum: ben RAKIydım. bildiğin RAKI..benim soyum da sopum da ırkım da cinsim de olsa olsa rakı olabilirdi. mantıksız da gelmiyo aslında bakınca, nereden baktığına bağlı. misal gel bi burdan bak, gel gel, çekinme la gelsene..
evet, sonuç olarak ilk iş bundan sonra ilk müsait olduğum zamanda soydaşlarımla buluşup doya doya hasret gidermeliyim. ne de olsa kan çekiyo arkadaş..!!!!

rüya

2007-05-25T01:03:00.000+03:00

"neden?" diye sordu kız, "neden ben?","çünkü herkes çok sıkıcı, sen kimseye benzemiyosun" diye cevap verdi çocuk, "peki ne istiyosun benden?" diye sordu bu kez kız,şöyle cevap verdi çocuk ," ben de bilmiyorum, ama belki de sadece saçlarıma dokunmanı istiyorum"....

sadece çok küçükken bu kadar mutlu olduğum halde bu kadar yalnız hissediyordum kendimi. o zamanlar mutlu olmak için sadece dünyaya gözlerimi kapayıp kendime hayallerden oluşan daha güzel ve daha mutlu bir dünya yaratmak çok kolaydı çünkü. sonra sonra çok zor gelmeye başladı hatta imkansızlaştı hayal dünyasında yaşamak, büyümek denilen hastalığın en belirgin özelliklerinden biriydi hayaller kurup kurduğun hayallerle mutlu olma yeteneğinin azalması ve hatta zamanla kaybolması. bir süre sonra etrafta mutlu olmak için çok az sebep olduğunu farkettim. o çok az sebepte nedense hep başkalarını mutlu etmeyi tercih ediyordu. ve bu nasıl bir dünyaysa, birisini mutlu eden şey aynı anda bir başkasını mutlu edemiyordu bazen, daha da kötüsü bir başkasını ve kendisini mutlu ederken hiç farkında bile olmadan , hiç farkında bile olmadığı birisini çok mutsuz ediyordu. sonra bu mutsuzluklar o kadar büyüdü ki, artık mutsuz bile etmemeye başladı. hayal kurmanın da bir anlamı yoktu artık, ne de olsa sadece hayal kırıklığı vardı sonunda. küçücük gözlerim, kocaman adam gözleri olmaya başladığında eskisinden zor kapanır oldu göz kapaklarım. kim bilir, belki de bir üretim hatası olmuş, sipariş gecikmiş, gözlerim göz kapaklarımdan hızlı büyümüştü. böylece başladı uykusuzluk zamanları, uykusuz rüyasız ve hayalsiz günler geceler. o kadar çok parçalanmıştı ki özene bezene kurduğum bütün hayaller, yeni bir hayalin hayalini dahi kurmak içimden gelmez olmuştu. böylece geçen onca zamanın arasında zaman zaman gerçek olamayacak kadar güzel sandığım ucuz hayalleri de kurdum, sonra onlar da kırıldı ama işte bi yerden sonra bağışıklık kazanmaya başlıyor insan. eskisi kadar acı vermiyor hayal kırıklıkları. yine de içimde küçük de olsa bir korku yok dersem kendime dahi yalan söylemiş olurum. yeniden paramparça olmaktan o kadar korkuyorum ki, mutlu olmak pahasına bile olsa hayal kurmak gelmiyor içimden.

sevgili michel gondry,
sen bu mektubu okumazken, ben çok uzaklarda bir yerde olacağım. dünyanın en güzel şehrinin sittin kilometre dışında bir kıyı kasabasındaki evimin odasında gecenin bir yarısı, internetten korsan olarak indirdiğim, son filmin "science of sleep" i izledim.
daha önce de yine bu bilgisayarda daha önceden çekmiş olduğun "eternal sunshine of a spotless mind" ı izlemiştim. onu da internet aracılığıyla korsan yollardan elde ettiğimi itiraf edeyim. kısacası bugüne kadar sana bir kuruşluk menfaatim geçmemiştir. sana bu mektubu yazmamın sebebi bir günah çıkarma ihtiyacı değil. sen zaten dünyanın parasını kazanıyosundur, klip, reklam vs.. sana bu mektubu yazıyorum çünkü:
(bugüne kadar iki filmini izledim, ikisi de hayatımda gördüğüm en güzel filmler arasındadır)
eternal sunshine'ı izledikten sonra da aynı şeyi hissettim,
ama bu sefer daha ağır geldi sanki,
yalnızlığımın tarhip gücünü arttıran şey acaba charlotte gainsbourg'a aşık olmam mı?
beni önce kate winslet'e aşık ettin, etrafta kızıl saçlı, mavi saçlı kızlar aramaya başladım.
allahtan böyle bir moda olmadı da ortalık içi boşalmış clementine'larla dolmadı (hatırlarsın amelie poulin'in içini nasıl boşaltmışlardı) da arayışımın anlamsızlığından emin olup vazgeçtim.
ama şimdi...
stephanie olmadan bu hayatımı sürdürmenin ne anlamı var,
beni sürüm sürüm süründürecek bir stephanie'm bile yok.
şimdi sayın gondry, hem teşekkür hem teessüf ederim, hem bana oyalanacak yeni bir hayal verdiğin için, hem de gece gece ağzıma sıçtığın için..

charlotte gainsbourg, bir çift lafım da sana; on yaş ufak olsaydın (yahut ben on yaş büyük olsaydım) ve bu hayatta bir yerlerde karşılaşaydık...ne güzel olurdu yaaaa....

"belki de sadece saçlarıma dokunsan yeter"
ama "hayır" di mi, yapamazsın bunu..

by the way, do you have zoe's phone number?

amir

2007-05-04T22:21:00.000+03:00

artık "sahne amiriyim" diyorum soranlara. yalan da değil, hani. en son güzel tertemiz bir büyük işin üstesinden geldik çok güzel bir ekiple hep beraber. ciddi ciddi "stage manager" konumunda yer aldım, bundan sonra tenzil-i rütbe durumu olsa bile -ki olabilir, daha boyum kaç yaşım kaç- ben işimi soran türk insanına "prodüksiyon görevlisi" kavramını açıklayana kadar "sahne amiri" demenin daha kolay olduğunu keşfettim, arada sırada gerektiği zaman, yersiz bir böbürlenme gibi görünse de bunu kullanabilirim sanırım. aferim lan bana, bir sene içerisinde geldiğim noktaya bak, daha ne olsun. sağlık olsun. aşk olsun.
italyanca öğrenmeye karar verdim. bi de eğer evlenirsem, hayatımın sonuna kadar bana katlanabilecek bi kadın bulursam yani, italyan olması tercih sebebidir. akdenizli olsa yeter gerçi ama, italyan olsun italyan. ille de italyan olsun ister çamurdan olsun.
nankör meslek olmayan meslekler nelerdir, mesleğin nankörü mü olur? insanın başarısızı olmasın sakın o? başarısızlığına, tembelliğine, kendini geliştirmek için en ufak bir çaba sarfetmediğinden alanında hızla tükenmesine bahane olarak mesleğin nankörlüğünü ilan etmek sadece bizim insanımıza mı özgü bir harekettir. velhasıl kelam kalecilik, futbolculuk, müzisyenlik gibi sadece belirli bir yaş döneminde yüksek verimle yapılacak işler için kullanılması artık neredeyse bir klişe haline geldi de, nankör kavramı biraz saçma kaçmıyo mu. başı sonu, eni boyu kuralları belirli bir durum var ortada, kimse kimseye sürpriz yapmıyo. kalecilik ve futbolculuğu sanki ayrı meslek kolu gibi sıraladığımın farkındayım ama birazcık dikkatli klişe avcıları "nankör meslek" tanımının en çok kullanıldığı branşın "kalecilik" olduğunu hemen farkedeceklerdir, ve aslında evet başlı başına ayrı mesleklerdir bence. kaleciler ve kalecilik üzerine uzun zamandır yazmak istediğim bir yazı vardı kafamda, şimdi buraya alakasız ve uzun kaçar. ama futbolda kalecilere ayrı bi sempatim vardır. (paragraf başı nerde canbey yazı bambaşka bi mecraya akıyo,hoooopp). hele kova kalecileri inanılmaz derecede severim. hayrettin demirbaş benim çocukluk kahramanlarımdandır [anti-hero] (hayrettinyapma!), fevziyi yolda görsem sarılıp öpesim gelir yanaklarından, her ne kadar inönü'de mideme defalarca sancılar saplanmasının müsebbibi de olsa.
yarın maç var.
beşiktaşım şampiyon olacak lan galiba, içim içime sığmıyo!
sene başında beni ağlatacaklardı hüzünden, hayatımın en romantik yazılarını yazdım burada beşiktaşıma, şimdi tiganacım "gidecem" demiş. tigoo, yapma bunu bize. serdar'ınla, bobo'nla hatta izin veriyorum burak'ınla baki'nle bi on sene kal buralarda, s'il te plait! belki buralarda bişeyleri değiştirebilirsin. belki bi ara oturur bi rakı içeriz, süleyman seba da gelir "eski dostlar"ı söyleriz. gitme, n'olur.
yarın maç var. bi alalım maçı bi hafta forma ve kürdanla gezicem lan. yok bi hafta formayı çıkarmazsam kokar üzerimde de, kürdan ok.
runjeeee, runjeeeee...(seni unuturmuyum sandın vedran)

yay

2007-04-03T18:34:00.000+03:00

meşgul
mart ayı süresince hiçbir yazı yazmadım. neden? zaman bulamadım tabi. bir adet meşgul insan olarak geçen ayın neredeyse tamamını çalışarak geçirdim, kalan zamanımda da okuluma, derslerime, sınavlarıma iştirak ettim. tam tersini yapmam gerekirken. olsun. insana iş de lazım. önümüzdeki günler yine çok dolu geçecek, ne mutlu meşgul olabilene.
iştigal
yaptığım işi ciddiye alan insan sayısının azlığı zaman zaman beni de şüphelendiriyo, abesle iştigal eden bir insan mıyım aslında diye. "çalışıyorum" dediğim zaman kaçınılmaz olarak "ne iş yapıyosun?" sorusuna maruz kalıyorum (bu yine iyi tabi, bir de "nerede çalışıyosun?" var ki, cevap vermem neredeyse imkansız. o esnada çalıştığım iş neredeyse o mekanın adını verip sıyrılmak en akıllıcası oluyor). ne iş yaptığımı ise, benimle aynı işi yapan insanlar hariç, kimseye kolay kolay anlatamıyorum. en sivri zekalıları " haa anladım, organizasyon işi" diye atlayarak cümlemin yarısında, işimi daha da zorlaştırıyolar. bu işte çalışmaya devam edeceksem, yıllar içerisinde yaptığım işi türk insanına kolayca anlatmanın yollarını da keşfetmeliyim sanırım.
meşgale
çok uzun zamandır ruhum fazlasıyla özgür. daha doğrusu ikinci bir şahsın üzerimde fazlaca bir manevi etkisi yok. bi yanıyla iyi çünkü huzurluyum, ama bir yandan da tadım tuzum yok gibi geliyo. nisan mayıs aylarının gelişine rağmen, tüm duygusal yaylarımın paslanmış olduğunu hissediyorum. gönlümün bir meşgalesinin olmayışı huzurlu, lakin itiraf etmeliyim ki can sıkıcı. yar bana bir eğlence medet. geldi bahar ayları, ne halde gönlümün amortisörleri...
işgal
yine de fazlasıyla mutlu olduğumu belirtmeden geçemeyeceğim. bu yaz mevsiminin tamamını çalışarak geçirmeyi planlıyorum. ne iş mi yapıyorum..ıı.. şimdi konser, gösteri falan gibi etkinliklerde sahne arkasında...yok organizasyon kısmı ile pek alakası yok, aslında işin prodüksiyonu daha çok... yani festivaller, konserler..şey..ıı..yani çeşitli yerlerde oluyo bu konserler, sabit bi yer yok... organizasyon denemez pek.. sahne arkasında, teknik ekip gibi, koşturuyoruz herşeye..organizasyon deil..yani ben işin organizasyon kısmında deilim...prod..eeeehh...KARI SATIYORUM LAN..PEZEVENGİM BEN!!! (ne kadar kolaymış yaa..)

(peki işgal bunun neresinde?)

küres

2007-02-28T19:43:00.000+02:00

- ee kahveyi nerde içiyoruz, sende mi bende mi?
- bahçemizdeki toprağa düşmüş bir karpuz çekirdeğinden yavaş yavaş ve kendilğinden filizlenirken, ömrümde gördüğüm ilk karpuz bitkisi, iki olayın şokunu yaşıyordum; minyatür boyutlardaki karpuz meyvesi çok sevimliydi ve bana çok ilginç gelmişti o yaşlarda. bu birinci şaşkınlığımdı, ikincisi ise karpuz bitkisinin yapraklarını görünce olmuştu, yıllardır çarşıda, pazarda, seyyar satıcıların,kamyonların kasasında, bilumum karpuz sergilerinde, karpuzların altında gördüğüm yapraklar meğer karpuza ait değilmiş. bambaşka bi dünyadan kopup gelip karpuzların altına serilmişler. ama benim için karpuz onlarsız düşünülemezdi. nedendir bilinmez, herhalde zamanın birinde aklı evvelin biri çıkmış ,"abi bu karpuzların altına eğreltiotu serelim,şahane olacak bak göreceksin" diye yumurtlamış, o günden sonra yurt sathındaki bütün karpuzcular eğreltiotlarını karpuzların altına sermeye başlamış. az-buz bi olay değil, bi düşünün bütün ülkede yaz boyu tüketilen karpuzu, ve bütün satıldığı yerlerdeki eğreltiotu ihtiyacını. zamanın birinde adamın biri bu iş sayesinde köşeyi bile dönmüş olabilir ya.
" - abi sen nasıl böyle zengin oldun,
-zamanında eğreltiotu işine girdim,karpuz sektöründe öyle bi dönem yaşandı, acaip talep vardı , valla yurdun dört bir yanından eğreltiotu yetiştiremiyoduk "
şeklinde bi zenginlik öyküsü bile yaşanmış olabilir bu topraklarda. sonra ne oldu bilinmez, artık karpuzların altına eğreltiotu serilmez oldu, ya da artık benim dikkatimi çekmiyo eskisi kadar. peki neden bu konuda böyle bi yazı döşendim şimdi. sıkıntım var çünkü. ben yıllarca eğreltiotunu karpuzun yaprağı sandım lan!!!!
- bi kahve içmeye çağırırsın artık..
- dünyanın sonunu da getirdik. onbeş sene önce ozon tabakası geyikleri, 1999 depreminden sonra bütün dünyanın salım salım sallandığı haberleri, şimdi de bu. yani sadece ortalama popüler bilim dergilerini falan takip eden insanların yıllardır bildiği farkında olduğu ama tüm bilimsel felaket senaryoları gibi gerçekleşmesi en azından yüzyılları bulacak bi olayı aldık on seneye indirdik ve dünyanın sonunu getirdik. neden , çünkü ocak ayında iki gün güneş açtı.. bravo yani, şubat ayında gayet de g*tüm donuyo afedersiniz. noldu, bi anda küresel soğuma mı başladı. eyvallah anladık, olaylar birazcık sakat gelişiyo, dünya her an şemsiye misali bi tarafımıza girebilir hatta içerde açılabilir, ama yıllar sürer. öyle böyle yıllar değil, yüzyıllar. yani ocak ayında, kuzey yarımkürede don atlet dolaşmak şu anda yaşayan kimseye kısmet olmayacak, üzgünüm ama torunlarınız bile o günleri göremeyecek. fakat yıllar önce güzelim bir tarkan şarkısı olan kış güneşi bu sene insanları ne ağız ishali yaptı be. gazeteleri, tv leri, interneti ne meşgul etti be. vallaha yoruldum, hayır dünyanın sonunun geldiği falan da yok. insanı boş yere umutlandırıyolar.
-ne zaman adam oluruz:
karşımızdaki insanla sevişme arzumuzu çatır çatır, açık açık söylemek yerine, masum bi içecek olan kahveyi olaya alet etmekten vazgeçtiğimiz zaman.
- farklı olduğunu zannetmek her insanın düştüğü bir yanılgı mıdır, yoksa sadece ergenlik ve azıcık sonrasına yayılmış bi yanılsama mıdır bilmiyorum. ama farklı olduğunu sanmak, bunun farkında olmak ayrı bi durum. bi de farklı olup da bunun farkında olmayanlar var. ya da farklı olduğunu bilip çok da umursamayanlar. ama bi grup var ki, onlarla benim esas derdim. evet siz kendinin farklı olduğunu sananlar, ya da farklı olduğunun farkında olup bi de bunu sürekli farkettirme çabasında olanlar, ömrümü yediniz be, gençliğimi çürüttünüz...!
-görüşelim ya, hatta bi ara oturup bi kahve falan içelim..

koko

2007-02-06T00:55:00.001+02:00

- uyduruk bakkallarda, kuruyemişçilerde satılır hani. aslında yumurta akının köpüğünün fırınlanmışı. üzerinde çikolata sosu da var.. sinemalarda da satılır. fuayede,büfede. yerken insanın üstü başı kırıntılar içinde kalır. bu dağılır pakedin içine, yerlere. belki de dünyanın en dandik yiyeceği. ama ben bir adet "nefis koko pasta" ya bazen dünyaları değişmem.
-şarkı söylemek istiyorum bazen, bazen şarkı söylememek istiyorum.
-bu kısa kısa cümlelerle yazma hali var ya.. alpay erdem gibi hani.. bizim bi arkadaş da yapıyo bunu. hem de çok güzel yapıyo. isteyenler buradan bakabilir. ben de daha önce yapmıştım aslında. fena olmuyo. günün ardından akılda kalanları bi kenara not düşmek gibi. günden düşenler. trt2 programı ismi gibi oldu bu da.
-şişecamdan elbise /severim güzeli gencise /gönül uslanmaz kandım işte !!!
-ulan paraya hiç ehemmiyet vermeyen güzel bi insan olayım istiyorum ben ama, geliyo bi yerlerden vuruyo ya bazen yokluğu..yani fena mı olur şöyle bi kaç milyon dolarım olsa, di mi ya..
-tarık akan'la halit akçatepe'nin oynadığı "canım kardeşim " isimli film bi daha oynasın tv'de, sinemalarda. gidicem en önden izlicem ve hatta ağlıycam. ben ki " babam ve oğlum " u izlerken ağlamamış duygusuz bi insan müsveddesiyim. ben ki terbiyesizin önde gideniyim.
-türk sineması yeniden dirildi ya. ayaklandı ya. şaha kalktı ya. kalkmaz olaydı, ayaklanmaz olaydı, dirilmez olaydı.. dedirtiyolar ama bana bunu.
-tabi bi yandan da isteyen istediğini yapsın kardeşim bana ne ki.. ben izlemem, okumam, dinlemem olur biter. (mi acaba) . yani bana dokunmayan memdalierbil bin yaşasın. (kafamda soru işaretleri).
-hayatımda bugüne dek çeşitli konularda bana aragaz verenler, "yürrü be koçum" diyenler "yaparsın, edersin, şöyle kralsın böyle sadrazamsın" diyenler, beni olur olmaz yere gaza getirenler! size bir çift lafım var, bilahare söyleyeceğim. fakat benim de iyi gaz alan bi insan olduğumu hemen anlamışsınız, bravo!

yaln

2007-02-06T00:51:00.000+02:00

sens
iz
lik..
sess
iz
lik..

bilinmeyen bir güç bizi kendine çekiyor

2007-01-23T02:34:00.000+02:00

vücudundan kurtul, sadece zihin ve ruhunla yaşa..o zaman toprak altında nefes alabilirsin

komiklik olsun diye DKA'dan alıntı yapmıyorum.yani on sene önce olsa böyle bi başlık ve epigraf ile başlayacak her hangi bir yazı herhalde mizah konusunda şahika olurdu. ama DKA üzerine söylenmedik söz, yazılmadık yazı, yapılmadık espri kalmadı. eskiden bu film efsane gibi bişeydi. tv de çok az sayıda gösterimi olmuş, çok az sayıda şanslı insan izlemişti. insanlar birbirlerine anlatırken kendileri bile inanmıyor gibi olurlardı. "acaba uyduruyo muyum lan, bu kadar saçma olamaz ya " diye içimden geçirirdim ben bile aklımda kalan ucubelikleri insanlara aktarmaya çalışırken. (DKA yazısı olmayacak bu yazı, ısrar ediyorum, konuyu bi yerden toparlicam ama nerden) neyse, internet'in yaygınlaşması, vcd-dvd teknolojilerinin peyda olması vs. derken şehir efsanesi olmaktan çıkıp kanlı canlı karşımıza çıktı, hafızanın saklayabileceğinin, hayal gücünün uydurabileceğinin çok çok ötesinde bir phénomène olduğunu hayretler içerisinde izledik. üzerine yorum yapmak dahi gereksiz. sadece hafıza ve hayal gücü konusunda bişeyler gevelemeye çalışıyorum sanırım. hafızaya aldığımız şeylere ekleme yaparken rüyalarımız ve "yazış"larımızın katkısı ne boyutta mıdır gelmek istediğim konu. sanırım yaklaşıyorum. etrafında dönüyorum ama bi türlü giremiyorum içine.

unutmadım dünya. şimdi ben senden şanslıyım. 1000 uzay yılı seni yoketmek için bekledim. sen beni bulamazsın ama ben seni her an bulurum.çok kısa bir zaman sonra benimsin dünya… işte karşımdasın.yok olacakasın! yok olacaksın! yok olacaksın!

unutmak bir kaç farklı şekilde olabilir pekala. yanlış hatırlamak da bir çeşit unutmaktır.eksik hatırlamak da. tamamen unutma nasıl olur tam bilmiyorum ama, bir ipucu verilince hatırlanabilen bişey tam unutulmuş sayılmaz. tamamen unutulan şeyler de vardır elbette. daha önceki yazıda beynin kendi sağlığını koruması için bazı şeyleri silmesi gerektiği gibi tamamen mesnetsiz bir iddia atmıştım ortaya. henüz aksini düşündüren bi durum gerçekleşmediğine göre uydurmaya ve uydurduğum bu hypothèse üzerine sallamaya devam edebilirim. yaşasın özgürce yazma özgürlüğü ! (ne dedim ben şimdi) hah unutmak.. unutmak aslında bi nevi işine geldiği gibi hatırlamak değil mi ya. bak burada dön bu paragrafı baştan oku. örnek vererek seni salak yerine koymak istemem ey okuyucu. burada bu yazı ile vakit kaybediyosan hala, zaten einstein ayarında olmadığın açık..da hadi neyse..müşteri velinimetimizdir.burada paragrafı baştan okumayı kesip devamını okumaya geçebilirsin, sonsuz bir boucle (loop) içinde durma bi yerden çık diye... "ne kadar saçmalayabilir insanoğlu" konulu bir yazıya çok güzel bir örnek oluşturuyorum sanırım.

insan beyin moleküllerinin sıkıştırılmasıyla oluşturulan bir tabaka dünyayı koruyordu. dünya her saldırı karşısında toz bulutu haline gelmekte, önündeki koruyucu kalkanın arkasına sığınmaktaydı

kendimi ne kadar zorlarsam zorlayayım herhalde daha saçma sapan bişey çıkmaz. müsterih olunuz, DKA kimsede kalıcı-geçici beyin hasarı yaratmadı ise, bu yazıdan bişeycik olmaz.

-biraz ciddi olamaz mısın?
-dünyamızı yok etme raddesine gelen atom savaşı neden çıktı biliyormusun?
-neden?
-insanlar çok ciddiydiler. fazlası can sıkar. biraz gülmesini bilselerdi,savaş yerine barışı seçerlerdi.

yine de filmde gerçekten bişeye benzeyen yegane dialog -biraz sosyal içerik kaygılı da görünse de - bu sanırım ya. belki de filmin yapımcılarının & yönetmenin [c.arkın&ç.inanç] de akıllarından geçen esas şey buydu filmi yaparlarken. birazcık eğlenmek. dozunu fazla kaçırmış olmaları sanırım emeklerinin önce heba olmasına yıllar sonra da filmin culte statüsüne erişmesine neden oldu. olsun. canları sağolsun ya.
yalnız bir yazıyı nasıl toparlayamadım, hayret ki ne hayret.döndü dolaştı gene DKA yazısına dönüştü. sanırım bu filmin kaderi bu. belki de bugüne kadar bu film hakkında bişeler yazıp çizmiş bütün insanlar aslında bambaşka bişeylerden bahsetmek istediler, ama konu bi şekilde takıldı kaldı DKA'da. büyülü bir film vesselam.

bu kalkanı delecek tek güç insan beyni ve iradesiyle yaratılacak bir silahtı. ama gerçekte galakside bulunan dünya düşmanları silahları ne kadar güçlü olursa olsun,beyinleri yoktu.

olsun. canları sağolsun ya...

avdet

2007-01-02T19:40:00.000+02:00

dönmek, geri gelmek diyor tdk sözlüğü. kendi içimde geri dönmeye çalışıyorum bazen. eskiye dönmeye. geçmişle ilgili ne kaldıysa beynimde, oraya gitmek. ama bazen tıkanıyorum. hafızam beni korkutuyor. güvensiz, tekinsiz bi yer hafızam. hangi kapının arkasında ne var belli değil. hatırladıklarımı gerçekten hatırlıyor muyum, yoksa bana anlatılanları mı hatırlıyorum aslında. hatırlamak istediklerimi hatırlamak istediğim biçimde kaydediyorum beynime, ya da belki zaman içerisinde şekil değiştiriyor hatırlananlar. unutulmuyor belki ama başka bi şeye dönüşüyor. sinir hücreleri bildiğim kadarıyla kendilerini yenileyebilen hücreler değil. en azından diğer vücut hücrelerine nazaran daha yavaş, hatta başarısız bu konuda. beyin için de geçerli bu bildiğim kadarıyla. yani beynimize yeni madde girişi pek olmadığı gibi aldığı darbeler sonucu ölen hücreler de yeniden yapılmıyor. yani beyin bilgileri hafızaya kaydederken elindeki maddeden yararlanıyor. travmalar sonucu yıprananlar ise yıprandıklarıyla kalıyor. hafızamız da etkileniyor bundan. yani maddesel olarak düşününce beynin olayları hafızaya kaydetmesi karın üzerine yazı yazmak gibi. her an dağılabilir, şekil değiştirebilir. asla yok olmaz, ama faz değiştirebilir. unuttuğumuz şeyleri hiç bir zaman asla tam olarak unutmayız. bazen küçük bir ipucu yeterli olur beynimizin karanlık dehlizlerine gömdüğümüz bir hatırayı, az evvel olmuş gibi hatırlamamıza. bazen de en iyi bildiğimizi sandığımız bir şeyi üzerinde günlerce düşündüğümüz halde hatırlayamayız. bazen de çok iyi hatırladığımızı sandığımız bir şeyi yanlış hatırladığımızı farkederiz. bana olur bazen arada, bir şarkı sözünü bildiğimden eminimdir. baştan sona. sonra şarkıyı dinlerken sözlerin bir kısmını yanlış hatırladığımı farkederim. o ana kadar bunun olmasına olasılık dahi vermez bi haldeyken bi anda beynimin bana oynadığı bu oyuna şaşar kalırım. çocukken gittiğim gördüğüm hatta yaşantımın bir kısmını geçirdiğim yerler için de böyledir bu. aslında bu daha az şaşırtıcıdır. örneğin ilk okulu okuduğunuz bina size 9 yaşındayken devasa görünür, 19 yaşında aynı yere gittiğinizde küçücük olduğunu görürsünüz. bina küçülmüş, sokaklar daralmış, kapılar minnacık olmuş gibi gelir. beynimiz zamanında mekanları gözümüzün gördüğü biçimiyle kaydetmiştir. o günden beri boyumuz uzamış, hayata bakış açımız fiziksel olarak değişmiştir. ama beyin onları o zamanki halleriyle tutmaktadır. bazen de sağdakini sola soldakini sağa koyar beyin, geridekini ileriye ileridekini geriye... bu yüzden ben çocukluğumun geçtiği ve uzun zamandır gitmediğim yerlere gitmekle ilgili korkulu bir heyecan duyarım. geri dönmek korkunç bişeydir. insanlar ölmüş olabilir. binalar yıkılmış, ağaçlar kesilmiş olabilir. zamanın yıpratıcı etkisi korkunçtur. ama daha korkuncu, insan beyninin, hafızasının ne kadar güvenilmez olduğuyla yüzleşebilir. ama daha güzel kısmı da var işin. her şeyi ne kadar olduğu gibi hatırladığını görünce insan kendini kahraman, deha, zeka, hafıza şampiyonu gibi hisseder. ama unutmak kaçınılmazdır aslında. beyin sağlığını korumak için unutmak zorundadır. bazı bilgileri yok etmek, bazılarının yerini değiştirmek, bazılarının da biçimini değiştirmek gerekir. çünkü geçmiş hızla büyür. oysa beyin aynı büyüklükte kalır.
avdet : dönüş, geri gelmek..
bellek: yaşananları, öğrenilen konuları, bunların geçmişle ilişkisini bilinçli olarak zihinde saklama gücü..
kaynak: tdk güncel sözlük

kısa

2006-11-09T21:30:00.000+02:00

otobüs

bi hatlı belediye otobüsüne ilk durakta binip son durakta inmekten inanılmaz zevk alırım.böyle bir insanım ben

düz mantık

"çık hayatımdan" ne kadar saçma bi laf. birisine hiç "gir hayatıma" diye emredildiği duyulmuş mudur.gireceği varsa girer zaten. çıkacağı varsa da kendiliğinden çıkar.en azından bence öyle.

zaman kaybı

elle tutulmaz gözle görülmez bi kavram değil midir normalde, ama bazen ete bürünüyor adeta canlanıyor, uzayda yer işgal etmeye başlıyor. işte o zaman sinir bozucu oluyor. zaman kaybının bir insanda gövde kazanması.. çok feci bişeymiş

şiir

seni,
...

vazgeçtim yazmıyorum

bi durup

2006-09-24T00:36:00.000+03:00

bi ilerleyerek , bi gerileyerek,
sonra tekrar durarak,
sonra tekrar ileri doğru bir adım daha
atarak
senden uzaklaşmaya çalışarak,
gereksiz zahmetlere katlanmamak için
sırf,
yorulmamak için daha fazla, için-
den çıkmak için...
ses çıkarmadan,
-yok öyle de olamaycak-
bağıra çağıra,
çığlık çığlığa,
bir damla dahi göz yaşı akıtmadan ama;
kaçtım.
sensizlikten kaçıyordum aslında ilk başta,
sana,
sonra durmadan,dinlenmeden
senden kaçmaya başladım.
canımı acıtan ne varsa,
tadımı kaçıran,
adımı unutturan,
şarkılarımı susturan,
kendi sessizliğimden rahatsız olarak,
ama susarak,
yavaş yavaş,
gıdım gıdım
uzaklaşmaya çalıştım.
kaybolayım diye değil de,
seni kaybettiğimi unutmak için.

...

ne garip şey büyümek,
saklambaç denen oyunu
iki kişi oynar mıydık
çocukken...

yol

2006-09-22T22:25:00.000+03:00

giderken mi daha uzundur, dönerken mi?
başlarken mi daha korkunçtur, biterken mi?
ayrılmaya giderken mi daha hüzünlüdür, ayrılıp da geri gelirken mi?
sana ulaşamazken mi daha güzelsin, ulaşıp da kaybettikten sonra mı?
hiç kavuşmamak mı daha zor, yoksa tam kavuşmuşken kaybetmek mi?
kafamda dönerken bu sorular, aslında bu soruların cevabını değil, seni aradığımı farkettim. nerede kaybettiğimi unutmuşken, hiç ummadığım bi yerde karşıma çıkman umuduyla, umutsuzca sağa sola yuvarlanırken, tanıdığım tanımadığım bütün gözlerde seni aradım. bi buldum , bi kaybettim. hiç ulaşamadım aslında ya. hiç yoktun belki de.herşeyi yanlış anlamıştım. huzurlu bir hüznün var sanmıştım. sırf bunu yaşamak için yanına sokulmuştum. kendimi bulmaktı aslında amacım seni ararken. seni bulduğumda bu kadar sevinmem de bundandı belki.
bakışlarını kaçırmandaki tereddütten belliydi senin de benim gibi olduğun,
ben öyle sanmıştım...
ya da yine yanılmıştım.
ya da haklıymışım aslında sen yanlışmışsın.
ya da doğru yanlış yokmuş.
yalnızlığımızmış tek doğru, ona da bir türlü alışamamışız;
ama paylaşmaya da yanaşamamışız.
şimdi gidiyorum senin olduğun yerlere, senden çok uzaklara...
sensiz günler diliyorum kendime.
yeniden görüşmemek üzere,
bi daha karşılaşmayıncaya kadar, kendine iyi bak.
ya da bana ne..
ben seninle daha yalnızım,
sensiz daha sakin,
huzurlu.
mutlu.
keşke,
neyse..
boşver.
yol
bit-
ti.
..
.

bilirsin

2006-09-11T23:21:00.000+03:00

dokunuyor. unutulmak. unutmak. unutmak istemediği halde başka çare kalmadığı için unutmaya çalışmak da dokunuyor. unutamamak değil. istemeye istemeye unutmaya çalışmak..yorucu, üzücü.. ama işte değmeyecekse de bi insan uğruna savaş vermeye gerek de yok ruhu hayali ile yormaya.. ruh huzur ister. sakin olmak ister. dinlenmek ister, koca okyanusları yüzerek geçmişcesine yorgundur keza gencecik yaşına rağmen. mecal kalmamıştır kollarında, omuzlarında umutsuz aşkların yükünü taşıyacak.can da istemez zaten artık yük taşımayı. can ne ister; can huzur ister. can aşk ister ama can sıkmasın ister. can sevilmek ister ama sevmek de ister. can severken de sevilirken de maraz olmasın ister. araz , maraz, arıza kelimelerinden yorulmuştur can artık. can huzur ister. can aşk istemez aslında. çünkü can zaten aşk'tır. ve aşk can'dır. cana can veren şeydir aşk. aşkı aşk yapan can'dır. aşk canla aşktır, can aşkla can'dır. aşksız can, can'sız aşk olmaz.
unutulur hepsi. bilirsin unutmak da unutulmak kadar dokunur her insana. ama hepsi gider, herşey biter, aşk kalır. aşk kimseye bağlı değildir. aşk kimse olmadan da olandır. aşk için can lazımdır. can için aşk.
can aşk'tır.
aşk can'dır.
ait olmayandır,
ait olmamaktır,
onsuz olmayandır,
o olandır,
onu o yapandır,
onu ondan sordurandır,
cevabı o olandır.
derdi derman,
dermanı dert olmaktır.
ateşsiz yanmaktır.
ateş olmaktır.
velakin aşık olunmaz;
aşk olunur,
aşktan ölünmez;
çünkü aşk can'dır.....

sus

2006-08-31T00:47:00.000+03:00

kaç
gözlerini
yum
kulaklarını
tıka
nefes alma
bilme
görme
duyma
koklama
hatırlama
nerede olduğunu
unut
beni
nereden tanıdığını
kim olduğumu
sonra
ben de gideyim
kendimden uzak
neresi varsa
oraya işte
unutayım
ben de
kokunu
sesini
gülüşünü
sevişini
dokunuşunu
bakışını
git
ben de gideyim
unut
ben de
yaşanmamış
kabul edeyim
her şeyi
ya sonra?
oyun mu bu?
ben oynamıyorum
şaka mı?
gülemiyorum
kimim ben?
sen biliyor musun?
ben unuttum
kim olduğumu
sende kalmıştım
en son
şimdi
sen kaçtıkça
benden
beni de
uzaklaştırıyorsun
kendimden
geri gel
demeyeceğim
sadece
beni rahat bırak
hatta
sadece
beni bırak
hatta
sadece bırak
hatta
sadece
bırak
sade
sus
şş
.

gecikmiş

2006-08-27T00:21:00.000+03:00

bir yazı daha. bir yazı daha eylüle bağlamak üzereyiz. ama ne yaz. sıcak mı sıcak. hatta bu gidişle insana yaz hiç bitmeyecekmiş gibi geliyo. bu hava nası soğuyabilir ki.düşünün ki bu şehirde paltoyla da gezdik içimizde kat kat kazaklar, ve bi kaç ay içinde yeniden, sıcak kalmak için yünlere, kalın kumaşlara bürüneceğiz. inanasım gelmio ya. ama bu şehir karlarla da güzel, soğuğuyla da. yaz apayrı güzel zaten, ve daha önce hiç gitmediğim şehirlere gitmek. o ne şarkılarmış, ne anlat anlat bitmez hikayelermiş, ve hayatımda ilk defa başkalarının bodrumuna indim, kendi istanbulumdan çıkıp. başkalarının, çünkü adımlarımı taşımamış her şehir bana yabancı memleket.ama nihayet gördüm bodrumu da.ve artık orası artık birazcık da olsa benim de bodrumum. keyiflerden keyif seç beğen, anlat anlat dur, hatta anlatma sadece hatırla ve mutlu ol, öyle bir altı gün yaşadık ki sayın "kankamla", "afferin lan bize" diyesim geldi. ufak tefek ayrıntılar var aklımda, anlatmadan geçemeyeceğim. hem kısa bir özet hem de kendimce bir bodrum kullanma kılavuzu,ve kendim için de bi hatıra-lama kolaylığı olsun diye... ne de olsa yazı yanılmaz hafızamız yamulsa bile.
unlu mamuller
bu kadar mı lezzetli olur bi çörek, bi açma, bi börek, bi pizza. kahvaltının gerçekten mutlulukla bi ilgisi olmalı.istisnasız her sabah, fonda bodrum kalesi..
istanbul pansiyon
bi nevi dede-nine'nin yazlığına misafir gelmiş torun muhabbeti sanki. seneye bi daha hatta, o denli. ama gidip de bulamamak var. ne de olsa .....
'mutlak' vodka
sokağa ayık çıkmak yasaklanmış!!!
tek-i âlâ
mideyi kendime küstürene kadar en iyi arkadaşımdın sen, sonra gelsin şeftali suyu.
gümüşlük
yazlık cihangir. ama yine de güzel. ne de olsa sakin sayılır nispeten.
bitez
üzerime gelmeyin, bizim de hakkımız var azıcık 'ciks' takılmaya.püfür püfür ama.denizi de güzel. fakat burada da boynum küstü bana.
aman kaptan, al beni götür denizlere
meteor, akvaryum vs güzel.yine de turun kısa özeti;biriniz kaşıklı biriniz kaşıksız alsın...
mavi
şeker gibi insanlar,güzel müzik; kangroove ne güzel gitti yaz akşamına. pantolonuma ne güzel gitti vodka-şeftali.ilahi dogo.
körfez
leş rock-bar. damsız almayız zihniyeti ilk günden tarafımızdan yenilgiye uğratılmış,fakat müteakip günlerde paşa paşa kapısından dönülmüş, hülle sistemiyle girme çabamız ise son anda kapıdaki yarma tarafından görülerek engellenmiş de olsa fena deildi hani, üstü kalsın.
5 dakika kuralı
devrim!!!'biri gider, biri gelir'in daha bi yüzeyseli.hayatımı güzelleştiren, bi nevi "law of inertia", hatta yerçekimi kanunu, hatta daha bile gerçek. ve istanbulda da geçerli. inanılmaz. detaylar belki bi başka yazıya. ama süper..
basketbol
özlemişim be izlemeyi.onikidevadam harika bir dünya şampiyonası çıkarıyo.hatta bugün çeyrek finale kaldılar. ilk iki maçı orada izledik. hatırlanacak güzel şeylere, küçük mutluluklara ufak da olsa bi katkı, bi adrenalin,bi serotonin.hatta.yani.
sonuç
daha hatırlanacak o kadar çok güzel şey var ki. bi tane mi tatsız olay olmaz bi tatilde.o kadar iyi geldi ki.kafamı iyice toparladım.uzun zamandır alamadığım kararları aldım. yaptığım pek çok şeyi sakin kafayla yeniden gözden geçirip yanlışları, doğruları saydım. sonra anladım ki yeniden yanlış, doğru yok.sadece devam ediyo hayat. mutlu olmak yeter. dinlendim. rahatladım. doydum. hazırım iyice.
bu arada 'kardeşim' ne samimiyetsiz bir hitap biçimiymiş, nasıl huylandım anlatamam.
yaz hiç bitmesin. yaz, hiç bitmesin. yazdım bitti. şimdilik....

zor

2006-08-07T00:33:00.000+03:00

günler geçiyor. sezona fırtına gibi başlamaktı amacımız her zamanki gibi. oysa daha dün gibiydi cimbomu yenip süper kupayı almıştık. bir kuş konmuş parmaklarımıza uzun uzun ötmüştü. yoktu dünlerdeki evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz, sanki hiç olmamıştı. bir umut,binbir heves. noldu ilk maçtan havlu mu atacağız yine. pes mi edicez. hemen mi..bari bu sefer biraz dayansak sonuna kadar. bi şans daha. nolur. uzun bi maraton değil miydi bu lig. neden ilk maçtan yakıyoruz bütün gemileri. bahara mutsuz girmek için mi yine. formalite maçları bize göre değil artık. sıkıldık. mutluluklar istiyoruz artık. sevinçler, kursakta kalmayan cinsten. hadi bu sefer erken bırakmayalım. sonuna kadar mücadele edelim. üç puanlı sistemde hiç bişey belli olmaz hem. hem de şampiyonluk umudumuz bitiverse de bari gelecek vadeden, göze hoş görünen bi oyun sergileyelim. fair play çerçevesinde. sahalarda görmek istemediğimiz hareketlerden uzak duralım nolur. daha fazla birbirimizin kalbini kırmayalım. yaz bitmeden inönü'de buluşalım. şöyle ferah ferah coşkular,sevinçler yaşayalım hep birlikte.maçtan önce kazan'a gidelim, maçtan sonra da sen nereye istersen oraya. bitmesin mutluluklarımız hiç. ama önce bi kendine gel. bi silkelen. bi aklını başına topla. delgadosuz da formüller üret. sol tarafa birini bul acilen. hatta mümkünse sağ tarafa da. ya takım içinden çıkart, ya da başkana söyle alsın birini. hiç olmadı elimizdekinin en iyisiyle yetinelim. ilk maçı kaybettik diye hemen pes etmeyelim bu sefer. lütfen. çok özledim seni. sevinçlerini, gülüşlerini esirgeme benden. yağmurlu bir günde görmüştüm seni biliosun. o anda vurulduğumu da anlattım sana defalarca. hatta her yağmur yağışında en yüksek sesimle bağırdım şarkılarda. şimdi senin bu yaptığın yapılır mı hiç sevene. hadi git yüzünü yıka. ben de çay koyuyorum. olan oldu. boşver. önümüzde güzel günler var daha. merak etme ben buradayım. yenilsen de yensen de hep yanındayım. kim istemez mutlu olmayı.yine de mutsuzluğa da varım ben senle. haydi kartal,haydi;tam zamanı şimdi...tam zamanı şimdi sevdiğini haykırmanın ve hiç susmamanın. tam zamanı şimdi en sevdiğine doya doya sarılmanın. tam zamanı şimdi kavuşmanın ve bir daha hiç bırakmamanın. her haline ayrı vurgunum ama, yine de en güzeli en mutlu halin..haydi gel benimle ol, oturup yeni açıktan bakalım sahadaki gollerimize, sevinçlerimize ve neden olmasın belki şampiyonluklarımıza. beleş tepedeki sevgililer, özenip birer birer, gün olur erişirler ikimize..kal sağlıcakla. haftaya görüşelim. üzme bu sefer beni ve seni seven herkesi...
sensiz olmaz,
tadı çıkmaz...

bütün

2006-07-24T15:29:00.000+03:00

sessizliklerimizi bir kenara koyduk. ama hiç konuşmadık. birbirimizin kalbini dinledik sadece, doğamızın müziğine kaptırdık kendimizi. ne güzel çalıyorduk, ne güzel dinliyorduk. ne güzel sarılmıştık birbirimize. sen ne güzeldin. ilk defa duyduğum ama bi şekilde hep bildiğim bi şarkı gibiydi tenin. tekrar tekrar dinlemek istemem boşuna deil. ama asla bıkılmayacak, asla ezberlenemeyecek, çünkü her dinleyişte yepyeni bir notası keşfedilecek. senfoni gibi. en güzel aşk şarkısı gibi.ya da bu çok klişe oldu. ya da nasıl olduysa öyle kalsın. hiç kurcalama. sorgulama. hiç kimseye anlatma. sadece ikimiz bilelim. ya da sen de bilme. adını herkesten gizleyeyim sen de bilme lavinia. ben de unutayım. en iyisi böyle mi olacak dersin. söyle canım ne dersin. vuslatın başka alem, sen bir ömre bedelsin. bir ihtimal daha vardı söyle neydi ya. beklemek? görmek? hayal kurmak? unutmak? geçmesini beklemek? sükut etme nazlı yar beni mecnun edersin. ya da belki de gelecek günler çok güzel olacak. elbet bir gün buluşacağız, bu böyle yarım kalmayacak. üstelik,kim bilir,belki de çok yakın olacak bu vuslat. yine de bekleyip görmek lazım. şarkılar seni söylerken, sen şarkılar söylerken, adın dilimde nağmeyken, sen kendine kendin gibi bir taze bahar seçmek istediğin bi gün, baharın olurum belki.
gülünce gözlerinin içi güler, kendimi senden alamam yine.ya da bir bahar akşamı rastlasam sana, sevinçli bir telaş içinde olsan.derinden bakınca gözlerine,başını öne eğmesen. ama bekleyemem ben bahara kadar. daha çok var bahara.tahammül kalmadı artık, sakın geç kalma erken gel. bu akşam gün batarken gel hatta. ara beni, ben geldim , de, özledim seni, de. daha önceleri neredeydiniz, demeden sarılsam sana. kimse sana benzemiyor biliyosun. bahçemde açılmıyor seni görmeyince çiçekler. o yüzden çık gel. öyle bir havada gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın...

olur

2006-07-20T16:58:00.000+03:00

olacağı varsa kimse engel olamaz, olur. bak mesela italya dünya şampiyonu oldu. kimin aklına gelirdi.benim gelmezdi. ne zidanın o hareketi yapacağı, ne senle böyle olacağımız aklımın ucundan geçmezdi. ama neler oluyor hayatta görüyosun. delgado geldi, tayfur kaptan futbolu bıraktı. tempus fugit. uzaklardasın yine, gelirsin elbet, ama karar ver, tempus fugit diyorum sana. sol kanada adam lazım. belki jörgensen gelir. belki sen de gelirsin. o zaman sadece fizik kondisyon, bi de taktik idman.zaten aldık kombineleri. jübileye gittik sonra, tayfur bıraktı. mesela tayfur gibi mi olmak lazım acaba, hep var, hep çalışkan, istikrarlı ama neye yaradığı da pek belli olmayan. yoksa mesela pascal nouma gibi gelişi,gidişi adım atışı olay ama yine de ne işe yaradığı belli deil. herkes ronaldinho olacak diye bişe yok,mesela yankov vardı beşiktaşta, düz, sade, gösterişsiz ama çok işe yarayan.. o da geldi jübileye, tanıyamadık. ne kadar yaramamış zaman adama, halbuki aslında yankov gibi olsam yeter bana. takımın lideri, yıldızı, asi çocuğu olmak yaramaz bana. ama bazen sergen gibi serseri umursamaz, bazen ahmet dursun gibi hayata küsmüş, bazen takoz recep gibiym kendi kaleme gol atan. acelem var bazen madida gibi, bazen de rıza gibi sabırlıyım. ali eren kadar çirkin, metin tekin kadar yakışıklı da olurum arada, hiç bi zaman ahmed hassan kadar bencil olmadım ama, bazen kendimden umulmayan varyetelere kalktım amaral gibi. yine de del solar fena topçu deildi de, nartallo çok fenaydı ya. bazen insanlar beni nartallo gibi görecekler diye çok korkuyorum. sen yanımda olsan hiç bi şeyden korkmam biliosun di mi.yankov gibi olsam hakikatten yeter. sade,sakin,çalışkan, ve gidince hep özlenen, hep keşke kalsaydı hiç gitmeseydi denen. uzun zamandan sonra görülünce biyerlerde insanların göz pınarlarını nemlendiren, ama tabi o kadar uzun zaman görülmeyince unutulmak da var. ya da görenlerin tanıyamaması, bi yerden tanıyorum ama çıkartamıyorum kimdi, demeleri.zaten herkes unutsa da olur beni. bir sen unutma beni, unutama beni..hatta ben seni aramadan bi kere de sen ara beni, yeni açık orta katta bul beni, gol sevinci yaşarken, üçlü çekerken, seni sevmelerin coşkusundan hallice geçmişken kendimden, delgado gollerini sıralarken, istanbulda en sıcağından bi yaz yaşanırken.ailtona kulüp bulmuş olsak, sonra genç ve yetenekli gelecek vaadeden oyunculardan kurulu ekibimizle göze hoş gelen bi oyun koysak ortaya. sonbahar gelse, sen hep yanımda biyerlerde olsan. başka sonbaharlar, başka yazlar, başka goller, kimbilir bi kaç dünya kupası eskitsek senle.zidane gibi kafayı atıp gitmesen.bi gelsen ama önce, bu hasret bi sona erse. sonra konuşsak bunları. daha sonra. şimdi kendi yarı sahamda hazırlık pasları yapıcam biraz. senin üzerime gelmeni bekliycem.ummadığım bi anda, o dönmek bilmediğin uzaklardan, yakınlarıma gelmeni. kartal gol gol gol... sensiz olmicak..ya da olur belki ama bana şu anda öyle gelio.

günübirlik

2006-07-03T03:30:00.000+03:00

gitmek ve gelmek.. uzak yol. ucunda cennet. yarıda kalmak. bekleyiş. nefes al, nefes ver. geçmez zaman. yarı final eşleşmeleri almanya-italya, portekiz-fransa. bir dünya kupası daha yaklaşırken sona, sen çok uzaklardasın, on dört saatlik yol. nefesini bile duyuyorum ama, kalbinin her çarpıntısı kalbimin içinde. delgado geldi orta sahaya on numero. kombineler satışta, alıcaz elbet. bi kaç gün sonra yakınlara geliceksin. aynı nefesi aldığımız zamanlar yakın. kafan karışık, sol kanada kim gelsin, robert mi , tigana işini bilir. ben neyim sende, sen nesin bende. genç bi kadro oluşturup yeniden yapılanmaya gitmek lazım belki de.korkmamak lazım. alışkanlıkları kırmak gerek. değişiklik iyidir. leon filminde inanmadığım tek cümle "change aint good" cümlesidir, old tony der bunu leon a. halbuki deişiklik iyidir. korkmamak lazımdır. bobo nun da bonservisini alırsak, tamamdır. sen, ben, yeni açık, çekirdek, çay, dogo, emo, bobo, nobre, delgado... istermisin şampiyon olalım. bıraktım geldim ya seni, ne kadar uzakmış meğer sana kavuşmak. uzaktayken anlıyor insan, yakın ne kadar güzel bi kelime. almanya kupayı alabilir ama sol kanada biri lazım, tigana arayışta. sen toparla kafanı, beklerim ben.aldığım herrhangi bir nefeste senden vazgeçebileceğimi bilsem boğularak ölmeyi tercih ederdim.ailton ve juanfran a kulüp bulursak bizden iyisi yok. bir hafta daha.. sonra, sen, ben, istanbul birarada. du bakali nolcek...

yaz

2006-06-07T19:29:00.000+03:00

geldi işte. aylardır bişeyler yazmamışım. son yazdığım şeyden beri o kadar şey değişti ki sanki onu da ben deil bi başkası yazmış gibi geliyo şimdi. melek var ya, o yazıda bi türlü gelmeyişinden bahsettiğim, geldi işte. hayat daha bi güzel şimdi. yazacak bir sürü şey var. tümer fenere sergen şekere gitmiş. çok da tınn. tigana takımı genç oyunculardan oluşturuyo. önümüzdeki maçlara bakıcaz. kartal gol gol gol. dünya kupası başlıyo cuma günü. bakalım ilk maçları izleyebilecek miyiz. işler yoğun. şekerspor nasıl bişey ya. yapacak bir sürü şey var. yaz geldi yine. pırıl pırıl dükkan, insanlar dinamik, işler tıkırında. bi ev arıyorum. onu da bulsam her şey çok güzel mi olur acaba. hayat devam ediyo. üç puanlı sistemde hiç bişey belli olmazmış gerçekten de. göze hoş gelen futbolumuza devam. ortasahaya da bi on numara aldık mı değmeyin keyfimize. beşiktaş sen bizim herşeyimizsin. çay bahçesi var sahilde. orayı seviyorum ben.

sözlü öz

2005-10-18T22:38:00.000+03:00

"kötü bi film izlemekten daha kötü bişey varsa o da o kötü filmi para verip izlemektir heralde."
canbey (18 ekim 2005 salı)

uzun

2005-10-18T22:32:00.000+03:00

bir aradan sonra tekrar kendimle birlikteyim sayın okurum, yani sayın ben. nasılım. iyi miyim. saolayım. peki ben nasılım. nolsun işte koşturup duruyorum. ne zamandır yazmıyodum hayırdır. neblim yaz tatili falan girdi araya. iş güç derken yalan oldu blog hadisesi.yazalım bari bugün bişeyler di mi. e yazalım bari.ne de olsa benden başka okuyan da yok. tur heralde. belki de vardır. neyse en kötü ihtimalle kendim okurum kendi yazdığımı. di mi en sadık okurum. evet. deliriyoruz galiba. kim biz mi.
amaaan ölümlü dünya. fazla bile akıllı yaşadık.akıl yaşta deil baştadır demek istiyorum son olarak.

neden

2005-06-27T21:15:00.000+03:00

bizim jenerasyonun yarısından fazlası toplu halde depresyonda hiç düşündünüz mü. ben düşünmedim açıkcası. hatta ipimde bile deil. bana ne lan depresyondaysanız. ben dalgama bakarım hacı.ama geçenlerde arkadaşlarla konuşurken aklıma geldi: biz çocukken televizyon tek kanaldı malum. o tek kanalda da her haftasonu sabahı fiks menü vardı. cumartesiden cumartesiye, yakari,barış manço, clementine vs,..ve tabii ki rahmetli hikmet şimşek tarafında yönetilen çocuk korosu. yav arkadaş o şarkıları şöyle bi hatırlasanıza. hangi piskopat ruhlu zihniyet "çocuk şarkısı" diye yazar , hangi ruh ikizi onu tek kanal devlet tv'sinde yayınlar. bi hatırlayın yaa. her biri başlı başına trip, depresyon başlangıcı sebebi nameler melodiler sözler. seyi düşünün mesela: "ooordaaa bir köy var uzaaaktaaa.." ne kadar iç karartıcı, insanın içine hüzün çökertici bi şarkıdır, düzenlemesi de bi o kadar gerilim yüklüdür. bir yerinde solist velet incecik sesiyle bi başlar böyle sanırsın john carpenter filmi sahnesi. az sonra birisi doğranacak eli baltalı bi sapık tarafından. böyle gergin bi ortam. ulan insan o şarkıyı dinler dinler kendini rakıya vurur be.
bi de şey vardı :"bir dünyağ bırakın biz çocuklaara". allahıııım. hele bu, bi nesli toptan intihara sürükler be.çocuk yaşta aklımıza dünyanın ne kadar yıvrenç ne kadar bozuk bi yer olduunu öyle acı bi şekilde empoze ediyodu ki, nakaratındaki "oynaya oynaya gelin çocuklar" kısmı, "dünyanın geleceği ile ilgili tüm umudumuzu yitiridik bari biraz da testis geçelim hayatla" demekle aynı manaya gelmiosa terbiyesizim.
ve daha bunun gibi niceleri "halay başı çek çek bizim halayı", "daha bir ballanır uyku",ya bunların melodileri öyle acıklıydı ki ben yıllarca sözlerini bile dinlemeye anlamaya gayret etmemiştim. şimdi o yaştayken, piskopat (belki şimdi çoğu rahmetli olmuştur -ama napiim beyamca,bariz hasta ruhluymuşsunuz sağlığınızda-) ruhlu çocuk şarkısı bestecilerinin elinden çıkmış bu korku filmi cinayet sahnesi aryalarını andıran nameleri dinleyen bizler toplu halde depresmeyelim de kimler depressin.neyse her ne kadar piskopatça işlenmişsede beyinlerimiz , o çocukluk bizim çocukluğumuzdur. gitmesek de gelmesek de.
"lalalalalaaaağğğ, lalalalalaaaağğğğ, lalalalalalalalalaaaaağğğğğ"

amaaaan

2005-06-06T02:21:00.000+03:00

illa da bisey mi yazacaz yani...

nedir yani

2005-06-03T03:18:00.000+03:00

ask dedigimiz konsept bir adet biber dolmasi gibi biseydir. disindan bakinca yesil zannedersiniz. zaten yesildir disi. ama icine bi bak. binbir cesit renk. karisik. kiyma var, pirinc var, maydanozu domatesi... hersey var. nerde disindaki yesillik, nerde icerdeki kaotik ortam. mahser gunu gibi bisey. herkes orda. insan once bi catal takiyo, yirtiyo bi kenarindan, bi anda kiymalar saciliyo etrafa. yani yapan o kadar zahmetler cekerek ugrasmis onu muntazam bi sekilde doldurmaya, sen bi catal darbesiyle dagit. hic olacak is mi yani. iste ask da boyle biseydir. hani bir karpuz duser de gokten, hani kafani yarar da birden. iste boyle birsey. sonra asik olunca acikmazsiniz mesela, biber dolmasi yedikten hemen sonra da acikmazsiniz. biber dolmasinin ustune yovurt dokunce guzel gider. asik olunca da yovurt surersiniz sirtiniza. boylece geceleri daha rahat uyursunuz. yovurt uyku getiren bi sebzedir cunku . inekten cikar. hafif irice bi inekten gunde dort tane felan yovurt cikar rahatlikla. ayran dedigimiz fenomen ise yovurtun bolca su, tereyagi ve de azcik yumurta akiyla kaynatilmasi sonucu olusur ve de ask acisina iyi gelir. cikolatali ayran benim favorimdir. mesela gecen aksam ancelina coli'ye asik oldum. sirilsiklam. uykular haram. muslum baba senin ferdi tayfun benim. dedim "olm noluyo". sonra kalktim bi ayran pisirdim kendime. sonra da sut ictim, dilim yandi.

bir günün daha

2005-06-01T23:29:00.000+03:00

sonu oldu nihayet. bukowski okudum bu gün ilk kez. iyiymiş. zaten ne zamandır caz falan dinliyom. o da iyi. durduk yere canım anerika çekti ama. nolcak şimdi. bi kitap okudun iki şarkı dinledin diye kalk anerikaya git. olur mu. olmaz. vize vermezler adama bi kere. " niye gelion ? ","bukowski okudum ondan". "hati kardeşim" derler adama. "işin yok mu" derler. haklılar da yani. şimdi söyle sen olsan böyle bi hıyara vize verir misin. afedersin ben eve almam. hatta mahallede görsem zopayla kovalarım. elin anerikalısı vize mi vercek. pışık verir. napcaz biz kendi istanbul şeyrinin seyr-i aleminde takılcaz mecburen. mecburen dediime bakma. iyidir, hoştur. da içeriği biraz boştur. yani anladım zannetiğin yerleri ya anlamamışsındır ya da tamamen yanlış anlamışsındır. esas anlam da anlamadıklarında takılmış kalmıştır. halbuki anerika öyle mi. misal holivut var. sinema. seviyoruz beyenerek izleriz. ancelina coli olsun paris hilton olsun. başarılı aktörlerdir. sevdiğimiz recisörlerden mesela sıkorses mesela koppola. ne blim nüyork şeyri var güzel heykeli falan var. elinde ateş şeysi. vaşinton var portakalı meşur oranın. memo var hidayet var enbiyeyciler. futbol bilmezler lakin. ondan evropayla ve güney anerikayla aralarında hep bi sovuk rüzgar bi tayfun kasırga. bi de kübaya kıçık gidiyolar, beyzbolda ellerine veren tek melmeket olduu için galiba. mektanılts falan bikmek güzel. bi ara gitçem. buş var televizyonda görürüm her gün. kalender çocuk. bi ara ona da uğricam. giderken bi oltu taşı tespih götürürüm. sinirli bi insan, stresini alır. anerika güzel bi şeyir gerçekten de. arnılt şuvaytzenıcır var başbakan gibi bişey. bi de zenci çok. maykıl ceksın, maykıl cordın, hep maykıl..anelka var fenerde, ama o maykıl deil. ama o da zenci. erik mevsimi de geldi. sahi kantona n'oldu...

tamam, oldu

2005-05-30T00:37:00.000+03:00

gulelim, eylenelim. bu da guzel ama bi yere kadar. neden? cunku dogamiz geregi bunye meleankoli istiyor, kah ufak seylerden mutlu oluyor kah huzunleniyor. yani mesela ummadigin bi insandan beklemedigin bir anda bir email aliyosun bi sevinc doluyor kursagina. ya da ne biliym tee 6-7 sene evvel dinlediin ama kimin soyledigini bilmedigin bi sarki geliyo aklina, internetten bulup dinleyince boyle bi hosluk oturuyor yutagina. bazen azip kudurup makara yaparken aklina finaller geliyo bi yumruk oturuyo tasligina. bogrunden kopan bi cigligi susturamayinca bir kufur yiyorsun komsulardan. sokaga ciktiginda bi tas geliyo kafana. hayat kinder surprise lerle dolu. aliyosun yiyosun cikolata, sonra bi bakiyosun icinden miki maus cikiyo. sonra baska bi tane aliyosun icinden neye yaradigini bilmedigin acaip bisey cikiyo. aliyosun masanin ustune, kitapligin rafina koyuyosun, oyle mal mal duruyo. sonra eve bi misafir geliyo, her cocuk gibi embesil bi cocugu oluyo onun, alip oynamak istiyo. "ulan bunun nesiyle oynicanki simdi" demeden veriyosun. hatta giderken gotursun diye dua ediyosun. niye? huylanmissin, bi tiksinme gelmis. aliyo gidiyo rahatliyosun. hayat boyle bisey aslinda zaten. ya da deil. alakasi yok uzaktan yakindan. belki baska bisey hayat. belki susam sokagi sakinlerinin mahallenin ortasinda bi kufede yasayan yesil killi bi yaratigi nasa'ya haber vermemesi, ya da 4 metrelik bi kusu kurbanda mahallece kesip fakire fukaraya dagitmayi bi turlu akli edemeyisi. hayat ayrintilarda gizlidir. gorebilene. ya da degildir. ne biliym ben. filozof muyum kahin miyim piskopat miyim. neyim lan ben. gup gunesli, insanlar neseli, sen de gel oyna, susam sokaginda....